Znaczenie: z Olimpu, niebiańska, godna bogów.
Od nazwy góry Olimp, siedziby greckich bogów.
17 grudnia
Dlaczego ten dzień? Ucy.me świętuje to imię na cześć postaci: Święta Olimpia z Konstantynopola. Pamięć o niej trwa w osobie, która nosi to imię.
Rzymska szlachcianka i diakonisa IV wieku, mieszkająca w Konstantynopolu. Wdowa o ogromnym majątku, przekazała cały swój majątek najuboższym. Odważyła się również wspierać patriarchę Jana Chryzostoma podczas jego niesłusznego wygnania.
Co z tego zostaje: Można wybrać, by nie trzymać tego, co się ma, lecz dzielić się nim, by złagodzić cierpienie innych. To akt wolności i solidarności, który odmawia poddania się wobec niesprawiedliwości.
Źródło: Wikidata
Olimpia obchodzi imieniny we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii i w Argentynie 17 grudnia.
Olimpia niesie ze sobą echo najsłynniejszej góry starożytności: Olimpu, siedziby greckich bogów. Imię oznacza „z Olimpu”, a więc „niebiańskie”, „godne bogów”, co nie dziwi, biorąc pod uwagę, że jest również związane z Olimpią, świętym miastem, w którym narodziły się Igrzyska Olimpijskie. Podwójny prestiż, religijny i sportowy, nadaje mu jasny i uroczysty blask.
W tradycji chrześcijańskiej imię jest uosobione przez świętą Olimpię z Konstantynopola, diakonissę i bardzo hojną wdowę, przyjaciółkę świętego Jana Chryzostoma, której wspomnienie obchodzone jest 17 grudnia. W historii świeckiej, z kolei, odbija się echem Olimpiada, matka Aleksandra Wielkiego, postać dumna i legendarna.
We Włoszech Olimpia ma szlachetny, nieco teatralny ton, z barokowym urokiem, który przywodzi na myśl damy i rzymską arystokrację. Jest to imię rzadkie i poszukiwane, wybierane przez tych, którzy kochają starożytność i chcą nadać swojej córce coś dźwięcznego i majestatycznego. Brzmi elegancko i silnie, z tym odniesieniem do wartości sportowych – lojalności, ambicji, doskonałości – co czyni je jednocześnie starożytnym i zaskakująco aktualnym.
Olimpia to nie imię, które się szeptem wymawia; to wezwanie. Wywodząca się z greckiego Olympiás, niesie w swoim DNA święte echo Olimpu, góry bogów. Nie jest kobietą ziemską, lecz postacią niebiańską, zawieszoną między ziemią a nieskończonością. Jej dominującą cechą jest naturalna godność, niemal arystokratyczna, która odrzuca pospolitość codzienności. Jest archetypem współczesnej Sybilli: przeczuwała przyszłość, prowadziła wzrokiem, który ważył jak marmur. Jej ideałem jest transcendencja; wierzy, że każdy gest musi mieć boskie echo. Nie szuka tłumu, lecz ciszy wewnętrznych świątyń. Jak mówił Nietzsche, „trzeba mieć jeszcze w sobie chaos, by urodzić gwiazdę tańczącą”, a Olimpia jest tą gwiazdą, zimną w zimnie, płonącą w żarze. Jej etymologia to nie tylko pochodzenie, lecz przeznaczenie: należy do Olimpu. To czyni ją odległą w oczach świeckich, magnetyczną dla tych, którzy potrafią latać. Nie jest piękna, by się podobać, jest piękna, bo jest. Obecność, która narzuca szacunek, nie dlatego, że krzyczy, lecz dlatego, że zajmuje przestrzeń z ciężarem góry. To czysta esencja boskości zamieszkująca ciało, mieszanka lodu i ognia, która wypala tego, kto zbliża się bez szacunku.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
W miłości Olimpia nie prosi, lecz wymaga. Jej uwodzicielskość to aura, a nie makijaż. Przechodzi przez pokój, a powietrze staje się ciężkie, naładowane statycznym napięciem, które sprawia, że rzęsy drżą. Kocha z tą samą intensywnością, z jaką słucha wiatru między szczytami: całkowicie, bez kompromisów. Nie szuka miłości z jarmarku, tej z pustych obietnic i pocałunków bez duszy. Pragnie całkowitego oddania, tego, które zdejmuje maski. Co ją upija, to intensywność spojrzenia drugiego człowieka, ten moment, w którym naga dusza spotyka się z drugą. Co ją natychmiast męczy? Banalność. Bezużyteczne rozmowy, drobne kłamstwa, szara powtarzalność rzeczy robionych z przyzwyczajenia. Dla niej kochanie jest rytuałem sakralnym, wspinaczką ku wspólnemu Olimpowi. Jeśli druga osoba nie jest gotowa do lotu, ona się wycofuje, zimna i niezniszczalna. Nie wybacza obojętności, ponieważ dla Olimpii obojętność jest śmiercią duszy. Kocha tak, jak się modli: z oddaniem, z ogniem i ze świadomością, że każdy moment jest darem bogów. Jeśli nie ma ognia, nie ma Olimpii.
Z greckiego Ólympos, święta góra bogów; oznacza „niebiański, z Olimpu”.
Oznacza „należący do Olimpu”, a więc „niebiański” lub „godny bogów”.
17 grudnia, ku czci świętej Olimpii z Konstantynopola.
Tak: od tego samego rdzenia pochodzi nazwa Olimpii, świętemu miastu, w którym narodziły się Igrzyska Olimpijskie.
Nie, jest rzadkie i poszukiwane, z klasyczną i elegancką aurą.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.