Znaczenie: mieszkaniec Rzymu, rzymianin.
Z łacińskiego Romanus, „mieszkaniec Rzymu, obywatel rzymski”, etnonim wywodzący się od nazwy Wiecznego Miasta.
9 sierpnia
Dlaczego ten dzień? Ucy.me świętuje to imię na cześć postaci: Święty Rzym. Pamięć o niej trwa w osobie, która nosi to imię.
Rzymski żołnierz z III wieku, aktywny w Rzymie. Instruowany, by nadzorować egzekucję innego więźnia, odmówił pozostawania obojętnym wobec godności swej ofiary. Wybrał podzielenie jej losu, akceptując śmierć, zamiast zdradzić swoje sumienie.
Co z tego zostaje: Dowiaduje się, że obojętność nie jest obowiązkiem. Czasem wystarczy jeden gest solidarności, by zmienić front, nawet gdy wszystko wydaje się stracone.
Romano obchodzi imieniny we Włoszech, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 9 sierpnia.
Romano to imię, które jest w sobie samym programem: oznacza po prostu „z Rzymu” i niesie ze sobą tysiącletnią dumę wiecznego miasta. Rozprzestrzenione już w starożytności jako etnonim, stało się chrześcijańskim imieniem własnym dzięki wielu świętym, a pierwszym z nich był św. Romano, żołnierz, którego Kościół wspomina 9 sierpnia jako męczennika nawróconego wraz ze św. Wawrzyńcem.
W kulturze włoskiej Romano ma solidny, męski i nieco dwudziestowieczny smak: to imię dziadków i ojców rodzin, ale też postaci pierwszoplanowych, takich jak polityk Romano Prodi. Przywołuje wiarygodność, zakorzenienie i poczucie obowiązku. Rozbrzmiewa w nim również echo Bizancjum, z cesarzami i Romano Melodem, wielkim hymnografem. Dziś jest mniej modne dla noworodków, co nadaje mu retro i autorytarny urok: to imię, które smakuje historią, solidnością i przynależnością.
Romano to imię, które wydaje się wyrzeźbione z trawertynu: solidne, dające poczucie bezpieczeństwa, mocno zakorzenione w ziemi. Osoba nosząca to imię często dziedziczy jego aurę niezawodności, aurę człowieka, któremu można zaufać, który ceni dane słowo i poczucie obowiązku. W Romano jest coś ojcowskiego i instytucjonalnego, temperament kogoś, kto buduje z cierpliwością i nie lubi pęknięć: pomyślmy o spokojnej i wytrwałej postaci Romano Prodiego, zdolnego do tkania sojuszy i przetrwania. Korzeń „obywatel Rzymu” daje mu tło spokojnej dumy i przynależności, zamiłowanie do tradycji, rodziny rozszerzonej, do pielęgnowania korzeni. Nie jest to typ krzyczący: woli dyskretny autorytet nad krzykiem i zdobywa zaufanie z czasem, czynami bardziej niż obietnicami. Potrafi być hojny i opiekuńczy wobec swoich, prawdziwym punktem odniesienia, i wykazuje niemal starożytną lojalność, lojalność człowieka słowa. Pod spokojną korą może jednak kryć się też artystyczna i wrażliwa żyłka, jak ujawnia Romano jazzista grający na fortepianie: za godnością kryje się ciepło, ironia, zdolność do cieszenia się życiem w towarzystwie. Romano nie kocha nagłych zmian i może być uparty, gdy jest przekonany, że ma rację, ale to właśnie ta stabilność czyni go klejem dla grup, przyjacielem, który nie puszcza, kolegą, który doprowadza do końca to, co zaczyna. Konkretny, lojalny, zakorzeniony, z głębokim szacunkiem dla historii i dla ludzi: Romano jest w gruncie rzeczy małym, chodzącym kawałkiem rzymskiej wieczności.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Romano nie szuka miłości, on rości sobie do niej prawo. Jego natura, zakorzeniona w wieczności, objawia się jako natarczywa, niemal geologiczna pasja. Nie potrafi kochać na pół; albo jest lawą, albo lodem. W zalotach posługuje się instynktownym, bezpośrednim magnetyzmem, który nie zostawia miejsca na dwuznaczność. To mężczyzna, który patrzy ci w oczy i sprawia, że czujesz się jedyną miłością, jaka kiedykolwiek została napisana. Jednak jego oddanie ma swoją cenę: jednorodność. Chaotyczne zróżnicowanie i efemeryczne rozproszenia głęboko go nudzą. Szuka duszy o takiej samej wytrzymałości jak rzymski filar, zdolnej nieść ciężar stuleci bez pęknięć. Jeśli nie znajdziesz w nim absolutnej stabilności, ucieknie jak cień o zmierzchu. Kocha z żelazną lojalnością, ale wymaga całkowitej wzajemności. Nie toleruje gier władzy, preferuje surowość jasności. Dla niego seks jest rytuałem przynależności, a nie rozrywką. Jeśli cię zdobędzie, posiada cię; jeśli cię straci, nie ogląda się za siebie. To miłość starożytna, ciężka, niezapomniana, utkana z ognia i kamieni.
„Mieszkaniec Rzymu, rzymianin”, od łacińskiego Romanus.
9 sierpnia, ku czci świętego Romano męczennika, żołnierza nawróconego wraz ze świętym Wawrzyńcem.
Łacińskie: powstało jako etnonim Rzymu, a następnie staje się imieniem własnym, rozpowszechnionym przez licznych świętych.
Bardzo stare, dziś postrzegane jako klasyczne i nieco retro, typowy dla włoskiego XX wieku.
Tak, Romana, również o tradycji rzymskiej i chrześcijańskiej.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.