Znaczenie: wieńczony laurowym wieńcem, zwycięski.
Z łacińskiego Laurentius, „mieszkaniec Laurentum” (miasto w Lacjum) lub „wieńczony laurowym wieńcem” (laurus), antyczny symbol zwycięstwa i chwały.
10 sierpnia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Łukasz.
Diakon Kościoła Rzymskiego w III wieku, za pontyfikatu Sykstusa II. Stając w obliczu wymogu wydania bogactw swojego zakonu, wolał przedstawić ubogich, chorych i wykluczonych jako prawdziwe skarby, które należy chronić. Następnie stawił czoło swojej egzekucji z nieprzeniknioną godnością i poczuciem humoru, które stawiało opór jego katom.
Co z tego zostaje: Uczy się tu, że prawdziwa wartość wspólnoty tkwi w jej zdolności do przyjęcia najbardziej wrażliwych, a nie w jej dobrach materialnych. W obliczu przeciwności, odwaga przejawia się również w odmowie poddania się zastraszeniu oraz w trzeźwości wobec absurdu.
Źródło: Nominis — Église catholique en France · Nominis · www.vaticannews.va
Laurent obchodzi imieniny we Francji, w Hiszpanii, w Brazylii i w Niemczech 10 sierpnia.
Laurent jest utkany z chwały: laurowy wieniec rzymskich zwycięzców, ta korona, którą opasywano generałów i poetów. Imię zawdzięcza swoją popularność świętemu Wawrzyńcowi z Rzymu, diakonowi, który poniósł męczeństwo w 258 roku, a legenda o ruscie uczyniła go jednym z najpopularniejszych świętych średniowiecza – do tego stopnia, że Filip II kazał zbudować El Escorial w kształcie rusztu.
Wielki, ponadczasowy klasyk, Laurent osiągnął szczyt popularności w latach 60. i 70. XX wieku. Posiada tę szlachetną skromność, która nigdy nie wychodzi z mody: nie jest ani krzykliwe, ani mdłe, wzbudza poczucie powagi, kompetencji i pewnego rodzaju prostolinijności.
Dziś Laurent przywołuje na myśl spokojnego i wiarygodnego mężczyznę, często postrzeganego jako skała – pomyślcie o solidności Laurenta Blanca lub o delikatnej elegancji Laurenta Voulzy. To imię ludzi słowa, tych, którzy dotrzymują swoich obietnic i zachowują zimną krew. Pewna wartość, dosłownie ukoronowana laurem.
Laurent to mężczyzna, na którym można oprzeć budowlę. Wierny swemu etymologicznemu znaczeniu zwycięzcy ukoronowanego wawrzynem, emanuje spokojną pewnością siebie, bez zadęcia: sukces u niego to nie szalony wyścig, lecz prosta, cierpliwa trajektoria, prowadzona do końca. Solidna ambicja i granitowa stabilność tworzą jego fundament – Laurent kończy to, co zaczyna, i wszyscy o tym wiedzą.
Jego wielką siłą jest niezawodność. Lojalność na każdą próbę, dane słowo, które ma wartość kontraktu: jego bliscy wiedzą, że mogą na niego liczyć nawet w burzy. Nie jest z tych, którzy proszą o reflektory ani rozlewają się w zwierzeniach; woli działać, iść naprzód i pozwolić, by mówili wyniki.
Jeśli chodzi o fantazję, przyznajmy, że Laurent raczej stawia na powagę – nie jest ekscentrykiem w grupie. Ale ma zabójczo celny, suchy humor, na wzór słynnej riposty jego świętego patrona na ruszcie. Ten flegmatyzm przesiąknięty suchą ironią stanowi całą jego pikanterię.
Niezależny, lubi decydować sam i źle znosi, gdy ktoś mu narzuca wolę; ale to towarzyski samotnik, a nie odludek. W nim odnajdujemy delikatną elegancję Laurenta Voulzy, upór Laurenta Fignona, zimną krew Laurenta Blanca przed bramką. Krótko mówiąc, Laurent to dyskretna skała: nie najbardziej błyszczący w grupie, ale ten, który wciąż stoi, gdy wszystko się chwieje.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Laurent, imię, które już samo w sobie niesie w sobie ślad zwycięskiego laurowego wawrzynu, kryje w sobie serce, które oddaje się wyłącznie tym, którzy potrafią zdobyć jego uwagę, nigdy jej nie dominując. Nie bawi się w bezsensowną grę łatwego uwodzenia; szuka esencji, intensywnego aromatu połączenia, które sprawia, że drży. W miłości jest drapieżnikiem odczuć, łagodnym, ale nieubłaganym w swoim dążeniu do doskonałości. Co go przyciąga, to ta rzadka iskra, ten intelekt, który go wyzywa i budzi. Potrzebuje partnera, który będzie jednocześnie muzą i przeciwnikiem, zdolnego do rywalizacji z jego własnym płomieniem. Z kolei to, co szybko go męczy, to emocjonalna przeciętność, szara rutyna, która dusi jego szlachetną naturę. Nie znosi nudy ani powierzchowności; dla niego kochać to akt chwały, korona, którą ofiaruje tej, która odważy się podzielić z nim tronem. Kocha z pasją, ale w zamian wymaga niezachwianej lojalności i odwagi, która sprawi, że jego serce będzie bić mocniej.
Od łacińskiego Laurentius, związanego z laurowym drzewem (laurus), symbolem zwycięstwa, lub z antycznym miastem Laurentum.
„Uwieńczony laurem”, co oznacza zwycięstwo i chwałę, zgodnie z najpowszechniejszą interpretacją.
Dniem imienin Laurenta jest 10 sierpnia, data święta św. Wawrzyńca z Rzymu. Był on diakonem Kościoła rzymskiego, który poniósł męczeńską śmierć w 258 roku za panowania cesarza Waleriana.
Tradycja głosi, że został stracony na ruszcie; dlatego stał się patronem kucharzy i strażaków.
Szczególnie w latach 60. i 70. XX wieku, kiedy znajdował się wśród najczęściej nadawanych imion męskich we Francji.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.