Znaczenie: światło, jasna.
Z łacińskiego lux, lucis („światło”); Lucia oznacza „ta, która rodzi się ze światłem” lub „ta, która jest świetlista”.
13 grudnia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Łucja z Syrakuz.
Młoda kobieta z Sylicylii z IV wieku, zmarła męczeńską śmiercią podczas prześladowań za panowania cesarza Dioklecjana. Rozdała swój majątek najuboższym, aby leczyć swoją matkę i innych chorych, a następnie odmówiła wyrzeczenia się swoich przekonań wobec sędziego, który groził jej śmiercią.
Co z tego zostaje: Jej życie przypomina nam, że wewnętrzne światło nie gaśnie pod presją władzy. Wzywa nas, byśmy pozostali wierni temu, co uważamy za słuszne, nawet gdy wszystko wydaje się działać przeciwko nam.
Źródło: Nominis — Église catholique en France · Nominis · eglise.catholique.fr
Lucía obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 13 grudnia.
Lucía wywodzi się z łacińskiego słowa lux, lucis („światło”) i oznacza „ta, która jest świetlista” lub „ta, która rodzi się ze światłem”. Jej patronką jest święta Lucja z Syrakuz, dziewica i męczennica IV wieku, opiekunka wzroku i oczu, której święto obchodzone 13 grudnia w północnej Europie wiąże się z procesjami światła.
W Hiszpanii Lucía to znacznie więcej niż klasyczny wybór: przez dużą część dekady 2010 była najczęstszym imieniem dziewcząt w kraju, prawdziwą gwiazdą statystyk. Jej sukces tłumaczy się słodkim brzmieniem, świetlistym znaczeniem oraz nowoczesnym, a jednocześnie ponadczasowym charakterem.
Nosili je takie postacie jak aktorka Lucía Bosé czy pisarka Lucía Etxebarría. Dziś Lucía postrzegana jest jako imię ciepłe, wesołe i niezwykle ujmujące, tak popularne w Ameryce Łacińskiej, jak i w Hiszpanii, będące synonimem światła i bliskości.
Lucía wywodzi się ze światła – z łacińskiego lux – i ten rodowód nie mógłby lepiej pasować do aury tego imienia: ciepłej, uśmiechniętej, zaraźliwej. To nie jest zimne światło reflektora, lecz światło otwartego okna wiosną. Lucía bywa towarzyska i wesoła, to ona ożywia spotkanie, nie musząc się narzucać, to ona rozświetla czyjś dzień drobnym gestem. Jej wrażliwość czyni ją empatyczną aż do szpiku kości: wyczuwa cudzy nastrój, zanim ktokolwiek powie choćby słowo.
Za sympatią kryje się osoba głębsza, niż się wydaje. Lucía dba o swoje relacje z lojalnością i ma naturalny instynkt do harmonii. Nie jest szczególnie rywalizująca ani obsesyjnie zainteresowana władzą; jej ambicja jest spokojna, bardziej skierowana na dobre wykonywanie rzeczy i otaczanie się ludźmi, których się lubi, niż na wspinanie się po szczeblach. Może jednak rozpraszać się: z taką ciekawością i taką iskrą, czasem zaczyna na raz tysiąc spraw.
Imię ma ponadto ogromny ciężar kulturowy w Hiszpanii: Lucía przez lata rządziła jako najpopularniejsze imię żeńskie, więc jej aura jest jednocześnie świetlista i głęboko rodzinna. Przywołuje elegancką Lucíę Bosé lub ostre pióro Lucíi Etxebarríi. I nie wolno zapominać o świętej Lucii, patronce wzroku, świętowanej w północnej Europie z koronami świec: czyste światło znów.
Lucía jest ostatecznie tą osobą, której brakuje, gdy jej nie ma, bo z nią sala rozświetla się odrobinę bardziej. Wesoła, wrażliwa i bez podwójnego dna: płomień, który grzeje, nie parząc.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Lucía nie podbija; oświetla. Jej esencja, narodzona z lux, nie dąży do oślepienia Cię efemerycznym blaskiem stroboskopu, lecz do objawienia Ci z bezlitosną jasnością świtu. W miłości jest czystą i bezpośrednią zmysłowością: spojrzeniem, które obnaża duszę przed ciałem, obecnością, która wymusza autentyczność. Nie toleruje cieni kłamstwa ani brudnych gier dwuznaczności; jej światło ujawnia kłamstwa, dlatego jest wierna jedynie tym, którzy mają odwagę być nagimi, bez masek.
Czuje się pociągana do intelektualnej intensywności i emocjonalnej przejrzystości, do tej iskry, która zapala intelekt równie mocno jak zmysły. Jednak najbardziej męczy ją ciemność obliczonego milczenia lub zimno obojętności. Lucía potrzebuje ognia, ale ognia, który pali prawdą, a nie zniszczeniem. Kocha jak oddycha: z życiową koniecznością i całkowitym oddaniem. Jeśli Twoje światło nie jest autentyczne, ona gaśnie; ale jeśli świecisz z tą samą siłą, otoczy Cię złotym ciepłem, które sprawi, że po raz pierwszy poczujesz, że naprawdę żyjesz. To nie jest miłość szeptów, to jest miłość ekstatycznych błysków.
To imię łacińskie, wywodzące się od lux, lucis („światło”); oznacza „jasną” lub „tę, która rodzi się ze światłem”.
Tak: Lucía obchodzona jest 13 grudnia, dzień, który kalendarz poświęca Świętej Lucji z Syrakuz. Sycylijskiej dziewicy i męczennicy z IV wieku (ok. 283–304), ofierze prześladowań Dioklecjana, czczonej jako patronka wzroku i niewidomych, której kult rozprzestrzenił się aż do Skandynawii, gdzie święto świętej Lucji zastąpiło pogańskie obchody przesilenia zimowego.
13 grudnia, data bardzo ważna w Skandynawii, z procesjami światła i wieńcami świec.
Bardzo często: to było najczęstsze imię żeńskie w Hiszpanii przez większość dekady 2010.
Lucie po francusku, Lucy lub Lucia po angielsku, Lucia po włosku i niemiecku.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.