Znaczenie: Szacowana, kochana.
Esme wywodzi się od starofrancuskiego imiesłowu przymiotnikowego „esmé”, oznaczającego „szanowany” lub „kochany”, a w ostateczności od łacińskiego „aestimare”, „szacować”.
13 września
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Aime.
Mnich i pustelnik z VI wieku, w Lotaryngii. Założył opactwo w Remiremont, miejsce schronienia i pracy intelektualnej, w samym środku okresu politycznej niestabilności. Wybrał budowanie trwałej wspólnoty, zamiast uciekać przed konfliktami swojej epoki.
Co z tego zostaje: Można odmówić poddania się chaosowi, tworząc przestrzeń stabilności i wiedzy. To forma aktywnego oporu, która dowodzi, że można zbudować coś trwałego, nawet gdy wszystko wokół się wali.
Źródło: Nominis
Esme obchodzi imieniny w USA i w Niemczech 13 września; w Argentynie 29 czerwca.
Esme niesie ze sobą delikatny blask osoby cenionej: wywodzi się z starofrancuskiego „esmé”, co oznacza „ceniona” lub „kochana”, a słowo to w łacinie sprowadza się do „aestimare” (cenić). Po raz pierwszy pojawiła się w XVI wieku jako szkocki tytuł szlachecki, najsłynniej noszony przez Esmé Stuarta, i przez stulecia utrzymywała się jako elegancki, lekko staromodny wybór dla chłopców i dziewcząt, zanim ostatecznie osiadła po stronie żeńskiej.
W amerykańskich uszach Esme brzmi dziś jako vintage-chic i literacko. J.D. Salinger zakotwiczył ją w kanonie dzięki swojej opowieści „Dla Esme – z miłością i nędzą”, a młodsze pokolenie poznało ją dzięki Esme Cullen z sagi „Zmierzch”. Wynikiem jest imię, które wydaje się obciążone literaturą, delikatne i spokojnie kosmopolityczne.
Współcześni rodzice kochają Esme za jej krótki, lekki dźwięk i aurę nieinwazyjnej wyrafinowania. Bezszwowo wpasowuje się w renesanse takie jak Ivy, Iris i Clara, oferując coś antycznego, a zarazem niezwykłego i czułego, bez bycia rozczulającym.
Esme to przyjaciółka, która pamięta o Twoim urodzinach i dokładnie wie, jak lubisz swój herbatę. Wszystko w tym imieniu szeptem mówi „kochana” – dosłownie oznacza ono „kochana” – i ta czułość kształtuje całą jej osobowość. Panuje tu wiktoriańska, oświetlona świecami łagodność, uczucie jak przy zużytym tomiku wierszy, który znajduje się w antykwariacie. Esme ma tendencję do cichego, a nie głośnego przechodzenia przez życie, obserwując, wchłaniając i ofiarując drobne uprzejmości, o których ludzie pamiętają przez lata. Ma literacką, pogrążoną w marzeniach żyłkę, co nie jest zaskoczeniem dla imienia, które zostało wypolerowane przez Salinger i ożywione przez fikcję literacką oraz gotycko-romantyczną. Nie myl jednak łagodności ze słabością: szkockie arystokratyczne Esme w historii były dworzanami i przeżywcami, a pod powierzchnią kryje się kręgosłup spokojnego uporu. Esme buduje głębokie, lojalne więzi zamiast szerokiej, płytkiej sieci społecznej; wolałaby mieć trzech prawdziwych zaufanych przyjaciół niż trzydzieści znajomości. O skłonnościach estetycznych, dostrzega piękno w zużytych fakturach, jesiennym świetle i starych przedmiotach, często ma oko do sztuki, pisania lub projektowania. Jej ambicja jest realna, ale nie nachalna – wolałaby zdobyć spokojny szacunek niż gonić za blaskiem reflektorów. Społecznie jest ciepła, ale zamknięta w sobie, czuje się bezpiecznie w samotności i wolnych porankach. Cały nastrój to delikatna siła i wyrafinowana czułość: stara dusza z nowoczesną, lekko kapryśną szafą, ceniona dokładnie tak, jak obiecuje jej imię, i wystarczająco hojna, by wszyscy wokół czuli się docenieni.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Esme nie flirtuje; ceni. Z łacińskim korzeniem aestimare, który dudni w jej żyłach, miłość nie jest grą w kości, lecz wyceną wartości. Zmysłowo uwodzi spokojną intensywnością i oferuje spojrzenie, które czuje się jak delikatne badanie twojej duszy. Przyciągają ją ci, którzy pojawiają się z niezaprzeczalną wartością, ludzie, którzy emanują substancją, która domaga się, by być kochaną. Jej przywiązanie jest głębokie, zakorzenione w starofrancuskim esmé – kocha to, co uważa za cenne. Jednak jej cierpliwość wobec niskiej wartości nie istnieje. To codzienne, to nieprzetestowane, to tanio dane – nudzi ją do łez. Potrzebuje partnera, który rozumie, że bycie kochanym przez nią to zaszczyt, uznanie wysokiego szacunku. Gdy puszcza, robi to zmysłowym, zamierzonym wdziękiem, który owija cię ciepłem, działającym zarówno prymitywnie, jak i przerażająco obecnie. Ale skrzywdź ją lub udowodnij, że jesteś bezwartościowy, a wycofa się z zimną precyzją ostatecznego wyroku. Utrzymanie serca Esme oznacza bycie trzymanym w wysokim szacunku, bycie zawsze cenionym, zawsze kochanym, ale nigdy traktowanym jako coś oczywistego.
Oznacza „cenię” lub „kocham”, od starofrancuskiego „esmé” i łacińskiego „aestimare” (cenić).
Początkowo był imieniem unisex, a nawet najczęściej męskim, szkockim, jednak dziś w Stanach Zjednoczonych jest używane niemal wyłącznie dla dziewczynek.
Najczęściej wymawiane jako EZ-may lub EZ-mee; końcowy znak akcentu (Esmé) odzwierciedla jego francuskie korzenie.
Esme obchodzi imieniny 13 września, w dzień wspomnienia świętego Aimé. Był on pustelnikiem w Remiremont i pierwszym opatem Saint-Mont.
Jego vintage urok oraz ekspozycja dzięki fikcji Salingera i postaci Esme Cullen z „Zmierzchu” rozpalili nowoczesne odrodzenie.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.