Znaczenie: związane z lnem; lub, według mitologii greckiej, z żałosnym śpiewem Linosa.
Lino to włoska forma imienia Lin, wywodzącego się z łacińskiego Linus (greckie Línos), które łączy się z lnem (linum) lub z mityczną postacią Linosa, mistrza muzyki.
23 września
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Lin.
Pierwszy następca Piotra na czele rzymskiej wspólnoty chrześcijańskiej w I wieku. Ustrukturyzował pierwsze wspólnoty, ustanawiając jasne role dla diakonów i kapłanów, co położyło podwaliny pod trwały organizacyjny porządek w obliczu rozproszenia.
Co z tego zostaje: Gdy odziedzicza się narastający ruch, prawdziwym wyzwaniem nie jest pozostanie w bezruchu, lecz budowanie struktur, które pozwolą ideałowi przetrwać, nie zdradzając go. To sztuka odpowiedzialnego przekazywania.
Lino obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 23 września.
Lino to włoska i pełna blasku forma imienia Lin, o bardzo starożytnych korzeniach. Za nim stoi święty Lin, ten Toskanin, którego tradycja katolicka uznaje za drugiego papieża, bezpośredniego następcę świętego Piotra – stąd jego wspomnienie 23 września. Łacińskie imię Linus odnosi się albo do lnu, rośliny i tkaniny, albo do mitycznego Linosa, legendarnego muzyka, który miał nauczać swojego rzemiosła Heraklesa.
We Włoszech Lino to uroczy klasyk, ciepły, kojarzący się z popularnymi postaciami, takimi jak aktor Lino Ventura czy komik Lino Banfi. We Francji cieszy się prawdziwym odrodzeniem popularności: krótkie, okrągłe, słoneczne, wpisuje się w falę imion na -o (Léo, Nino, Milo), które podbijają serca młodych rodziców.
Dziś Lino przywołuje południową łagodność, retro urok bon vivanta i elegancką prostotę. Imię, które pachnie słońcem i natychmiastową sympatią.
Lino ma urok tych imion, które budzą chęć do uśmiechu, zanim jeszcze spotkamy daną osobę. Jego wygląd, jednocześnie retro i słoneczny, pasuje do temperamentu dobrego kompana: ciepłego, zabawnego, niezwykle ujmującego. W jego charakterze humor i fantazja błyszczą na pierwszym planie — Lino to ten, który rozładowuje napięcie dobrze trafioną żartobliwością, ten, do którego zaprasza się, bo z nim atmosfera staje się o stopień lepsza.
Wyczuwa się w nim południowe dziedzictwo jego słynnych imienników. Najpierw strona Lino Ventury: pod pozorem dobroduszności, lojalność skały, prawość, która nie zna kompromisów, ten miks surowej czułości i niezachwianej wierności wobec przyjaciół. A potem strona Lino Banfiego: autoironia, hojność, sztuka śmiania się ze wszystkiego, nigdy nie będąc złośliwym. Lino nie przytłacza nikogo; jego naturalna dyplomacja i wrażliwość czynią go poszukiwanym powiernikiem.
Daleko od gonitwy za honorami, dąży mniej do sławy, a bardziej do słodyczy dobrych rzeczy: dobrze zastawiony stół, rozmowa, która się rozciąga, wspólny śmiech. Jego ambicja jest umiarkowana, ale szczera, jego stabilność uspokajająca, ale nie przytłaczająca. Numerologiczna piątka podsuwa mu zamiłowanie do ruchu i spotkań, które nie pozwala mu skostnieć.
Za lekkością kryje się też subtelność — len z jego etymologii, muzyka Linosa, jego odległego mitologicznego patrona. Lino ma słuch, wyczucie piękna, artystyczną wrażliwość, którą chętnie maskuje żartem. W skrócie: towarzysz drogi z czystego złota, ten, o którym po latach mówi się, że ma się szczęście, że jest w naszym życiu.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Lino nie szuka cienia, woli teksturę. Kochając jak len, oferuje surową zmysłowość, tkaną ręcznie, bez widocznych szwów. Jego uwodzicielstwo nie jest krzykiem, lecz tym żałosnym śpiewem odziedziczonym z mitu o Linosie: niską, drżącą melodią, która wywołuje dreszcze na karku, zanim jeszcze skóra zostanie dotknięta. Przyciąga dusze, które szukają rezonansu, a nie hałasu. W miłości jest naturalnie lojalny, odporny, zdolny pozostać miękki pod tarciem codzienności. Jednak uwaga: jeśli związek staje się sztuczny lub luźny, rozpada się. Lino nie lubi syntetyczności; nienawidzi obietnic z plastiku. Chce ziarnistości, prawdziwości, materii. Zmęczony grami ról i lekkimi kłamstwami, potrzebuje połączenia, w którym słyszy się nawzajem, w którym cisza nie jest pusta, lecz nasycona głębokim słuchaniem. Kocha z cierpliwością płótna, które schnie, powoli, by stać się niezniszczalnym.
To włoska forma imienia Lin, wywodząca się z łacińskiego Linus. Nawiązuje do świętego Lina, drugiego papieża według tradycji.
23 września, w dzień świętego Lina, podobnie jak w przypadku francuskiej formy Lin.
Imię to odnosi się do lnu (łac. linum) lub do mitycznego muzyka Linosa; przypisuje mu się ideę subtelności i harmonii.
Tak, Lino jest po prostu włoską (i portugalską) odmianą Lin; oba imiona mają to samo pochodzenie i ten sam dzień imienin.
We Francji, tak: Lino mocno zyskuje na popularności od lat 2010, napędzany modą na krótkie imiona na -o.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.