Znaczenie: potomkini Juliusza; młoda, puszysta.
Giulia to włoska forma imienia Julia, żeńskiego odpowiednika rzymskiego nazwiska rodowego Iulius, powiązanego z łacińskim iuvenis („młody”) i greckim ioulos („meszek, zarost”).
22 maja
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Julia z Korsyki.
Młoda kobieta z V wieku, pochodząca z wyspy Korsyka. Odmówiła porzucenia swoich przekonań w obliczu politycznej i religijnej presji swojego czasu, akceptując ukrzyżowanie zamiast ugięcia się.
Co z tego zostaje: Poznajemy tu, że wewnętrzna spójność może być kosztowna, ale pozostaje jedyną gwarancją całego życia. Jej przykład przypomina, że trzymanie się mocno w obliczu przeciwności jest aktem czystego odwagi, wykraczającym daleko poza wszelkie przekonania.
Źródło: Wikipédia
Giulia obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 22 maja.
Giulia to śpiewna i słoneczna wersja naszej Julii. Imię to sięga korzeniami starożytnego Rzymu, gdzie gens Iulia – rodzina Juliusza Cezara – uważała się za potomków Iulusa, syna Eneasza, a więc i bogini Wenus. Ni mniej, ni więcej. Po wiekach, dzięki świętej korsykańskiej Julii, męczennicy czczonej po obu stronach Morza Śródziemnego, zachowało ono aurę zarówno szlachetną, jak i jasną.
We Francji Giulia utwierdziło się w latach 2000–2010 jako elegancki wybór o transalpińskich akcentach, niesione miłością do kraju słońca, dolce vita i włoskiego kina. Natychmiast przywołuje coś ciepłego, kobiecego i iskrzącego, nigdy nie popadając w ckliwość.
Dziś Giulia jest postrzegane jako eleganckie i żywe, odrobinę boho, z tym śródziemnomorskim urokiem, który przyciąga wzrok. Imię, które pachnie latem, zacienionymi tarasami i szczerym śmiechem.
Giulia wchodzi do pokoju tak, jak promień słońca przenika przez żaluzje: bez ostrzeżenia, ale wszystko nagle się rozjaśnia. Jej energia kipi (8/10), a fantazja (7) nadaje ton – improwizuje piknik, zmienia plan trzy razy i mimo to zabiera Cię ze sobą. Dziedziczka świetlistego rodu Iulia i tej Wenus, z której jej rzymska rodzina się wywodziła, posiada ten śródziemnomorski urok, który nie wymaga wysiłku: ciepło, spontaniczność, nuta dolce vita nawet wtedy, gdy mówi o pracy.
Ale za tą iskrą Giulia nie jest tylko fajerwerkiem. Jej lojalność (7) i wrażliwość (7) czynią z niej przyjaciółkę, która pamięta wszystko, która dzwoni w odpowiednim momencie i która płacze w kinie bez kompleksów. Jest dyplomatką (7), obdarzoną typowo włoskim talentem do rozładowywania napięć żartem lub wspólnie spożywanym posiłkiem. Podobnie jak święta Julia, jej odległa patronka z Korsyki, ma kręgosłup: pod śmiechem kryje się spokojne przekonanie, którego łatwo nie złamać.
W kwestii ambicji (6) Giulia idzie do przodu, nie depcząc nikogo, preferując sukces, który ma smak, a nie ten, który ma prestiż. Jej niezależność (6) jest realna, ale nigdy zimna: lubi być otoczona ludźmi, lepiej promieniuje w grupie. Trochę można ją odnaleźć w Giulietcie Masinie, w tym połączeniu dziecięcej wesołości i głębi, które porusza. Generacyjnie Giulia pachnie latami 2000. i miłością do Włoch: nowoczesna, szykowna, słoneczna. Słowem, dziewczyna, którą chce się mieć przy swoim stole i której nie zapomina się już po jej odejściu.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Pod imieniem Giulia bije serce o łacińskiej istocie, dumne i zakorzenione. Nie lubi dziecięcych gier: jej uwodzenie jest darem wiecznej młodości, tej „puszystej” czystości, która kryje w sobie stalową wolę. Giulia szuka płomienia, który nie gaśnie, partnera zdolnego wytrzymać blask jej historii rodzinnej, tego rodu Iulia, który czyni ją spadkobierczynią legend. Zostaje oczarowana przez tych, którzy mają głębię, urok wykraczający poza zwykłą fizyczność, by dotknąć duszy. Z drugiej strony, nic nie nudzi jej tak szybko, jak przeciętność czy obojętność. Potrzebuje namiętności, która ją spala i tworzy na nowo, miłości, w której młodość ducha pozostaje nienaruszona mimo upływu lat. Dla niej kochać to być jednocześnie korzeniem i kwiatem: silną, elegancką i nietykalną w swojej prawdzie.
Giulia to włoska forma Julii, żeńskiego odpowiednika rzymskiego imienia Iulius, słynnego rodu Juliusza Cezara.
Nawiązuje do idei „potomka Juliusza” i, dzięki etymologii łacińskiej, do młodości (iuvenis) lub do zarostu na policzkach (ioulos w języku greckim).
22 maja, ze świętą Julią z Korsyki, męczennicą i współpatronką Korsyki.
Tak, to dwie formy tego samego rdzenia: Giulia jest włoska, Julia łacińska/międzynarodowa, a Julie francuska.
Od lat 2000 cieszy się dużym powodzeniem, napędzane modą na imiona o włoskich brzmieniach.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.