Znaczenie: Czciony, majestatyczny, wielki, wysoko szanowany.
August wywodzi się od łacińskiego tytułu honorowego „augustus” („uczczone, uświęcone”), zakorzenionego w „augere” („przysparzać, zwiększać”), po raz pierwszy używanego jako tytuł przez cesarza Augusta.
7 października
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Augustyn z Brives.
Kapłan i mnich VI wieku, w rejonie Bourges we Francji. Mimo poważnej niepełnosprawności fizycznej, która zmuszała go do poruszania się po ziemi, wykorzystał zebrane jałmużny na założenie kaplicy i klasztoru w Brives, tworząc w ten sposób miejsce schronienia i życia wspólnotowego.
Co z tego zostaje: Można zbudować coś solidnego nawet wtedy, gdy zostaje się ograniczonym do minimum. Jego życie pokazuje, że godność nie zależy od stanu fizycznego, lecz od zdolności do przekształcania tego, co się ma, w to, co się daje.
Źródło: Nominis
August obchodzi imieniny w Hiszpanii i w Niemczech 7 października; w USA 14 maja.
August wywodzi się od łacińskiego tytułu honorowego „augustus”, co oznacza „ten czczony”. Ten tytuł został nadany przez rzymski senat Oktawianowi – pierwszemu cesarzowi – i stąd ósmy miesiąc roku nosi jego imię. Od początku wielki i pełen godności, przez długi czas był bardzo popularny w krajach germańskich i skandynawskich (jako August) oraz we Francji (jako Auguste).
Po dziesięcioleciach powściągliwości imię to przeżywa w świecie anglojęzycznym stylowy renesans, łączący wiktoriańską godność z ciepłem słonecznego, późnego lata. Amerykańscy rodzice przyjęli je zwłaszcza ze względu na jego królewską historię, przyjazny przydomek Gus oraz znaczenie literackie – wystarczy wspomnieć laureata Nagrody Pulitzera, dramaturga Augusta Wilsona.
Dziś August postrzegany jest jako szlachetny, artystyczny i ciepły. Utrzymuje rzadki balans: cesarskie korzenie i swobodny, nowoczesny urok. Brzmi jednocześnie jak cesarz i jak złoty miesiąc, od którego wziął swoją nazwę.
August nosi tytuł cesarski tak łatwo, jak letni wieczór. Nazwany od łacińskiego „augustus” – czczony, majestatyczny – i odbijający echem od pierwszego rzymskiego cesarza, który nadał nazwę miesiącowi, posiada wrodzoną godność, poczucie powagi, które wydaje się obecne już od dzieciństwa. W Augustcie jest coś opanowanego i samokontrolującego, to chłopiec, który nie musi krzyczeć, ponieważ już cieszy się cichym szacunkiem.
Jednak imię ma dwie temperatury. Jest cesarski August: ambitny, autorytarny, pociągany do przywództwa i dziedzictwa, przy czym numerologiczna ósemka skłania go do osiągań i myślenia długoterminowego. A jest złotomiesięczny August: ciepły, bezstresowy, hojny swoim czasem, lśniący jak światło późnego lata. Najlepsze w imieniu łączy oba – lidera, który jest również dobrym, budowniczego, który pamięta o ludziach, a nie tylko o celach.
Historia i kultura karmią również jego artystyczną żyłkę. Od dramaturga Augusta Wilsona, który kronikowo utrwalił stulecie amerykańskiego życia, po rzeźbiarza Auguste Rodina, który formował brąz w uczucie, imię niesie ze sobą kreatywną, kontemplacyjną głębię. August często ma duszę staruszka, docenianie rzemiosła i znaczenia, preferencję substancji nad powierzchownością.
Pokoleniowo stoi na czele fali vintage-revival, wybierany przez rodziców, którzy chcieli czegoś wspaniałego, ale łagodnego, historycznego, ale świeżego – w codziennym życiu złagodzonego niewinnie wygodnym przezwiskiem Gus. Ten kontrast jest jego urokiem: cesarz i Auggie w jednym, augustowski i dostępny. Jest przyjacielem z cichą wizją i ciepłym uściskiem dłoni, który planuje na dekady, ale i tak pojawia się na kolacji. Szlachetny, bez bycia zimnym, ambitny, bez bycia bezwzględnym – August nosi się po prostu, a każdy to czuje.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
August nie flirtuje; on poświęca. Jego uwodzicielstwo jest powolnym, majestatycznym wzniesieniem, zakorzenionym w starożytnym łacińskim augere – mnożyć, podnosić. Nie oferuje przelotnych iskier, lecz pogłębiającą czcią, dzięki której jego partner czuje się nie tylko zauważony, ale wyniesiony. Przyciąga dusze o wrodzonej godności, te, które posiadają cichą, godną podziwu siłę odpowiadającą jego cesarskiemu pochodzeniu. Szuka więzi, która wydaje się historyczna, połączenia, które z czasem staje się bardziej substancjalne, jak kamień wietrzony przez stulecia oddania.
Nuda jest jego jedynym prawdziwym wrogiem. Trywialne, chaotyczne i wulgarne nudzą go do łez. Nie ma cierpliwości do gier ani powierzchownego dramatu; pragnie substancji, miłości ciężkiej od znaczenia, a lekkiej od gracji. Aby oczarować Augusta, trzeba być majestatycznym we własnej godności i zaoferować partnerstwo, które czuje się jak wspólne sanktuarium. Kocha ze stałą, narastającą intensywnością, przemieniając zwykłe chwile w święte rytuały. Jest architektem trwałej namiętności, buduje miłość, która nie jest tylko odczuwana, ale czczona, długo po tym, jak początkowy ogień uległ ciepłemu, wiecznemu płomieniowi.
Oznacza „szanowany, majestatyczny, wysoko ceniony”, od łacińskiego tytułu honorowego „augustus”.
Oba te fakty prowadzą do tego samego źródła: cesarza Augusta, od którego wzięła się nazwa miesiąca sierpnia.
Dzień imienia Augusta przypada na 7 października. Był on kapłanem i opatem w Bourges.
Gus, Auggie lub Augie to powszechne skrócone formy.
Tak – zyskuje na popularności w USA i w innych krajach, ponieważ męskie imiona o vintage’owym, godnym charakterze wracają do mody.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.