Znaczenie: poświęcona Apollonowi.
Francuska forma Apollonii, imienia żeńskiego wywodzącego się od greckiego boga Apollona, bóstwa światła, muzyki i sztuk.
9 lutego
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Apolonia.
Diakonissa z Aleksandrii w III wieku, w okresie prześladowań rzymskich. Stając w obliczu przemocy, która łamała jej zęby, odmówiła wyrzeczenia się swoich przekonań i wolała umrzeć, niż poddać się upokorzeniu.
Co z tego zostaje: Poznajemy tu, że godność nie podlega negocjacjom pod przymusem. Istnieje spokojna siła w wyborze własnej integralności, nawet gdy wszystko ciąży, by nas zgiąć.
Apolline obchodzi imieniny we Francji 9 lutego.
Apolline ma urok imion, które pachną starożytnością i łagodnością dawnych czasów. Wywodzące się z greckiego Apollonia, „poświęcona Apollonowi”, od razu stawia imię pod znakiem światła, muzyki i sztuk, atrybutów boga słonecznego.
Nad nim czuwa święta Apolline (Apollonia z Aleksandrii), diakonisa zamęczona około 249 roku: legenda głosi, że wyłamano jej zęby, co uczyniło ją – nie bez pewnego humoru losu – patronką dentystów, wzywaną przeciwko bólom zębów. Jej święto przypada 9 lutego.
Długo pozostające w zapomnieniu, imię Apolline od lat 2000. przeżywa we Francji bardzo udany renesans, gdzie wciela w sobie retro elegancję i wyrafinowanie. Słoneczne ze względu na etymologię, wyrafinowane dzięki brzmieniu, jest to imię, które przywołuje jasność, subtelność i bardzo francuską łagodność.
Apolline dobrze oddaje swoje etymologiczne znaczenie: „poświęcona Apollinowi”. Ma w sobie coś słonecznego i jasnego, ale to światło przyciemnione, wyrafinowane, nigdy oślepiające. To subtelna jasność, pełna niuansów, wprost jak to retro-chic imię, które powróciło z głębi wieków wraz ze swoimi dawnymi manierami. Wyobrażamy ją sobie jako osobę spokojną, stabilną, obdarzoną prawdziwym wewnętrznym fundamentem: Apolline się nie rozprasza, ona pielęgnuje.
Jej dyplomacja to sztuka. Jako wnikliwa obserwatorka, wrażliwa na atmosferę, potrafi mówić z taktem i rozładowywać napięcia jednym dobrze wybranym słowem. Lojalna i godna zaufania, wzbudza zaufanie i niczego nie ceni bardziej niż stałość w przyjaźniach. Jej potrzeba uwagi jest dyskretna: Apolline woli szczere uznanie kilku osób niż blask reflektorów tłumu. Jej numerologiczna trójka dodaje jej jednak piękną, kreatywną żyłkę — zamiłowanie do muzyki, literatury i piękna — odziedziczone wprost od Apollina, boga sztuk.
W tym imieniu kryje się również figlarny ukłon przeznaczenia: jej patronka, której w męczeństwie wybito zęby, czuwa nad dentystami. To nadaje Apolline szczyptę spokojnej ironii i poczucie anegdoty, które trafia w punkt. Wyobrażamy ją sobie jako osobę elegancką bez ostentacji, kulturalną bez pedantyzmu, zdolną do stonowanej riposty, która zostawia rozmówcę w zadumie. Ani frywolna, ani surowa, zajmuje ten tak francuski złoty środek między łagodnością a powagą. W skrócie: wyrafinowana słoneczna dusza: jasna i uspokajająca obecność, która oświetla, ale nigdy nie oślepia, a jej subtelność pozostaje w pamięci na długo.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Apolline nie podrywuje, emanuje. Dzięki tej słonecznej aurze odziedziczonej po Apollonie, jej urok nie jest podstępem, lecz jasną oczywistością. W miłości szuka symfonii, idealnej harmonii między ciałami a duchami. Uwodzenie jest dla niej sztuką rytualną, tańcem, w którym każde spojrzenie musi nieść precyzyjny zamysł. Co ją fascynuje, to żywa inteligencja, ta twórcza iskra, która sprawia, że nerwy tańczą. Jest przyciągana przez dusze, które potrafią z nią komponować, te, które oferują rzadką melodię, a nie ogłuszający hałas. Z drugiej strony, nic nie nudzi jej bardziej niż emocjonalna przeciętność, monotonna szarość lub surowa wulgarność pozbawiona subtelności. Potrzebuje niemal sakralnej więzi, bliskości, w której dusza tańczy równie mocno jak pożądanie. Dla Apolline kochać to uświęcenie: wymaga blasku, wierności pięknu i pasji, która śpiewa pod księżycem. Bez tej wzniosłości miłość staje się zbyt ciężka, zbyt ziemska. Chce być muzą, ale też tą, która jest podziwiana za własne światło.
„Poświęcona Apollonowi”, greckiemu bogowi światła, muzyki i sztuk.
9 lutego, dzień świętej Apolline, męczennicy z Aleksandrii.
Ponieważ podczas męczeństwa miały jej zostać złamane lub wyrwane zęby; tradycyjnie wzywa się ją w przypadku bólu zębów.
Stare ze względu na swoje pochodzenie, ale od lat 2000. ponownie modne we Francji po długim okresie zapomnienia.
Spotyka się formy Apollonie, Apollonia (formy łacińska i grecka) oraz zdrobniałą formę Line.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.