Znaczenie: ten, który pragnie pokoju.
Od germańskiego Wilfrid, złożonego z wil („wola, pragnienie”) i frid („pokój”), czyli „ten, kto pragnie pokoju” lub „wola pokoju”.
12 października
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Wilfrid.
Anglosaski biskup VII wieku w Anglii. Narzucał jedność praktyk chrześcijańskich, wygrywając debatę na synodzie w Whitby, odmawiając ustępstw wobec lokalnej tradycji. Następnie ustrukturyzował kościół angielski z nieskazitelną rygorystycznością administracyjną i duchową.
Co z tego zostaje: Tu się dowiadujemy, że jedności nie da się zadekretować, ale trzeba ją bronić słowem i spójnością. Jest wielkość w tym, by trwać w swoich przekonaniach z determinacją, nawet gdy wszyscy patrzą na nas jak na obcego.
Źródło: Nominis
Wilfredo obchodzi imieniny w USA, w Hiszpanii, w Brazylii i w Argentynie 12 października.
Wilfredo to hiszpańska forma germańskiego imienia Wilfrid, złożonego z wil, oznaczającego „wola lub pragnienie”, oraz frid, oznaczającego „pokój”: dosłownie „ten, kto pragnie pokoju”. Jego chrześcijańskie korzenie sięgają św. Wilfrida z Yorku, anglosaskiego biskupa z VII wieku i wielkiego ewangelizatora, którego wspomnienie obchodzone jest 12 października. Ten sam rdzeń odnajdujemy w historycznym Wifredo el Velloso, założycielu rodu hrabiów Barcelony.
Wilfredo osiągnął prawdziwą sławę w hiszpańskojęzycznej części Karaibów. Kuba uczciła go dwoma gigantami: malarzem Wifredo Lamem, światową postacią surrealizmu, oraz niedawno siatkarzem Wilfredo Leónem. Portoryko zapisało je w historii sportu dzięki bokserowi Wilfredo Gómezowi, jednemu z najlepszych pięściarzy wszech czasów, a Dominikana w muzyce dzięki wykonawcy merengue Wilfrido Vargasowi.
W ten sposób Wilfredo jest dziś imieniem o podwójnej duszy: powaga jego germańskiego i średniowiecznego pochodzenia oraz karaibski, ciepły i muzyczny smak, jaki nadali mu jego najwybitniejsi nosiciele. Postrzegane jest jako imię o charakterze, rzadko spotykane w Hiszpanii, ale pełne siły i historii w Ameryce.
Wilfredo ma pokój wypisany w swoim imieniu, a nie jest przypadkiem, że jego charakter krąży wokół harmonii. Rządzony liczbą dwa, jest tkaczem więzi: woli porozumienie niż kłótnię, potrafi słuchać i ma dar łagodzenia napiętych atmosfer. Ta skłonność do pojednywania, odziedziczona po świętym ewangelizatorze i tak jasnym znaczeniu, czyni go przyjacielem-mediatorem, tym, który uspokaja wody, gdy grupa się rozgorączkuje.
Ale niech nikt nie myli go z kimś letnim. Pod jego spokojnym usposobieniem bije ciepła i wyrazista energia, bardzo w stylu karaibskim, jaki nadali mu jego najbardziej sławni nosiciele. W Wilfredo jest silna żyła artystyczna, bujna fantazja jak u malarza Wifreda Lama, a jednocześnie sportowa zaciętość mistrza, jak u boksera Wilfredo Gómeza czy siatkarza Wilfredo Leona. Wrażliwy i kreatywny, czerpie radość z muzyki, koloru, ze wszystkiego, co ma rytm i życie.
Jego lojalność jest głęboka, a wrażliwość wysoka: oddaje się w relacjach i potrzebuje czuć, że jego bliscy mają się dobrze. Jest towarzyski, o łatwym uśmiechu i hojnym poczuciu humoru, lubi się podobać, choć jego dążenie do aprobaty może uczynić go zależnym od czyjejś czułości. Gdy czuje się w pokoju, błyszczy; gdy panuje napięcie, cierpi bardziej niż inni.
Gdzie może potknąć się, to w pewnej niezdolności do decydowania, w tej wiecznej chęci zadowolenia wszystkich, która czasem nie pozwala mu stanąć na swoim. Ale gdy broni czegoś, co kocha, wyraża spokojną siłę, która zaskakuje, siłę tego, kto chce pokoju, ale nie za wszelką cenę. Wilfredo łączy w ten sposób to, co najlepsze z dwóch światów: spokojną szlachetność swojego germańskiego korzenia i życiową, kreatywną ciepłotę Karaibów, która uczyniła go sławnym.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Wilfredo nie kocha z niezgrabnością krzyku, lecz z ciszą spełnionej obietnicy. Jego germańska natura, ukształtowana przez wolę, zamienia romans w niezdobytą twierdzę. Nie szuka efemerycznego chaosu rozbestwionych namiętności, lecz architektury głębokiego spokoju, tego, który buduje się cegła po cegle w dzielonej intymności. Aby uwieść, używa spokojnego spojrzenia i pewności kogoś, kto wie, czego chce; jego urok tkwi w stabilności, w tej dłoni, która nie drży, gdy oferuje przyszłość. Jednak jego największą przeszkodą jest emocjonalna bezczynność. Co naprawdę go wyczerpuje, to nie fizyczna odległość, lecz niestabilność emocjonalna, niepotrzebne dramaty i brak kierunku w uczuciach jego partnerki. Wilfredo potrzebuje sojusznika, a nie chaosu. Jeśli jego towarzyszka zrozumie, że jego najgorętszym pragnieniem jest absolutny spokój, namiętność rozkwitnie jak rzadki kwiat w cichym ogrodzie. On oferuje zbrojną lojalność; w zamian wymaga harmonii. Kto nie będzie w stanie zaoferować tego wewnętrznego spokoju, stanie przed nieprzeniknionym murem jego obojętności, zimnej, ale godnej.
Jest pochodzenia germańskiego, od Wilfrid, i stał się popularny dzięki św. Wilfridowi z Yorku.
Oznacza „tego, który pragnie pokoju”, od wil („wola”) i frid („pokój”).
Jego imieniny obchodzone są 12 października ku czci świętego Wilfrida z Yorku. Był on arcybiskupem Yorku.
Obie formy istnieją: Wilfredo jest najczęstsza w Ameryce, a Wifredo używana jest, na przykład, przez malarza Wifredo Lama oraz przez Wifredo Włochatego.
W Hiszpanii jest rzadkie, ale ma silną obecność na Karaibach, zwłaszcza na Kubie, w Portoryko i na Dominikanie.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.