Znaczenie: ulga w cierpieniu.
Utworzone od „consolatio” (ulga w cierpieniu).
4 września
Dlaczego ten dzień? Ucy.me świętuje to imię na cześć postaci: Najświętsza Maryja Panna Pocieszenia. Pamięć o niej trwa w osobie, która nosi to imię.
Maryjny tytuł nadany Matce Boskiej w tradycji katolickiej, szczególnie czczony przez zakony, takie jak augustianie. Ta dewocja przedstawia postać macierzyńską, która oferuje pocieszenie i siłę moralną osobom przechodzącym przez próbę, smutek lub żałobę.
Co z tego zostaje: Dowiaduje się, że godność ludzka nie sprowadza się do indywidualnej odporności. Szukanie i oferowanie pocieszenia jest aktem społecznego odwagi, który łączy ludzi w ich wspólnej kruchości.
Do sprawdzenia: źródła na temat tej postaci są niepełne lub sprzeczne.
Consuelo obchodzi imieniny w USA, w Hiszpanii, w Brazylii i w Argentynie 4 września.
Consuelo to imię maryjne o łacińskim rodowodzie, utworzone od słowa „consolatio” (ulga w cierpieniu). Wywodzi się z wezwania Naszej Pani Pocieszenia lub Pociechy, które przedstawia Maryję jako schronienie i oparcie dla strapionych; jest to nabożeństwo silnie związane z zakonem augustiańskim, szeroko rozpowszechnione w Hiszpanii i Ameryce Łacińskiej.
Przez dużą część XX wieku było to imię powszechne, ciepłe i pełne czułości, niemal program życia. Jego zdrobnienie „Chelo” jest tak popularne, że często przyćmiewa pełną formę. W kulturze hiszpańskojęzycznej imię to na zawsze zapisało się dzięki meksykańskiej Consuelo Velázquez, autorce bolera „Bésame mucho”, jednego z najczęściej przerabianych utworów na świecie.
Dziś Consuelo postrzegane jest jako imię klasyczne, nieco retro, ale bardzo urokliwe, przywodzące na myśl kochane babcie i opiekuńczą kobiecość. Przekazuje ciepło, gościnność oraz tę pocieszającą obietnicę, którą niesie w sobie jego znaczenie.
Consuelo niesie w swoim imieniu misję, a jej profil to potwierdza: lojalność na najwyższym poziomie (9), skalista stabilność (9) i przepełniona wrażliwość (9). To archetyp ciepłego schronienia, osoba, do której wszyscy zwracają się, gdy świat staje się przytłaczający, ponieważ słucha bez oceniania i pociesza bez moralizowania. Jej dyplomacja (8) czyni ją urodzoną rozjemczynią: łagodzi spory jednym uprzejmym słowem i dłonią na ramieniu.
Etymologia rządzi: „consolatio”, ulga w bólu. Consuelo stawia opiekę nad swoimi bliskimi ponad jakikolwiek osobisty blask (potrzeba uwagi 3) i nie pcha jej ambicja głośnego sukcesu (4), lecz dążenie do spokojnego domu i dobrze utkanych więzi. Jej niezależność jest umiarkowana (5), ponieważ znajduje sens w „nas” bardziej niż w „ja”. W jej charakterze jest coś głęboko augustiańskiego i macierzyńskiego, ten urokliwy, babciowy powab, który przywołuje czułe „Chelo”.
Jej energia jest spokojna (5), o stałym, niskim tonie, a jej fantazja dyskretna (5): woli to, co konkretne i użyteczne, od zamków w chmurach. Ale nie myl jej z kimś wygaszonym: jej humor (6) jest czuły i pełen porozumienia, a jej ludzkie ciepło zaraża. Podobnie jak Consuelo Velázquez, wlewająca czułość w „Bésame mucho”, potrafi przekształcić emocję w coś, co przynosi otoczeniu ukojenie.
Podsumowując, to kobieta o wielkim sercu i spokojnej obecności, utkana z cierpliwości i uczucia. Nie dąży do błyszczenia: dąży do podtrzymywania. I w tej sztuce cichego bycia zawsze tam, gdzie trzeba, Consuelo jest po prostu nie do pokonania.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Consuelo nie goni za efemerycznym ogniem; jest żarem, który pod popiołem przechowuje ciepło, oferując bezpieczną przystań, gdzie ranna dusza może wreszcie odetchnąć. Jej imię, wywodzące się z łacińskiego consolatio, dyktuje jej intymny język: nie jest to głośna pasja, lecz kojąca pieszczota, dotyk, który leczy. Oddaje się z powolną, niemal liturgiczną zmysłowością, szukając tego głębokiego połączenia, które zamienia ból w wspólną przyjemność. Co ją uwodzi, to autentyczność, ten wzrok, który nie osądza, lecz rozumie, to porozumiewawcze milczenie, które znaczy więcej niż tysiąc pustych obietnic. Z kolei to, co ją odpycha, to powierzchowność, niepotrzebny szum i niezdolność do zaoferowania spokoju. Potrzebuje kogoś, kto zrozumie, że prawdziwy erotyzm tkwi w spokoju, w pewności bycia pocieszeniem dla drugiej osoby. Nie kocha, by uciec, kocha, by zakorzenić się. Szuka portu, nie burzy. Jej oddanie jest całkowite, ale tylko wobec tego, kto potrafi docenić spokój jako najwyższą formę pożądania, gdzie ulga staje się największą z ekstaz.
Oznacza „pocieszenie” lub „ulżenie w bólu”, od łacińskiego „consolatio”.
Z maryjnego wezwania Naszej Pani Pocieszenia lub Pociechy, przedstawiającej Maryję jako pocieszenie dla strapionych.
Obchodzone jest zazwyczaj 4 września, ku czci Naszej Pani Pocieszenia, choć niektóre wspólnoty przestrzegają augustiańskiego terminu przypadającego po 28 sierpnia.
Najbardziej znany to „Chelo”; używa się również „Consuelito” lub „Chelito”.
To klasyczne imię, bardzo popularne w XX wieku, dziś postrzegane jako ciepłe i nieco retro.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.