Znaczenie: szlachetny i ofiarny.
Z „adal” (szlachetny) i „funs” (gotowy).
1 sierpnia
Dlaczego ten dzień? Ucy.me świętuje to imię na cześć postaci: Święty Alfons Liguori. Pamięć o niej trwa w osobie, która nosi to imię.
Włoski biskup i teolog XVIII wieku, założyciel zgromadzenia Redemptorystów. Reformował formację moralną kapłanów, kładąc nacisk na dobroć i roztropność, daleko od rygoryzmu jego epoki. Założył również zakony, aby pomagać najuboższym i więźniom.
Co z tego zostaje: Dowiaduje się, że można bronić zasad, nie tracąc przy tym ludzkości. Jego przykład pokazuje, że inteligencja i współczucie mogą iść w parze, służąc innym.
Alfonso obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 1 sierpnia.
Alfonso to jedno z najbardziej królewskich imion w hiszpańskiej tradycji. Pochodzenia germańskiego, wisigockiego – „adal” (szlachetny) i „funs” (gotowy) – w średniowiecznej Hiszpanii stało się imieniem dynastycznym: trzynaście królów nosiło je w Kastylii, Leónie, Aragonii i Portugalii, wśród nich Alfonso X Mądry, promotor języka kastylijskiego i Szkoły Tłumaczy w Toledo. Ten historyczny ciężar nadaje imieniu aurę kulturalnego i panującego autorytetu.
W kalendarzu świętych kojarzy się ze świętym Alfonsem Marią de Liguori, doktorem Kościoła i patronem moralistów i spowiedników, którego święto 1 sierpnia ustala dzień imienia w Hiszpanii i w Ameryce Łacińskiej. Równoległa forma Ildefonso oraz wariant Alonso (ten szlachcica Alonso Quijano) wzbogacają rodzinę imion.
Dziś Alfonso postrzegany jest jako imię klasyczne, eleganckie i solidne, rzadziej spotykane wśród noworodków, ale obarczone prestiżem. Brzmi poważnie, ale nie sztywno, a jego zdrobnienia – Fon, w Meksyku Poncho – czynią je bliskim.
Osoba o imieniu Alfonso niesie ze sobą, niemal niechcący, aurę spokojnego autorytetu. Imię to oddycha rodowodem – trzynaście królów, doktor Kościoła, Szkoła Tłumaczy – i to dziedzictwo przejawia się w profilu o silnej stabilności i wyraźnej ambicji: Alfonso chce robić rzeczy dobrze i tak, by przetrwały; nie szuka łatwych oklasków, lecz solidnego uznania. Jego lojalność jest wysoka, niemal kodeksowa; raz, gdy kogoś zaliczy do swoich, ten tam zostaje.
Posiada w sobie naturalną dyplomację, dziedzictwo tego szlacheckiego tła: potrafi poruszać się w każdym towarzystwie, dobiera słowa i rzadko traci opanowanie. Nie jest najgłośniejszą osobą na przyjęciu – jego energia jest zrównoważona, bardziej maratońska niż sprinterska – ale kiedy mówi, słucha go. Pod korekcyjnością kryje się dyskretny humor, wyrażony uniesionym brwiem, oraz kulturalna ciekawość, która przywodzi na myśl Alfonsa Mądrego: lubi rozumieć, kolekcjonować wiedzę i mieć własne kryteria.
Ta sama stanowczość ma swój rewers. Alfonso może grzeszyć uporem, gdy uważa, że ma rację, a jego potrzeba robienia wszystkiego bez zarzutu czasem kosztuje go oddanie kontroli. Jego fantazja jest umiarkowana: woli sprawdzone od ekscentrycznego, a lojalność wobec planu od dzikiej improwizacji. Ale nie jest zimny. Pod zbroją rycerskiego rycerza kryje się wrażliwość, którą rezerwuje dla swoich, oraz emocjonalna elegancja, która sprawia, że nienawidzi dramatu i hałasu.
W głębi Alfonso to nowoczesny szlachcic: ktoś, kto celowo myli słowo „obowiązek” ze słowem „wola”, który wspiera rodzinę i grupę z konsekwencją dębu i który – jako dobry „jedynka” – błyszczy bardziej, gdy prowadzi przez przykład, niż przez rozkazy. Klasyk w najlepszym znaczeniu tego słowa.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Alfonso nie bawi się w gry uwodzenia; jego miłość jest taktycznym, bezpośrednim i żywiołowym atakiem. Pociągany ostrym intelektem i niezależnością, szuka partnera, który potrafi wytrzymać jego spojrzenie bez mrugnięcia, kogoś o tej samej szlachetności ducha, jaką sam sobie przypisuje. W akcie miłowania jest bezlitośnie obecny: oddaje swój wizygocki ogień z taką intensywnością, że wypala wątpliwości i brudne gierki. Nie toleruje emocjonalnej przeciętności ani połowicznej lojalności; dla Alfonsa zobowiązanie jest przymierzem krwi i honoru, a nie przypadkowym epizodem. Jego zmysłowość jest czysta, surowa i szczera, pozbawiona pustych gier umysłowych. Jednak jego największą słabością jest czyjaś emocjonalna chłoda; jeśli partner się zamyka lub działa podwójnie, jego zainteresowanie gaśnie z szybkością wyjmowanego z pochwy miecza. Potrzebuje namiętności, która jednocześnie jest bitwą i zwycięstwem, więzi, w której siła i czułość współistnieją bez zdrady.
Pochodzi z germańskiego języka wandalickiego, od imienia Adalfuns, złożonego z „adal” (szlachetny) i „funs” (gorący lub płomienny). Zlatynizowano je jako Alfonsus.
Oznacza mniej więcej „szlachetny i odważny (w walce)”, łącząc pomysł szlachetnego pochodzenia z pomysłem odwagi.
1 sierpnia, dzień świętego Alfonsa Marii Liguoriego, biskupa i doktora Kościoła.
Tak, są to warianty tego samego rdzenia. Alonso to popularna forma kastylska, a Ildefonso to równoległy wariant bardzo często używany w przeszłości.
To klasa prestiżu, dziś mniej powszechna wśród noworodków niż w poprzednich pokoleniach, ale nigdy nie zniknęła.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.