Znaczenie: biały, błyszczący, lśniący.
Z łacińskiego „candidus”, „biały, błyszczący, jaśniejący”, od rdzenia „candere” („płonąć na biało”).
3 października
Dlaczego ten dzień? Ucy.me świętuje to imię na cześć postaci: Święty Kandyd. Pamięć o niej trwa w osobie, która nosi to imię.
Rzymski chrześcijanin z pierwszych stuleci, zmęczony męczeństwem i pochowany na wzgórzu Eskwilin. Odmówił odwrócenia się od swej wiary pod naciskiem władz, wybierając męczeństwo zamiast wyrzeczenia się swoich przekonań. Ta moralna nieustępliwość uczyniła go symbolem oporu.
Co z tego zostaje: Tu się tu dowiadujemy, że stawianie czoła władzy, by pozostać wiernym samemu sobie, wymaga brutalnego odwagi. Ta upartość pozostaje wzorem godności wobec ucisku.
Cándido obchodzi imieniny w USA, w Hiszpanii, w Brazylii i w Argentynie 3 października.
Cándido pochodzi z łacińskiego „candidus”, oznaczającego „jasny, błyszczący biały”, od rdzenia „candere” („płonąć na biało”), który dał nam również „incandescente”, „candela” oraz nawet „candidato” (w Rzymie kandydaci nosili białą togę). Znaczenie przesunęło się od koloru do cnoty: czysty, niewinny, szczery.
Wielu męczenników nosiło to imię, jak Święty Cándido z Rzymu (3 października) lub Święty Cándido Tebańczyk, żołnierz Tebańskiej Legii, który został zamęczony wraz ze świętym Maurycym. W kulturze popularnej „Cândido” jest również bohaterem satyry Woltera (1759), symbolem naiwnego optymizmu w obliczu okrutnego świata.
Dziś jest to klasyczne i rzadko używane imię, o przyjemnym i nieco staroświeckim zabarwieniu, które przekazuje dobroć, przejrzystość i dobre serce. W hiszpańskim świecie sztuki niezapomniani malarze nosili to imię, od argentyńskiego Cándido López po brazylijskiego Cândido Portinari.
Cándido niesie w swoim imieniu światło — „candidus”, biel, która lśni — i tę jasność widać w jego sposobie bycia: jest przejrzysty, niezdolny do podwójnych gier, z tych, którzy myślą na głos i stawiają prawdę na pierwszym miejscu, choć czasem to go dużo kosztuje. Jego szczerość rozbraja; z Cándido zawsze wiesz, na czym stoisz, a w świecie półprawd to jest warte złota.
Jest marzycielem i wrażliwy, z płodną wyobraźnią, która prowadzi go do widzenia możliwości tam, gdzie inni widzą mury. Dzieli z bohaterem Woltera ten uparty optymizm, wiarę, że „wszystko pójdzie dobrze”, która może graniczyć z naiwnością, ale która nadaje mu też godną pozazdroszczenia odporność: pada i wstaje z nienaruszonym duchem. Nie jest rekinem ambicji — bardziej niż stanowiska interesują go ludzie i idee — a jego potrzeba skupienia jest niska; wystarczy mu dobrze wykonać swoją rolę.
Jego lojalność jest stała, a jego wnętrze hojne. Wybacza szybko, ufa domyślnie i daje drugie szanse może za często, ponieważ trudno mu uwierzyć w czyjąś złą wolę; tam leży jego podatność na urazy, i kto go kocha, uczy się pilnować jego pleców. W rodzie Cándido są artyści, którzy patrzyli na świat czystymi oczami, jak malarze, którzy nosili to imię, i ten miks niewinności i głębi czyni ich ujmującymi.
Imię brzmi klasycznie, prawie z innej epoki, i to mu dobrze służy: Cándido jest zatoką uczciwości i spokojnego dobrego humoru, osobą, do której się zwracasz, gdy jesteś zmęczony kalkulacjami i potrzebujesz kogoś godnego zaufania, bez owijania w bawełnę i z sercem na wierzchu.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Cándido nie szuka cieni ani brudnych gier; jego namiętność jest czystym, żarzącym się i przezroczystym światłem. W łóżku jest białym ogniem, który nie pali, ale oświetla każdy ukryty zakamarek ciała i duszy. Jego sposób kochania jest rozżarzony: bezpośredni, bez filtrów ani podwójnych intencji. Pociąga go radykalna autentyczność, tą skórą, która nie potrzebuje emocjonalnego makijażu, by lśnić. Dla niego uwodzenie jest aktem absolutnej jasności, w którym kontakt wzrokowy pali bardziej niż dłonie. Jednak jego granicą jest mgła. Manipulacja, gry władzy i moralna dwuznaczność zamrażają go natychmiast; jeśli wykryje cień lub kłamstwo, jego ogień gaśnie z chłodem marmuru. Kocha z intensywnością świecy, która potrzebuje tylko tlenu, by płonąć, ale wymaga kryształowej wzajemności. Jeśli miłość jest czysta, jest wieczna; jeśli mętna, wycofuje się z godnością kogoś, kto nie plami swojej białości.
„Biały, czysty, lśniący”, od łacińskiego „candidus”. Z czasem zaczął oznaczać również niewinny i szczery.
Tak: mają wspólny rdzeń. W Rzymie kandydaci do urzędów nosili białą togę („toga candida”), stąd wyraz „kandydat”.
Tak — imię Cándido obchodzi się 3 października, datę, którą kalendarze imion wiążą z Cándidem, męczennikiem z Rzymu.
Tak, jest to naiwny i optymistyczny protagonista satyrycznej noweli „Cândido” (1759), jednego z najsłynniejszych dzieł francuskiego autora.
Jest to imię klasyczne i dziś rzadko spotykane, z ujmującym i nieco tradycyjnym charakterem.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.