Znaczenie: z miasta, uprzejmy, wyrafinowany.
Z łacińskiego Urbanus, wywodzącego się od urbs („miasto”), w znaczeniu „z miasta” i, w znaczeniu rozszerzonym, „grzeczny, kulturalny, wyrafinowany”.
25 maja
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Urban I.
Przewodniczący wspólnoty chrześcijańskiej w Rzymie na początku III wieku. Prowadził Kościół między dwoma falami gwałtownych prześladowań, poświęcając swoją energię na leczenie ran wspólnoty i umacnianie jej fundamentów, zamiast dążyć do chwały.
Co z tego zostaje: Można wybrać naprawienie tego, co zostało zniszczone, zamiast liczyć ciosy. Ta dyskretna wytrwałość w obliczu przeciwności jest formą odwagi, która nie potrzebuje świadków.
Źródło: Nominis
Urbano obchodzi imieniny we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii i w Argentynie 25 maja.
Urbano wywodzi się z łacińskiego Urbanus, przymiotnika utworzonego od urbs, „miasta” w pełnym tego słowa znaczeniu, czyli Rzymu. Stąd jego podwójne znaczenie: „ten z miasta” oraz, w sensie kulturowym, „ten kulturalny, wyrafinowany”, w przeciwieństwie do wieśniaka z prowincji. Jest to imię, które od samego swego rdzenia oddycha klasyczną cywilizacją i dobrymi obyczajami.
Jego chrześcijańska tradycja jest solidna dzięki kilku papieżom: świętemu Urbanowi I, biskupowi Rzymu w III wieku, czczonemu jako męczennik, którego święto obchodzone jest 25 maja, oraz słynnemu Urbanowi II, który zwołał I krucjatę. W Hiszpanii imię to miało pewne zakorzenienie w środowisku wiejskim i na północy kraju, a w Galicji pozostawił swój ślad malarz Urbano Lugrís, mistrz marynistycznego i surrealistycznego imaginarium.
Dziś Urbano jest imieniem rzadko spotykanym, o zdecydowanie klasycznym wydźwięku, niemal z innej epoki, o szlachetnym brzmieniu i ciekawym ładunkiem symbolicznym, ponieważ jego własne znaczenie, „to miejskie”, w ciekawy sposób dialoguje z nowoczesnym życiem w miastach. Wybranie go to postawienie na wyrafinowany klasyk z historią.
Urbano jest wierny swojej etymologii: jest przede wszystkim osobą o wykwintnym obyciu, uprzejmą i dyplomatyczną, z tych, które potrafią swobodnie poruszać się w każdym środowisku, nie tracąc powagi. Samo imię oznacza „wykwintny”, a ta warstwa dobrych manier jest jego wizytówką: rzadko zobaczysz go tracącego opanowanie, ponieważ elegancja płynie z niego naturalnie.
Pod tą uprzejmością bije żelazna wola liczby osiem, złożona ze spokojnego autorytetu i uporządkowanej ambicji. Urbano ma w sobie organizatora, tego, który wszystko układa na swoim miejscu i kieruje bez potrzeby podnoszenia głosu, z tą mieszanką stanowczości i taktu, którą podzielali liczni papieże noszący jego imię. Jest stabilny, przewidujący, z tych, którzy budują na długi dystans i nie dają się ponosić impulsowi chwili.
Jego ambicja nie jest głośna ani próżna; dąży do szacowności, do solidnego miejsca w świecie, i w tym celu wykazuje się znaczną wytrwałością. Jest lojalny wobec swoich i potrafi dotrzymać danego słowa, choć jego poczucie przyzwoitości czasem sprawia, że bywa nieco zamknięty na to, co czuje. Dyplomacja jest jego asem w rękawie: unika otwartego konfliktu, negocjuje, buduje mosty i zwykle wychodzi obronną ręką z napiętych sytuacji.
Gdzie może zgrzeszyć, to pewnym przywiązaniem do form i konwencji, konserwatywnym punktem, który sprawia, że nieufnie podchodzi do tego, co zbyt nowe lub krzykliwe. Ale ta sama ostrożność czyni go wiarygodnym filarem, rozsądnym przyjacielem, do którego zwraca się po zdrowy rozsądek. Z tłem kreatywności, które przejawia się w jego wykwintnych gustach, jak w przypadku malarza Urbana Lugrísa, Urbano łączy klasyczny szlachetny styl z dyskretną skutecznością, która, bez zadęcia, zawsze zostawia ślad.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Urbano nie szuka chaosu dzikich ulic; jego pragnieniem jest architektura przyjemności, wypolerowana i przemyślana. W miłości jest architektem intymności, zdolnym przekształcić ulotne spotkanie w salon wysokiej mody emocjonalnej. Jego uwodzenie nie krzyczy; szeptem z uprzejmą elegancją rozbraja, otulając partnerkę/partnera wyrafinowaniem, które odczuwa się jak luksus dostępny jedynie dla wybranych. Przyciąga go błyskotliwy intelekt i godna obecność, te cechy, które podnoszą więź ponad sferę fizyczną. Jednakże z czystego instynktu ucieka od emocjonalnego bałaganu i niczym niefiltrowanej wulgarności. Dla Urbana miłość jest przymierzem wzajemnego wyrafinowania: szuka duszy, która potrafi nawigować w głąb z tą samą gracją, z jaką on przemierza korytarze cywilizacji. Nie toleruje przeciętności ani braku etykiety w sercu. Woli spokój dobrze zaorkiestrowanego wieczoru niż improwizowaną burzę. Kocha z dyskretnym przywiązaniem, wymagającym wyrafinowanej wzajemności, w którym każdy gest ma znaczenie, a każda cisza ma precyzyjny sens. Jego pasja jest tańcem, w którym on wyznacza rytm, zawsze dążąc do perfekcji w oddaniu.
Jest łacińskiego pochodzenia, od Urbanus, wywodzącego się od urbs („miasto”, w odniesieniu do Rzymu).
Oznacza „z miasta” i, w szerszym znaczeniu, „uprzejmy, wytworny, o dobrych manierach”.
Jego imieniny obchodzone są 25 maja ku czci świętego Urbana I, papieża. Był on papieżem, który kierował Kościołem w latach 222–230.
Tak, ośmiu papieży nosiło to imię; wśród nich Urban II, który zwołał I krucjatę w 1095 roku.
Nie, jest rzadko spotykane i postrzegany jako szlachetny klasyk z innej epoki.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.