Znaczenie: silny i odważny mężczyzna.
Od hard („silny”) i man („mężczyzna”), rdzenie germańskie.
23 grudnia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Armand z Brixen.
Niemiecki przełożony zakonu z XII wieku, pochodzący z Bawarii, który został biskupem Bressanone (Bolzano) we Włoszech. Poświęcił swoje życie reformowaniu wspólnot swojego zakonu, wprowadzając rygorystyczną dyscyplinę i bardziej efektywną organizację, aby zmodernizować instytucje swojego czasu.
Co z tego zostaje: Można wybrać, by przekształcać struktury swojego otoczenia, zamiast narzekać na ich bezwładność. Jest to dowód na to, że przywództwo buduje się konkretną pracą i wytrwałością, a nie tytułem.
Źródło: Nominis
Armand obchodzi imieniny we Francji, w USA, w Hiszpanii i w Niemczech 23 grudnia.
Armand ma wygląd rycerza. To imię germańskiego pochodzenia – hard, „silny”, i man, „mężczyzna” – oznacza dosłownie „silnego i odważnego mężczyznę” i zachowało cały swój blask. Trudno je wymówić, nie myśląc o kardynale Richelieu, Armandzie Jeanie de Plessis, postaci władzy i strategii Wielkiego Wieku.
Bardzo popularne od XIX wieku do połowy XX wieku, wcielało w sobie pewien mieszczański i arystokratyczny szyk, zanim przeżyło okres zapomnienia, a następnie wyraźnego powrotu wśród imion retro chic, które rodziny wypromowały. Dzieli swój rdzeń z włoskim Armando i niemieckim Hermann.
Dziś Armand brzmi szlachetnie, solidnie i wyrafinowanie, z tą małą dodatkową dawką charakteru, jaką mają stare imiona o klasie. To wybór osób, które lubią francuskie imiona o klasycznym uroku, męskie, ale nie twarde, i obciążone historią.
Armand nosi swoją etymologię jak elegancki pancerz: „silny i odważny mężczyzna” ze starogermańskiego. Od niego emanuje naturalny autorytet, uspokajająca solidność (stabilność 8/10), która sprawia, że w ważnych momentach spontanicznie zwracamy się ku niemu. To nie jest głośna siła; to najrzadsza z nich, siła rycerza, który nie musi podnosić głosu, by być wysłuchanym. Ambitny (8/10) i zdecydowany, postępuje metodycznie, na wzór najsłynniejszego z Armandów, kardynała Richelieu, cierpliwego stratega, który budował z myślą o długim terminie.
Jego wielką cnotą jest lojalność (8/10). Armand naprawdę się angażuje: wobec swoich bliskich, wobec swoich idei, wobec danego słowa. Przypisuje mu się dobrą dyplomację (7/10) połączoną z elegancką rezerwą: mało wyraża swoje emocje (wrażliwość 5/10), ale odczuwa je mocno, i nie znosi lekkomyślności, gdy nadchodzi czas poważnych spraw. Ta prawość idzie w parze z prawdziwą niezależnością (7/10): Armand nie lubi, gdy decydują za niego, i potrafi utrzymać swój kurs przeciw wiatrowi i burzy.
Generacyjnie imię to gra wygrywającą kartą: retro chic. Przez długi czas kojarzone z burżujskimi salonami XIX wieku i wielkimi postaciami państwa, dziś wraca otoczone aureolą klasycyzmu z klasą, ani zakurzonego, ani krzykliwego. W Armandzie jest coś z człowieka honoru, dyskretnego i wiarygodnego budowniczego: opiekuna z dużym poczuciem obowiązku, pod pozorem spokojnego wyrafinowania. Imię o charakterze i klasie, dla tych, którzy wiedzą, że prawdziwa siła nie potrzebuje krzyczeć.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Armand nie jest miłośnikiem lekkich gier uwodzenia. Jego imię, wykute w germańskiej stali, by oznaczać „silnego i odważnego mężczyznę”, dyktuje jego pasję: kocha z brutalną intensywnością, z fizyczną i moralną obecnością, która nie zostawia miejsca na dwuznaczność. Nie flirtuje, podbija. Przyciąga go solidność, tę iskierkę oporu w drugim człowieku, która obiecuje trwały ogień. Jest wrażliwy na surową autentyczność, na spojrzenia, które wytrzymują uderzenie bez ustępstw. Z kolei pusta frywolność, złośliwe niedomówienia i słabość uczuciowa natychmiast go męczą, sprawiając, że ucieka jak źle naostrzony nóż. Szuka partnerki zdolnej dorównać jego własnej integralności, sojuszniczki w burzy, a nie zwykłej kochanki. Sztuką Armanda jest przekształcanie siły w chroniącą czułość. Oferuje miłość cielesną, zakorzenioną, w której każdy pieszczotliwy gest jest spełnioną obietnicą. Nie szuka bycia kochanym za to, co udaje, lecz za to, czym jest: skałą. Jeśli szukasz uroczej kruchości, idź dalej; jeśli chcesz niegasnącego płomienia, jego ramię jest jedynym bezpiecznym miejscem, w którym można się schronić.
Armand ma germańskie pochodzenie, od hard („silny”) i man („mężczyzna”). Należy do rodziny imion Hermann/Armando.
Oznacza „silnego i odważnego mężczyznę”, w bezpośrednim odniesieniu do jego germańskich korzeni.
Dzień imienin Armanda przypada 23 grudnia, ku czci błogosławionego Armanda. Był biskupem Brixen (Bolzano).
Żeńskim odpowiednikiem jest imię Armande, rzadsze i również o retro uroku.
To klasyczne imię, bardzo popularne w XIX i XX wieku, które dziś wraca w ramach retro chic.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.