Znaczenie: godny pochwały.
Od rzymskiego Antonius, imienia znakomitego rodu starożytnego Rzymu.
13 czerwca
Dlaczego ten dzień? Ucy.me świętuje to imię na cześć postaci: Święty Antoni z Padwy. Pamięć o niej trwa w osobie, która nosi to imię.
Portugalski franciszkanin z XIII wieku, aktywny we Włoszech. Rewolucjonizował kaznodziejstwo dzięki swej biegłości w obsłudze tekstów i jasności umysłu, stając się uznanym Doktorem Kościoła, cenionym za rygor intelektualny i elokwencję.
Co z tego zostaje: Dowiaduje się, że wiedza nie jest celem samym w sobie, lecz narzędziem do oświecania innych. Jego życie pokazuje, że inteligencja, gdy jest oddana w służbę prawdy, może zmienić świat.
Anthony obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 13 czerwca.
Imię „Anthony” zaczęło jako Antonius, imię jednego z wielkich rzymskich rodów patrycjuszkich — wśród nich Marka Antoniusza —, którego prawdziwe znaczenie zaginęło w etruskich mgłach, długo zanim łacina je przywłaszczyła. Nieme „h”, które odróżnia angielską formę, jest szczęśliwym przypadkiem z czasów Renesansu, gdy uczeni błędnie powiązali imię z greckim anthos, „kwiat”, i ten dodatek się utrzymał.
Trwałą ciepłotę imieniu zawdzięczamy w całości św. Antoniemu z Padwy, franciszkaninowi z XIII wieku, którego sława jako odnajdywacza kluczy, portmonetek i utraconych nadziei zamieniła „Tony, Tony, look around” w domową modlitwę w całym katolickim świecie. Przez stulecia Anthony było solidnym, niezawodnym i lekko arystokratycznym wyborem.
Dziś czyta się jak klasyk, który nigdy nie wyszedł z mody — godne w pełnej formie, swobodne jako „Tony”. Niesie teatralną powagę Anthony’ego Hopkinsa i urok croonera Tony’ego Bennetta: imię, które dobrze brzmi u dżentelmena, jazzowego wokalisty czy dziecka z sąsiedztwa.
Anthony to ten przyjaciel, którego trzymasz w swoim telefonie pod skróconym numerem: ten, który pamięta Twój dzień urodzin, rzuca ironiczny żart dokładnie w momencie napięcia i zawsze, nie wiadomo jak, wie, gdzie zostawiłeś klucze. Nic dziwnego, skoro święty, z którym łączy go imię, jest patronem zagubionych przedmiotów. Lojalność jest jego kręgosłupem: Anthony angażuje się w ludzi i sprawy na długi dystans, a jego wspaniała stabilność sprawia, że w oczach przyjaciół staje się stałym punktem odniesienia w chaotycznym pomieszczeniu. Ma ambicję i energię w wygodnej, dyskretnym ilości: wystarczającej, by dotrzeć tam, gdzie chce, ale nigdy na tyle, by kogoś po drodze przytłoczyć.
Imię niesie ze sobą stulecia aksamitnej powagi, od elokwentnego brata z Padwy, przez aksamitne zagrożenie w wykonaniu Anthony’ego Hopkinsa, aż po ponadczasowy styl Tony’ego Bennetta. Ten dziedzictwo jest wyczuwalne: Anthony może wypełnić salę, nie podnosząc głosu, łącząc ciepło z prawdziwym, dyplomatycznym wyczuciem. Dobrze czyta ludzi, rozbraja spory i woli eleganckie porozumienie niż głośne zwycięstwo. Jego raczej skromna potrzeba uwagi sprawia, że chętnie pozwala innym stać w blasku reflektorów, podczas gdy on spokojnie prowadzi statek z zaplecza.
Jest w nim też żartobliwa, lekko teatralna żyła: nuta fantazji, która pozwala „Tony” improwizować i czarować tam, gdzie „Anthony” pozostaje spokojny. Klasyczny, ale dostępny, godny w garniturze i zabawny przy piwie, jest tą rzadką osobą, która łączy w sobie cechy starego ducha z Twoim ulubionym przyjacielem z baru. Powierz Anthony’emu projekt, zagadkę lub przegraną sprawę: będzie tam, zostanie do późna i będzie Cię rozśmieszał przez całą drogę.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Anthony niesie w sobie starożytną elegancję, elegancję rzymskiego cesarza, który nie zdaje sobie sprawy, że panuje. W miłości nie goni za sercami; pozwala im się osadzić, pewny swego cichego uroku. Sztuka uwodzenia to dla niego sztuka obecności, magnetyczna i łagodna przyciągliwość, daleka od krzyków. Szuka więzi, która rezonuje z jego własną głębią, z tym tajemniczym etruskim pochodzeniem, które czyni go jednocześnie ziemskim i enigmatycznym. Kwiaty, ten ludowy i fantastyczny sens, nie są jego zdobyczą, lecz nagrodą: ceni piękno, które się oferuje, a nie to, które się wymusza. Co go męczy? Powierzchowność, bezużyteczny szum. Anthony potrzebuje intelektualnej i cielesnej współzależności, równowagi między godnością jego imienia a pasją chwili. Podoba mu się, gdy druga osoba dostrzega spokojną siłę, która śpi pod jego imieniem o angielskim zapisie, tą „zbędną” literą „h”, która jednak ukrywa duszę ponadczasową, wierną i wymagającą.
Tradycja nadaje mu znaczenie „godny pochwały”. Pochodzi od rzymskiego imienia Antonius, z rodu Antonia, o niepewnym etruskim pochodzeniu.
13 czerwca, święty Antoni z Padwy, najpopularniejszy święty o tym imieniu. Również 17 stycznia, święty Antoni Wielki.
Franciszkanin z XIII wieku, znakomity kaznodzieja i Doktor Kościoła, patron przedmiotów zaginionych oraz święty zaopatrujący w małżeństwo w tradycji ludowej.
Tak, bardzo starożytne i bardzo używane: przez cały XX wiek było jednym z najczęstszych męskich imion w Hiszpanii.
Wiele: Toño, Toni, Antón, Antoñito, a w formie żeńskiej Antonia, Toña lub Toñi.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.