Znaczenie: Rywalizująca; pracująca, pilna.
Z łacińskiego Aemilia, żeńskiego odpowiednika rzymskiego nazwiska Aemilius, które uważa się za pochodzące od aemulus („rywal, równy, rywalizujący”).
22 maja
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Emil z Kartaginy.
Mężczyzna z III wieku, pochodzący z Kartaginy w Afryce Północnej. Zatrzymany podczas prześladowań za panowania cesarza Decjusza, początkowo ugiął się pod torturami, zanim odzyskał dość sił, by wyznać swoje przekonania przed sędziami, wybierając stos zamiast odstępstwa od tego, kim był.
Co z tego zostaje: Przypomina nam, że siła nie polega na braku strachu, lecz na zdolności do podniesienia się po zachwianiu. Jego historia pokazuje, że integralność często wywalcza się w walce z własnym zniechęceniem.
Emily obchodzi imieniny we Francji, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 22 maja; w USA 24 sierpnia.
Emily wywodzi się z łacińskiego Aemilia, żeńskiego odpowiednika Aemilius — nazwiska jednego z najwybitniejszych rodów patrycjuszowskich starożytnego Rzymu, którego echa słychać wciąż we włoskim regionie Emilia-Romania. Jego znaczenie krąży wokół „rywalki” lub „pracującej”, jakby w jego miękkich sylabach kryła się iskra upartej ambicji. Choć Emily ma rzymskie korzenie, swój prawdziwy złoty wiek przeżywa w epoce nowoczesnej i literackiej: swoją trwałą sławę zawdzięcza Emily Brontë, autorce Wichrowych Wzgórz, oraz Emily Dickinson, jednej z najbardziej oryginalnych poetek w historii, które nadały jej aurę dyskretnego, twórczego napięcia i wewnętrznej głębi. Po długiej historii pełnej łagodności imię to wybuchło, by przez ponad dekadę rządzić na szczycie list żeńskich imion w Stanach Zjednoczonych, około przełomu tysiąclecia. Dziś Emily wydaje się pełne gracji, łagodności i uspokajającej ponadczasowości — ładne bez ckliwości, bliskie bez banalności. Niesie ze sobą zapach poezji i starych bibliotek, pozostając jednocześnie głęboko ciepłe, łatwe do noszenia i kochane.
Emily to łagodność, która ukrywa nieoczekiwaną odporność — spokojna, refleksyjna i, gdy to ważne, w pełni sobą. Wszystko w tym imieniu szepta o głębi: należało ono do Dickinson, która znowu wymyśliła poezję z ciszy swojego domu, i do Brontë, która wykreowała najdziksze angielskie historie miłosne z parafii bitych wiatrem — i to właśnie ta sama wewnętrzna i kreatywna intensywność przylega do niej. Cechą dominującą u Emily jest wrażliwość na wierzchu: odczuwa wszystko intensywnie, zauważa drobne ludzkie detale, które umykają innym, i często przekształca to w coś kreatywnego lub subtelnie obserwowanego. Ta wrażliwość idzie w parze z żywą wyobraźnią, która daje jej bogaty świat wewnętrzny; za jej spokojnym wyrazem twarzy dzieje się zwykle znacznie więcej, niż pozwala to dostrzec. Ciepła i towarzyska w swój wyważony sposób, ma błyskotliwy humor, stałą energię, dość dyplomacji, by zachować pokój, i dość lojalności, by utrzymać przyjaciół na całe życie. Ale nie bierzcie jej łagodności za pasywność: w łacińskim korzeniu aemulus kryje się idea wysiłku i rywalizacji, a Emily ma naprawdę prawdziwą niezależność i spokojną ambicję — woli być autentycznie sobą niż być powszechnie akceptowaną, i dąży do tego, co ją porusza, z cierpliwym uporem, bez zadęcia. Docenia trochę światła, gdy do niej przychodzi, ale nigdy go nie goni; uznanie jest miłe, ale wyrażenie czegoś prawdziwego znaczy więcej. Zakotwiczona przez ładną dawkę stabilności, równoważy swoją marzycielską część poczuciem doprowadzania spraw do końca. Całkowite wrażenie to wrażliwego, eleganckiego i łagodnie zdeterminowanego umysłu — przyjaciółka, która słucha więcej niż mówi, a potem przybija Cię do podłogi jednym idealnym i poetyckim zdaniem. Delikatna na powierzchni, spokojnie nieprzezwyciężona pod spodem.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Emily nie jest łatwym zdobyczem, to jest z nią pojedynek. Z tym łacińskim korzeniem Aemulus, emulacji, podchodzi do uwodzenia jak do zacietrzewionej jousty, w której nagradzana jest wyłącznie doskonałość. Nie szuka łatwizny, lecz równości ognia. Zmysłowa i staranna, chce, by jej partner rywalizował z nią, przewyższał ją lub przynajmniej podążał za nią bez potknięć. Co ją rozpalą? Intensywność spojrzenia, inteligencja ciała, ta elektryzująca napięcie, które poprzedza wyznanie. Z drugiej strony, przeciętność natychmiast ją nudzi. Jeśli twoja energia jest letnia, twój umysł leniwy lub twoje pragnienie niezdecydowane, Emily wycofa się z lodowatą elegancją. Kocha z chirurgiczną precyzją, ale w zamian wymaga pasji, która nigdy nie zasypia. Dla niej miłość nie jest przystankiem, to ciągły wyścig, w którym zawsze trzeba biec szybciej niż własne demony. Jeśli nie umiesz być godnym rywalem, idź swoją drogą.
Pochodzi z łacińskiego Aemilia i zazwyczaj oznacza „rywalkę”, „zawodniczkę” lub „pracowitą”, zgodnie z aemulus.
Nie — Emily wywodzi się z łacińskiego Aemilia, podczas gdy Amelia ma odrębną germańską etymologię (amal, „praca”); oba imiona przypominają się jedynie brzmieniem.
Nie istnieje jedna, uniwersalna; imię wywodzi się od rzymskiego nazwiska, a nie od jednej, imiennej świętej, choć różne późniejsze święte nosiły formy imienia Emilia/Émilie.
Bardzo — było to imię żeńskie numer 1 w Stanach Zjednoczonych każdego roku od 1996 do 2007.
Emily; w języku włoskim i hiszpańskim używa się Emilii.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.