Znaczenie: Księżyc.
Od łacińskiego luna, księżyc, oraz od rzymskiej bogini Luny, siostry Sola, personifikacji nocnego ciała niebieskiego.
1 lipca
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Lunary.
Duchowny przywódca w Bretanii w IV wieku, w okresie naznaczonym konfliktami politycznymi i przejęciami władzy. W obliczu przemocy i ambicji królów odmówił podporządkowania się kaprysom możnych, zachowując swoje słowo i uczciwość mimo zagrożeń.
Co z tego zostaje: Można wybrać, by nie poddawać się przed siłą brutalną, nawet gdy świat wydaje się tonąć w chaosie. To sposób na zachowanie godności poprzez odmowę pozwolenia innym na definiowanie prawdy za nas.
Źródło: Nominis
Luna obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 1 lipca.
Luna wywodzi się wprost z łacińskiego słowa luna, oznaczającego „księżyc”, oraz z rzymskiej bogini o tym samym imieniu, siostry Sola, Słońca, która rządziła nocami i upływem czasu. To imię nie ma wyraźnego patrona: pośrednio kojarzy się z 4 sierpnia, dzięki krewnemu imieniu Louna i irlandzkiemu mnichowi Luanowi. Jego esencja jest zdecydowanie niebiańska i mitologiczna.
Długo ograniczało się do Włoch i Hiszpanii, gdzie jest powszechne, a w latach 2010. zalało Francję, napędzane falą krótkich, łagodnych i poetyckich imion. Kojarzy się z nocą, marzeniami, formą boho wolności i lekko tajemniczą aurą.
Dziś Luna brzmi jednocześnie czule i nowocześnie, kosmopolitycznie i ponadczasowo — to mały błysk księżycowego światła, który odnajdujemy w niemal wszystkich językach, bez potrzeby tłumaczenia.
Luna żyje o stopień wyżej niż ziemia, gdzieś między snem a blaskiem księżyca. Jej imię, wzięte wprost od rzymskiej bogini nocy, nadaje jej poetycki blask, którego nigdy się nie pozbywa: obdarzona wyobraźnią aż po czubki palców (fantazja 9/10), widzi historie tam, gdzie inni widzą białe ściany. Jako dziecko to ta, która wymyśla światy; jako dorosła, ta, która zachowuje w spojrzeniu odrobinę pracowni artysty.
Ekstra wrażliwa (9/10), odbiera atmosfery, niedopowiedzenia, emocje innych jak antena. Ta przepuszczalność stanowi o jej urodzie i kruchości: szare dni ją dotykają, ale chętnie zamienia swój smutek w muzykę, w rysunek, w notatnik zapisany o północy. Jej bardziej niestabilna równowaga (4/10) nie jest słabością, to temperament księżycowy złożony z faz: pełna zapału jednego dnia, wycofana następnego, zawsze w ruchu jak ciało niebieskie, które ją nazywa.
Zaciekle niezależna (8/10), Luna nienawidzi, gdy ktoś dyktuje jej drogę; podąża za własnym cyklem, nawet kosztem przesunięcia swojego zegara na ten nocny. Imię, krótkie, miękkie i niebiańskie, wybuchło we Francji w latach 2010 — oddycha nowoczesnością i odrobiną boho wolności, daleko od grzecznych imion.
Jest w niej coś nieuchwytnego i magnetycznego: wydaje się, że buja w obłokach, a w rzeczywistości jest trzy długości przed innymi, zajęta wyśnianiem świata, zanim do niego dołączy. Kochać Lunę, to zaakceptować, że nigdy nie da się jej w pełni pojąć — i uznać to za wspaniałe.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Luna nie goni cieni; przyciąga je samym swoim światłem. W intymności jest powolnym, zmysłowym i nieuchronnym przypływem, kierowanym przez ukryte cykle jej serca. Jej uwodzicielstwo nie jest krzykiem, lecz księżycowym szeptem, magnetycznym urokiem, który bez wysiłku przyciąga wzroki. Szuka duchowej więzi tak głębokiej jak sama noc, partnera zdolnego nawigować po jej strefach cienia z delikatnością i szacunkiem. Natychmiast męczy ją brutalność przytłaczającego słońca, powierzchowność, która odmawia głębi emocji. Dla Luny kochać to zanurzyć się we wspólnym misterium, gdzie pasja tańczy z melancholią. Oferuje płynną, otulającą czułość, zdolną leczyć dzienne pęknięcia. Ale uwaga: jeśli zabraknie wzajemności, wycofa się w swoją srebrną samotność, pozostawiając drugą osobę samą twarzą w twarz z jej własną pustką. Miłość dla Luny jest nocnym uściskiem, rzadkim, cennym, w którym dusza odkrywa się naga pod sklepieniem nieba.
Od łacińskiego słowa luna, „księżyc”, oraz od rzymskiej bogini Luny, która personifikowała nocne ciało niebieskie.
Luna obchodzi imieniny 1 lipca, w dzień świętego Lunaira. Był on biskupem regionarnym w Bretanii w IV wieku.
Tak: popularne we Włoszech i w Hiszpanii, we Francji przeżyło prawdziwy boom w latach 2010. wraz z modą na krótkie i poetyckie imiona.
Delikatna, niebiańska i pełna snów aura, kojarzona z nocą, poezją i odrobiną bohemickiej wolności.
Tak, to jedna z jej zalet: imię Luna pisze się i wymawia niemal identycznie we włoskim, hiszpańskim, angielskim i niemieckim.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.