Znaczenie: luz lub współczucie.
Od Eleonor, formy hiszpańskiej imienia Leonor, pochodzenia oksytańskiego (Aliénor).
25 czerwca
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Eleonora.
Królowa Anglii w XIII wieku, żona króla Edwarda I. Po śmierci męża porzuciła tron i władzę polityczną, aby założyć klasztor benedyktyński w Amesbury, gdzie żyła w radykalnej prostocie.
Co z tego zostaje: Można wybrać, by porzucić przywileje i komfort, całkowicie poświęcając się pewnej sprawie lub społeczności. Jest to forma wolności, która nie zależy od aprobaty innych.
Źródło: Nominis
Eleanor obchodzi imieniny we Francji, w USA, w Hiszpanii i w Niemczech 25 czerwca.
Imię „Eleanor” jest angielską formą imienia, które narodziło się w południowym okcytańskim regionie w średniowieczu: Aliénor, które we francuskim stało się Éléonore. Jego znaczenie było przedmiotem sporów przez stulecia: interpretowano je jako „alia Aenor”, „inna Aénor”, w odniesieniu do matki Aliénor z Akwitanii, ale kojarzono z nim również idee blasku, miłosierdzia lub współczucia. Ta etymologiczna niejednoznaczność stanowi część jego uroku.
Dwie wielkie postacie nosiły je z dumą: Aliénor z Akwitanii, królowa Francji, a następnie Anglii, która w XII wieku rozpowszechniła to imię po drugiej stronie Kanału, oraz święta Éléonore z Prowansji, królowa Anglii, której wspomnienie obchodzone jest 25 czerwca. Imię to zostało tak głęboko zanglikaizowane, że dziś postrzegane jest jako bardzo brytyjskie.
W świecie anglojęzycznym Eleanor przywodzi na myśl klasyczną elegancję, dystynkcję bez sztywności – pomyślcie o Eleanor Roosevelt. Powracające do mody od dekady 2010, zachwyca bogactwem zdrobnień (Ellie, Nell, Nora) i aromatem ciepłej arystokracji. Imię szlachetne, literackie i wyjątkowo solidne.
Imię „Eleanor” ma w sobie szlachetny sznyt królowych — w sensie dosłownym, ponieważ Leonor z Akwitanii i Leonor z Prowansji zapisały się w jego historii. Temperament, z którym się kojarzy, oddycha tą szlachetnością: naturalna obecność, powaga, sposób prowadzenia się z elegancją nawet w środku burzy. Nie chodzi tu o chłód, lecz raczej o spokojną godność, która budzi szacunek.
Za tą wyniosłą postawą kryje się żywy i ciekawy umysł. Eleanor lubi rozumieć, czytać, dyskutować; ma wyczucie dla idei i niezależność sądów, które nie pozwalają narzucać sobie własnych opinii. Leonor rządziła polityką dwóch królestw, Eleanor Roosevelt pisała na nowo rolę pierwszej damy: to imię niesie ze sobą historię kobiet, które nie godziły się na miejsce, które im wyznaczano.
Jej lojalność jest głęboka, ale selektywna: Eleanor nie otwiera swojego kręgu na lekką rękę, a ci, którzy w niego wejdą, pozostają. Łączy dużą stabilność — można na niej polegać — z elegancką ambicją, nigdy krzykliwą, która postępuje dzięki kompetencji, a nie sile. Dyplomatyczna, potrafi posługiwać się słowem i zaokrąglać ostre krawędzie.
W sferze intymnej Eleanor pielęgnuje ukryty ogród, część słodkiej melancholii (Beatles nie mylili się w tej kwestii) i wyrafinowaną wrażliwość, którą chroni. Lubi klasyczną piękność, miejsca obciążone historią, rozmowy, które docierają do sedna. Jej humor jest subtelny, często opóźniony. Podsumowując, to osobowość o rzadkiej głębi, arystokratka duszy, a nie krwi.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Pod nazwiskiem Eleanor miłość nie jest delikatnym kwiatem, lecz ogniem krzaczastym: intensywnym, aromatycznym i czasem parzącym. Zafascynowana ideą bycia „tą drugą”, tą, która się różni, nie szuka miękkiej konformacji. Przyciąga wolne umysły, dusze, które niosą w sobie iskrę buntu lub mistyczną głębię. Jej urok polega na napięciu między jasnym blaskiem a cichym współczuciem; słucha więcej, niż mówi, ale kiedy mówi, to po to, by zostawić ślad. Szybko nudzi ją sentymentalna przeciętność, te związki bez smaku i historii. To, co ją pasjonuje, to dualizm: para zdolna być jednocześnie ochronną i odważna, miłość bardziej przypominająca poszukiwanie niż odpoczynek. Chce być blaskiem w cieniu drugiego, lub drugim w jego własnym blasku. Związek z nią to przymierze światła i tajemnicy, w którym zmysłowość płynie jak woda ze źródła: czysta, żywa i niezbędna.
Eleanor to imię o pochodzeniu oksytańskim, oznaczające światło lub współczucie. Pochodzi od Eleonor, hiszpańskiej formy Leonor, wywodzącej się od Aliénor.
Jej imieniny obchodzone są 25 czerwca, ku czci świętej Eléonore. Była królową Anglii, a następnie zakonnicą benedyktyńską.
W Hiszpanii odnotowano 163 urodzeń z imieniem Eleanor, osiągając szczyt w 2015 roku. Obecnie utrzymuje ono umiarkowaną, ale rozpoznawalną obecność.
Eleanor to forma oksytańska wywodząca się od Leonor. Do powszechnych zdrobnień należą Ellie, Nelly i Nora.
Najczęstsza wymowa to e-le-NOOR, z akcentem na przedostatniej sylabie. W języku polskim imię to łatwo adaptować, zachowując wyraźność jego trzech sylab.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.