Znaczenie: nadzieja, zaufanie do przyszłego dobra.
Z łacińskiego „sperantia”, pochodzącego od czasownika „sperare” (oczekiwać, ufać), kalka z chrześcijańskiej cnoty teologicznej nadziei.
1 sierpnia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święte Wiara, Nadzieja i Miłość.
Trzy młode rzymskie kobiety z II wieku, córki mądrej Sofii. W obliczu prześladowań odmówiły odwrócenia się od swoich przekonań i stawiły czoła torturom z takim spokojem, który wstrząsnął ich katami.
Co z tego zostaje: Można wybrać, by pozostać wiernym swoim zasadom, nawet gdy cały świat wymaga, by się ugiąć. To forma odwagi, która nie zależy od wiary, lecz od wewnętrznej siły, by nie zdradzić tego, kim się jest.
Źródło: es.wikipedia.org · es.catholic.net
Esperanza obchodzi imieniny we Francji, w USA, w Hiszpanii i w Argentynie 1 sierpnia.
Esperanza należy do rodziny imion cnoty, które chrześcijaństwo spopularyzowało wraz z Wiarą i Miłością. Pochodzi z łacińskiego „sperantia” i wciela jedną z trzech cnót teologicznych, uosobioną w trzech świętych siostrach-męczenniczkach starożytnego Rzymu. Jest to imię głęboko hiszpańskie i dewocyjne, bardzo zakorzenione w Andaluzji dzięki Matce Boskiej Nadziei, której najsłynniejszym wizerunkiem jest Macarena z Sewilli.
Przez dekady było powszechnym imieniem w Hiszpanii i Ameryce Łacińskiej, z ciepłym i jasnym charakterem związanym z wiarą i procesjami Wielkiego Tygodnia. Jego nosicielki zwykle noszą je z pokoleniową dumą, a czułe „Espe” czyni je bliskim i codziennym.
Dziś postrzegane jest jako imię klasyczne i wywołujące skojarzenia, nieco mniej częste wśród noworodków, ale nacechowane pozytywnym znaczeniem. Przekazuje optymizm, spokój i niejawne przyrzeczenie: tego, kto nigdy nie przestaje ufać, że będzie lepiej.
Osoba o imieniu Esperanza zwykle emanuje spokojną pewność siebie, która nadaje nazwę jej cnocie. W profilu wyróżniają się stabilność (8) i lojalność (8), uzupełnione przez wysoką wrażliwość (8): to osoba, która dotrzymuje słowa, nie opuszcza okrętu, gdy robi się gorąco, i natychmiast wyczuwa nastrój innych. Nie szuka uwagi (potrzeba bycia w centrum uwagi 4); woli być spokojną kotwicą, do której inni zwracają się, gdy wszystko się chwieje.
Etymologia wyznacza charakter: „sperantia”, czyli ufne oczekiwanie na przyszłe dobro. Esperanza skłania się ku realistycznemu optymizmowi, a nie naiwnemu. Widzi wyjście tam, gdzie inni widzą tylko mur, a ta wiara czyni ją urodzoną dyplomatką (7), zdolną uspokajać rodzinne burze z cierpliwością świętej. W niej jest coś z andaluzyjskiego ciepła Macareny, imienia procesyjnego, tradycji i korzeni, które niesie się z pokoleniową dumą.
Jej energia (6) jest stała, a nie wybuchowa: woli bieg na dystans niż sprint. Przy umiarkowanej ambicji (5) nie mierzy sukcesu trofeami, lecz pielęgnowanymi więziami. Humor (6) pojawia się ciepły i współuczestniczący, nigdy raniący. Podobnie jak Esperanza Roy na scenie lub cantaora wkładająca duszę w każdy quejío, potrafi zamienić stałość w obecność. Podsumowując: kobieta, która pociesza, wspiera i, wierna swojemu imieniu, nie chce przestać wierzyć, że jutro będzie lepsze. Dyskretna latarnia morska, która właśnie dlatego, że nie krzyczy, staje się niezbędna.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Miłości Esperanzy nie można kupić, lecz trzeba na nią czekać z cierpliwością kogoś, kto wie, że najlepsze rzeczy wymagają czasu. W łóżku jej uwodzenie jest szeptem obciążonym obietnicami; nie szuka szybkiego orgazmu, lecz powolnego budowania pożądania, które czerpie z wzroku i zaufania. To czysta zmysłowość, ta, która kryje się w delikatności dłoni i intensywności pocałunku, który obiecuje wieczność. Zakochuje się w lojalności, w tych oczach, które nie uciekają, gdy nadchodzi burza. To, co ją podnieca, to poczucie bezpieczeństwa, bycie kotwicą w morzu niepewności. Z kolei to, co ją zabija, to pustka, chłód serca, które niczego nie oczekuje i niczego nie oferuje. Nie znosi pośpiechu tych, którzy chcą posiadać, nie znając, ani braku wiary w to, co jeszcze nie nadeszło. Dla niej miłość jest aktem teologicznego męstwa: zaufaniem, że przyszłość, choć odległa, będzie godna tego, by przeżyć ją u jej boku. Jej namiętność jest wolnym ogniem, który ogrzewa duszę, zanim zapali skórę.
Jest to łacińskie imię chrześcijańskie utworzone od „sperantia”, które oznacza cnotę teologiczną nadziei, jedną z trzech obok wiary i miłości.
Oznacza dosłownie „nadzieję”, czyli zaufanie i oczekiwanie na przyszłe dobro.
Jej imieniny obchodzone są 1 sierpnia w hołdzie Świętym Wiary, Nadziei i Miłości. Są to trzy cnoty teologiczne, personifikowane jako święte męczenniczki z Rzymu.
Tak, to imię cnoty teologicznej, bardzo związane z nabożeństwem maryjnym w Hiszpanii, szczególnie w Sewilli z Macareną.
Najczęściej używanym zdrobnieniem jest „Espe”; w bliskim otoczeniu stosuje się również „Lala” lub „Espi”.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.