Znaczenie: urodzenie.
Z łacińskiego natalis, przez francuskie Noël.
26 sierpnia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Natalia z Nikomedii.
Żona oficera Adriana, na początku IV wieku w Cesarstwie rzymskim. Towarzyszyła swojemu mężowi aż do kary śmierci i z godnością zebrała jego szczątki, odmawiając pozwolenia śmierci na wymazanie ich pamięci.
Co z tego zostaje: Tu się tu dowiadujemy, że miłość nie wycofuje się, gdy uderza przeciwność. To lekcja wierności i odwagi w obliczu okropności.
Źródło: Wikidata
Natacha obchodzi imieniny we Francji, w Hiszpanii i w Brazylii 26 sierpnia; w Argentynie 25 grudnia.
Imię „Natacha” dzieli ten sam rdzeń co Nathalie i Noël: łacińskie natalis, „dzień narodzin”, Chrystusa w Boże Narodzenie. Ale podczas gdy Nathalie się sfrancuziła, Natacha zachowała swoją słowiańską szatę: to rosyjska, czuła forma Natalii, ta, którą szeptano w powieściach Tołstoja i Czechowa.
We Francji imię przybywało głównie wraz z rosyjską emigracją uciekającą przed rewolucją bolszewicką w 1917 roku, a następnie na stałe osiadło w latach 70. i 80. XX wieku, niesione aromatem słowiańskiej egzotyki, śniegu i samowarów. Natychmiast przywołuje na myśl Natachę Rostową, jasną bohaterkę Wojny i pokoju, młodą, pełną pasji kobietę, która staje się jedną z najbardziej ujmujących postaci kobiecych w literaturze.
Dziś Natacha zachowuje tę podwójną tożsamość: głęboko łacińską w znaczeniu, zdecydowanie słowiańską w brzmieniu. Kojarzy się z ciepłą, nieco fantastyczną kobiecością, zarazem romantyczną i solidną. To imię, które pięknie toczy się po języku i nigdy nie porzuciło całkowicie mody.
Imię „Natacha” kryje w sobie piękną sprzeczność, a w niej tkwi cały jej urok. Przez korzeń – łacińskie natalis, narodziny, odrodzenie – przywołuje światło, początek, obietnicę nowego dnia. Przez słowiańską brzmieniowość dodaje powieściowej głębi, nuty rosyjskiej melancholii i przepełniającej namiętności. Jak Natacha Rostowa u Tołstoja, wyobrażamy ją sobie spontaniczną, pełną, czasem aż za bardzo, zdolną zapłonąć dla idei tak samo, jak dla walca.
To imię obdarzone hojną energią. Typowa Natacha nie robi rzeczy na pół gwizdka: kocha z siłą, angażuje się z otwartością i gardzi letniością. Towarzyska i wyrazista – numer 3 w jej numerologii nie mówi nic innego – ma gust do historii, słów i rozmów, które ciągną się do późna. Wyczuwa się w niej kreatywność, pewne aktorskie zacięcie oraz wrodzony zmysł do inscenizowania codziennego życia.
Za tym pozorem bujności kryje się jednak prawdziwa, niemal poważna lojalność. Natacha chroni swoich bliskich, pamięta wszystko i z trudem wybacza zdrady. Jej fantazja nie wyklucza wytrwałości: kiedy czegoś chce, idzie do przodu z uśmiechniętą upartością, która rozbraja.
Pokolenie wymusza, że francuskie Natachy często noszą piętno lat 1970–1980: mieszankę wesołej emancypacji i sentymentalnego zakorzenienia. Ani całkowicie uległe, ani naprawdę buntownicze, pielęgnują ciepłą niezależność. Dobrowolnie przypisuje się im artystyczny temperament, wrażliwość na granicy obnażenia, którą ukrywają pod humorem. Podsumowując, Natacha to jedno z tych imion, które nie pozostawia obojętnym: kocha się ją za jej intensywność, nieco gwałtowną czułość i ten słowiański blask, który nie chce zgasnąć.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Natacha, ten ogień narodzony z dnia świętego, kocha z intensywnością, która ociera się o świętokradztwo. Jej uwodzenie nie jest grą naiwnych, lecz objawieniem: przybywa jak świt, nieuchronna i złota, owijając partnera zmysłowym ciepłem, które sprawia, że ciało drży. Nie dąży do podboju, zaprasza do komunii. To, co ją porywa, to czystość teraźniejszego momentu, ta więź duszy i ciała, w której każde dotknięcie przepisuje historię. Jednak jej ogień wymaga światła. Ucieka od cienia, manipulacji i mętnych gier ego. Nuda jest jej najgorszym wrogiem; potrzebuje stałej iskry, pasji, która odnawia jej codzienną wiarę. Jeśli miłość staje się rutynowa, jeśli płomień gaśnie bez powodu, oddala się z zimnym wdziękiem, zabierając ze sobą nostalgię tego dnia narodzin, który był początkiem wszystkiego. Chce być kochana tak, jak świętuje się festyn, z żarem i absolutną obecnością.
Jest pochodzenia łacińskiego i wywodzi się z łacińskiego słowa natalis, przechodząc przez francuskie Noël. Oznacza „narodzenie”.
Ucy.me przypisuje tę datę do 26 sierpnia, na cześć świętej Natalii z Nikomedyi, żony oficera Adriana na początku IV wieku w Imperium rzymskim.
Zarejestrowano 887 urodzeń, osiągając szczyt w 2005 roku.
Imię ma warianty we francuskim i rosyjskim, a stosuje się zdrobnienia, takie jak Nati czy Cha.
Często kojarzy się z kobietami charyzmatycznymi, towarzyskimi i obdarzonymi dużą zdolnością do przywództwa.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.