Znaczenie: mieszkaniec Mauretanii lub o ciemnym kolorze skóry.
Z łacińskiego Maurus.
15 stycznia
Dlaczego ten dzień? Ucy.me świętuje to imię na cześć postaci: Święty Maur. Pamięć o niej trwa w osobie, która nosi to imię.
Włoski mnich z VI wieku, pierwszy uczeń świętego Benedykta z Nursji. Poświęcił swoje życie dyscyplinie i lojalności, ratując swojego brata Placyda, przechodząc po wodzie, zgodnie z tradycją. Ten czyn symbolizuje nieprzeniknioną obecność w obliczu niebezpieczeństwa.
Co z tego zostaje: Dowiaduje się, że lojalność nie jest poddaniem, lecz aktywnym wyborem pozostawania u boku innych. W obliczu niemożliwego można wybrać wyciągnięcie ręki, zamiast ucieczki.
Źródło: Wikidata
Mauro obchodzi imieniny w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 15 stycznia.
Mauro wywodzi się z łacińskiego imienia Maurus, oznaczającego „mieszkańca Mauretanii”, a następnie „osobę o ciemnej karnacji”. Imię to rozpowszechnił święty Mauro (VI wiek), pierwszy uczeń świętego Benedykta i kluczowa postać w rozprzestrzenianiu benedyktyńskiego życia monastycznego: tradycja wspomina go jako biegnącego po wodzie, by uratować swojego towarzysza Placyda.
Z tego samego rdzenia wywodzą się również Maurizio oraz francuskie Maurice. Bardzo rozpowszechnione we Włoszech w drugiej połowie XX wieku, imię Mauro ma krótki, wyraźny i konkretny dźwięk, pozbawiony ozdobników. Liczne włoskie gminy noszą imię świętego Mauro, od San Mauro Torinese po San Mauro Cilento i San Mauro Pascoli.
Dziś Mauro postrzegane jest jako imię solidne, wiarygodne i ziemskie: przywołuje powagę i lojalność bardziej niż przepych. Jego konkretność czyni je męskim klasykiem, który nie wychodzi z mody, cenionym za swoją szczerość.
Mauro to imię, które trzyma się samo, jak skała. Etymologia definiuje je jako „ciemny”, a jego pochodzenie wiąże z św. Maurem, pierwszym i najwierniejszym uczniem św. Benedykta, który, według legendy, pobiegł po wodzie, aby uratować małego Placyda. W tym geście jest cały Mauro: absolutna lojalność, cicha gotowość, działanie przed mówieniem. Jego stabilność jest niemal mineralna: Mauro nie traci równowagi, nie podąża za modami, nie potrzebuje oklasków. Żyje w świeckim „ora et labora”, z głową nisko, dobrze wykonując pracę i mówiąc niewiele. Ambicja jest skromna, ponieważ Maurowi nie zależy na byciu pierwszym, zależy mu na byciu solidnym, obecnym, kimś, komu można zaufać. Niezależny, bardzo dobrze dogaduje się ze sobą: to ten typ, który kocha góry, ciszę, prawdziwe i szorstkie rzeczy; nieprzypadkowo Mauro Corona, rzeźbiarz, alpinista i pisarz, idealnie wciela w życie ten skromny i uparty duch. Energia jest bardziej stała niż wybuchowa, humor suchy, wrażliwość obecna, ale dyskretna: Mauro czuje wiele, a mówi niewiele. Dyplomatyczny tylko w takim stopniu, w jakim trzeba, woli fakty niż dyplomację. To imię XX wieku, benedyktyńskie i konkretne, które pachnie drewnem, ścieżkami i starą lojalnością. Kto nazywa się Mauro, rzadko rozczarowuje: to ten przyjaciel, do którego dzwonisz o trzeciej w nocy, wiedząc, że przyjdzie, to ten kolega, który nie robi show, ale utrzymuje cały dział na chodzie. Nie błyszczy, aby przyciągać uwagę, błyszczy, bo wytrzymuje. A w świecie ludzi, którzy mówią, Mauro jest tym, który po prostu tam jest.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Mauro niesie w sobie starożytny cień i czerwoną ziemię Północnej Afryki, cichy magnetyzm, który przyciąga jak piasek słońce. W miłości nie szuka ulotnej lekkości, lecz głębi morza, którego dna nie widać. Jego zmysłowość zbudowana jest z ciężkich cisz i spojrzeń, które obnażają duszę, zanim obnażą ciało; to miłość, która nie prosi o pozwolenie, która bierze w posiadanie ze słodyczą koniecznego nawyku. Kocha intensywność, prawdziwą cielesność, tę, która smakuje potem i ciemną skórą w świetle księżyca. Co go podnieca, to autentyczność, zdolność kogoś do patrzenia na niego bez filtrów. Co go natomiast męczy, to płytkość, społeczne maski, puste rozmowy, które nie odżywiają. Dla Mauro kochać to akt oporu przeciw nudzie; to przymierze krwi i pożądania. Szuka duszy, która nie boi się ubrudzić rąk pasją, która potrafi utrzymać się na powierzchni nawet w burzach. Jego oddanie jest zaciekłe, ochronne, niemal plemienne. Nie kocha, by się bawić, kocha, by należeć. A gdy wybiera, czyni to z pewnością kogoś, kto już widział przyszłość i pragnie jej żarliwie.
Pochodzi z języka łacińskiego, od terminu Maurus, co oznacza „mieszkaniec Mauretanii”, a następnie „o ciemnej karnacji”.
15 stycznia, ku czci świętego Maura, opata, ucznia świętego Benedykta.
Mieszkaniec Mauretanii, o ciemnej karnacji.
Z tego samego rdzenia wywodzą się Maurizio oraz francuski Maurice.
Pierwszy uczeń św. Benedykta, benedyktyński patron tradycyjnie wzywany przeciwko bólom.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.