Znaczenie: sama, jedyna lub doradczyni.
Może pochodzić od greckiego słowa monos lub mieć korzenie w północnej Afryce.
27 sierpnia
Dlaczego ten dzień? Ucy.me świętuje to imię na cześć postaci: Święta Monika. Pamięć o niej trwa w osobie, która nosi to imię.
Kobieta z IV wieku, pochodząca z Tagasty w Numidii (dzisiejsza Algieria). Towarzyszyła burzliwemu życiu swojego syna, Augustina, z niezmąconą cierpliwością, nie rezygnując z niego pomimo jego błędów i odstępstw. Jej upór w wychowaniu i w utrzymaniu więzi rodzinnej ostatecznie doprowadził do tego, że jej syn się uspokoił i zmienił życie.
Co z tego zostaje: Uczy się tu, że miłość nie jest czymś, co się ogłasza, ale czymś, co utrzymuje się w czasie, nawet gdy wszystko wydaje się stracone. Ta uczuciowa wytrwałość jest siłą zdolną rozbroić nawet najtrwalsze konflikty.
Mona obchodzi imieniny we Francji, w USA, w Hiszpanii, w Brazylii i w Niemczech 27 sierpnia; w Argentynie 31 sierpnia.
Mona to krótkie, uniwersalne i pięknie wieloznaczne imię, ponieważ jego korzenie sięgają jednocześnie kilku kultur. W języku arabskim „Mouna” przywodzi na myśl pragnienia, modły, aspiracje serca; w irlandzkim gaelickim Muadhnait oznacza „szlachetna”; a w świecie chrześcijańskim Mona służy jako zdrobnienie od Monica — stąd jej związek ze świętą Moniką z Hipony, matką świętego Augustyna, której wspomnienie obchodzone jest 27 sierpnia.
Ta różnorodność czyni Monę imieniem-paszportem, wygodnym wszędzie: w Magrebie, w Irlandii, na Skandynawii, we Włoszech. Nieodparcie przywodzi też na myśl Giocondę — „Mona Lisę” Leonarda da Vinci — co nadaje jej aurę tajemniczości i ponadczasowej elegancji.
Dziś Mona uwodzi swoją retro-modernością: dwa zaokrąglone sylaby, miękka i pewna brzmienie, aura jednocześnie vintage i nowoczesna. To imię, które przypomina o szlachetności, pozostając przy tym niezwykle dostępne.
Imię „Mona” kryje w sobie uroczy mistycyzm, podobnie jak uśmiech słynnej imienniczki namalowanej przez Leonarda da Vinci. Jego wielorakie korzenie — arabskie, oznaczające pragnienia; irlandzkie, nawiązujące do szlachetności; greckie, związane ze świętą Moniką — czynią z niego imię skrzyżowania dróg, a typowa Mona odziedziczyła po tym bogactwie osobowość trudną do zaszufladkowania. Jest wyjątkowa, nieco nieklasyfikowalna i z przyjemnością podkreśla swoją unikalność.
Ze swojego znaczenia „szlachetna” czerpie naturalną elegancję i pewną wysokość lotu: Mona nie lubi wulgarności ani przeciętnych kompromisów. Ale ta dystynkcja nie ma w sobie nic z zimna; towarzyszy jej prawdziwa ciepłota i wrażliwość na wyciągnięcie ręki. Uważna wobec innych, lojalna w przyjaźni, potrafi też schronić się w swoim ukrytym ogrodzie, co podkreśla jej numerologia w liczbie 7 — to smak do introspekcji, książek i myśli, które potrzebują czasu.
Jej słynne imienniczki, historyczka Mona Ozouf czy eseistka Mona Chollet, rysują pociągający wspólny mianownik: kobiet o bystrym umyśle, wykształconych, niezależnych, które myślą własnym głosem i nie boją się płynąć pod prąd. W typowej Monie odnajduje się ten miks inteligencji i słodyczy, ta zdolność do obserwowania przed podjęciem decyzji.
Pod pozorem opanowania kryje się wielka wyobraźnia i często ironiczny humor. Mona intryguje tak samo, jak uspokaja: nigdy nie do końca widać jej uśmiech, a to właśnie czyni jej urok. Krótkie, ale gęste znaczeniowo imię, z tych, o których się pamięta — dyskretna obecność, a jednak niemożliwa do zapomnienia.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Mona, ta płomienność dualistyczna między celtycką elegancją a orientalną mistyką, nie lubi efemerycznych gier. Dla niej miłość jest ślubem sakralnym, „Mouną” złożoną z niemal duchową intensywnością. Zmysłowością owianą aurą greckiej szlachetności, która czyni ją jednocześnie niedostępną i nieodparcie słodką. Przyciąga ją głębia duszy, ta „jedyna” więź, która rezonuje z jej własną potrzebą wyłączności. Ale uważaj: jeśli rutyna lub powierzchowność się zadomowią, jej irlandzko-sakralny ogień szybko gaśnie. Szybko nudzi ją serca lekkie, niezdolne zrozumieć, że każdy dotyk musi mieć znaczenie, a każde spojrzenie być spełnioną obietnicą. Mona kocha jak się modli: z całkowitą, zmysłową i bezkompromisową oddanością. Nie szuka kochanka, lecz świadka swojej duszy. Jeśli nie umiesz czcić tego żaru, odejdzie z spokojną gracją kogoś, kto wie, że pozostaje jedyna.
Jej etymologia jest niepewna; najczęściej tłumaczy się ją jako „doradczyni” lub wiąże z greckim monos („jedyna”).
27 sierpnia, święto św. Moniki, matki św. Augustyna.
Matka świętego Augustyna z Hipony, słynąca z tego, że przez lata modliła się o nawrócenie swojego syna.
Pochodzenia niepewnego, prawdopodobnie greckiego (monos, „jedyna”) lub północnoafrykańskiego, związanego z ziemią ojczystą świętej.
Od matek i żon, za przykład cierpliwości i wytrwałości.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.