Znaczenie: złoty lub aureliowy.
Jest zakorzeniony w głębinach rodu Aurelia oraz w łacińskim terminie aurum, „złoto”.
27 lipca
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Aureliusz z Arles.
Biskup Arles w VI wieku, w merowingijskiej Galii. Założył klasztory i ustrukturyzował lokalne życie religijne, otrzymując instytucjonalne zaufanie, które świadczy o jego autorytecie moralnym.
Co z tego zostaje: Można budować miejsca schronienia i zdobywać zaufanie innych dzięki stałości. Organizacja i dobroć są siłami, które przetrwają epoki.
Źródło: Wikidata
Aureliano obchodzi imieniny we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii i w Argentynie 16 czerwca; w Niemczech 27 lipca.
Aureliano to majestatyczne imię o imperialnym zabarwieniu, wywodzące się od rzymskiego rodu Aurelia oraz od rdzenia aureus, „złoto”: niesie więc w sobie złoty blask przepychu i prestiżu. Jest to archaiczne i uroczyste imię, przywodzące na myśl Rzym wielkich wodzów.
W historii najbardziej odbija się echem imię cesarza Aureliana, „Restitutor orbis”, który w III wieku ponownie zjednoczył imperium i kazał wybudować słynne mury Aureliana w Rzymie. W sferze religijnej odnosi się do Sant’Aureliano di Arles, biskupa z VI wieku. W nowszych czasach imię to wniknęło do literackiej wyobraźni dzięki pułkownikowi Aurelianowi Buendíi, niezapomnianemu protagonistowi powieści „Sto lat samotności” autorstwa García Marqueza.
We Włoszech Aureliano jest rzadkie i pożądane, wybierane przez tych, którzy cenią imiona o znaczeniu, bogate w historię i charakter. Posiada szlachetny urok i pełny dźwięk, który od pierwszego usłyszenia wyraża autorytet, ambicję i pewien promienny blask.
Aureliano to nie imię, to obietnica światła. Pochodząc od złota (aureus), niesie w swoich żyłach cenną ciężar i promienny chłód szlachetnego metalu. Nie jest to złoto tanie, lecz to strzeżone w świętych kryptach: oślepiający aureol, który izoluje nosiciela w złotej, niemal boskiej samotności. Jego idealnym kierownikiem jest Wzniosłość; żyje po to, by przezwyciężać codzienność, i w każdym geście szuka formalnej perfekcji. Podobnie jak rzymski cesarz, który nosił to Cognomen, Aureliano posiada wrodzoną godność, powagę, która rozkazuje szacunek, nie podnosząc głosu. Jest archetypem cierpiącego, ale nienagannego artysty, tego, który wie, że prawdziwa wartość tkwi w oporze czasu, a nie w efemerycznym instynkcie. Jego dusza jest czysta, ostra jak surowy diament. Nie szuka aprobaty, szuka rezonansu. Jak powiedział Nietzsche: „Kto ma powód do życia, wytrzyma prawie każde jak”; Aureliano żyje dla swojego wewnętrznego „dlaczego”, dla nieomylnego blasku, który odróżnia go od szarej masy i zamienia jego istnienie w nieprzerwane, promienne i niedostępne dzieło sztuki.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
W miłości Aureliano nie szuka więzi, lecz zespolenia. Jego uwodzenie jest powolne, dotykowe, niemal rytualne: nie atakuje, lecz otula. Kocha z cichym oddaniem, patrzy w oczy, jakby chciał czytać duszę drugiej osoby aż do najgłębszych zakamarków. Kocha tego, kto opiera się jego światłu, kto nie daje się oślepić, lecz uczy się świecić u jego boku. Nie znosi powierzchowności, pustej gadaniny ani pośpiechu w uczuciach, które traktowane są jak przedmioty jednorazowego użytku. Dla niego seks jest świętym dialogiem, spotkaniem dusz przed spotkaniem ciał; szuka intensywności, otchłannej głębi. Zakochuje się w tym, kto ma historię, kto nosi blizny i tajemnice. Szybko męczy go banalność, nudna rutyna, która męczy blask. Potrzebuje intelektualnego impulsu, spojrzeń, które płoną. Kocha tak, jak się przechowuje skarb: z maniacką starannością, z szacunkiem, z świadomością, że to, co prawdziwe i cenne, nie powinno być marnowane. Gdy miłość staje się pułapką, odlatuje, zostawiając jedynie wspomnienie intensywnego, nie do pomylenia światła, którego nigdy nie zapomina się.
Oznacza „złoty” lub „złoty”, od łacińskiego aurum. Pochodzi od rzymskiego nazwiska rodowego (gentilicjum) Aurelius z rodu Aureliów.
27 lipca obchodzone jest wspomnienie świętego Auréliano z Kordoby, męczennika mozarabskiego. Istnieją inni święci o tym samym imieniu, upamiętniani w różnych dniach.
Używają tego samego rzymskiego imienia. Cesarz Marcus Aurelius, autor „Medytacji”, przyczynił się do sławy i prestiżu tego imienia.
Jest klasyczny. Był bardzo popularny między końcem XIX a połową XX wieku i dziś żyje jako imię o retro charakterze, które ponownie zyskuje na uroku.
Aurélia, również pochodzenia rzymskiego, o tym samym złotym znaczeniu.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.