Znaczenie: ten, kto kocha Boga.
Z łacińskiego średniowiecznego Amadeus, złożonego z czasownika amare i słowa Deus („Bóg”), co oznacza „miłuj Boga” lub, czytane w stronie biernej, „umiłowany przez Boga”.
30 marca
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Amadeusz IX Sabaudzki.
Wojewoda Sabaudii w XV wieku, urodzony w Thonon-les-Bains. Pomimo padaczki, która go osłabiała, utrzymywał udane życie rodzinne z żoną, Yolande de France, z którą miał siedmioro dzieci, zamieniając swoją kruchość w źródło stabilności dla swojego dworu.
Co z tego zostaje: Można wybrać, by nie pozwalać chorobie definiować swojej tożsamości, lecz włączyć ją w bogate i współdzielone życie. Jest to forma odporności, która pokazuje, że siła nie tkwi w braku słabości, lecz w zdolności do ciągłego kochania i budowania.
Źródło: Nominis
Amedeo obchodzi imieniny we Włoszech 30 marca.
Amedeo to mała modlitwa w formie imienia: od łacińskiego Amadeus, „kochaj Boga” (albo, w odwróconym znaczeniu, „ukochany przez Boga”). Utworzone w średniowiecznym środowisku chrześcijańskim jako wyznanie pobożności, imię jest głęboko splecione z historią rodu Sabaudów, którzy nosili je przez stulecia: od Amedeo VIII, pierwszego księcia Sabaudii, po błogosławionego Amedeo IX, łagodnego i miłosiernego księcia, którego wspomina się 30 marca.
We włoskiej wyobraźni Amedeo błyszczy jednak przede wszystkim dzięki przeklętemu i genialnemu artyście: Amedeo Modiglianiemu, z jego bardzo długimi szyjami i pustymi, pełnymi tęsknoty oczami. Obok niego gwiazda Amedeo Nazzari i heroiczny Amedeo d’Aosta utrwaliły aurę imienia, łączącą w sobie arystokratyzm, artystyczność i romantyzm.
Dziś Amedeo wrócił do łask wśród włoskich noworodków: brzmi elegancko, nieco retro i bardzo dźwięcznie, z otwartym zakończeniem, które czyni je muzycznym. To wybór rodzin szukających imienia o historycznym ciężarze, ale o ciepłym i sympatycznym profilu, co dodatkowo ułatwia znany zdrobniały wariant Amedeo/Deo, czyniący je od razu bliskim.
Amedeo to nie imię, które się szepcze, lecz cichy krzyk oddania. Wywodzące się ze średniowiecznej łaciny Amadeus, niesie w żyłach sakralny ciężar „tego, który kocha Boga” i jednocześnie łaskę bycia „ukochanym przez Boga”. Jest archetypem cierpiącego artysty, mistyka z brudną od atramentu i ulicznego pyłu skórą. Jego dominującą cechą jest duchowa upartość, która myli laików: miłość tak totalna, że wydaje się obsesją. Jak mówił Dante, „miłość, która porusza słońce i inne gwiazdy”, a Amedeo jest jej ziemskim wcieleniem, prowadzony przez ideał, który wykracza poza świat doczesny. Nie szuka oklasków, lecz rezonansu duszy. To mężczyzna żyjący w dwuznaczności między boskim a ludzkim, próbujący wypełnić metafizyczną pustkę tworzeniem, które musi zostawić ślad. Jego siła tkwi w tej dychotomii: pozorna słodycz tego, który jest ukochany przez Boga, kryje stalową determinację, zdolną oprzeć się burzom ze spokojem kogoś, kto wie, że jest pod ochroną. Nie jest klasztornym świętym, lecz wojownikiem piękna, gotowym poświęcić pokój dla intensywności egzystencji.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
W miłości Amedeo nie gra w chowanego: kocha jak się modli, z całkowitą intensywnością i egzystencjalnym ryzykiem. Uwodzenie jest dla niego rytuałem sakralnym, inwestyturą, w której ciało staje się świątynią. Szuka duszy bliźniaczej nie jako towarzyszki życia, lecz jako ekstazy. Jego pasja jest surowa, zmysłowa, pozbawiona burżuazyjnych ozdobników; chce być posiadany i posiadać, zlewając się w jedno ciało. To, co go oszałamia, to przeciętność, wyrachowany chłód, miłość na pół gwizdka. Nie toleruje powierzchowności; szuka bezdennej głębi, tego kontaktu wzrokowego, który drąży wnętrze. Kocha z głodem kogoś, kto cierpiał z powodu braku łaski. Zakochuje się szaleńczo, często w sposób autodestrukcyjny, ponieważ dla niego kochać jest jedynym dowodem istnienia. Nuda jest jego jedynym prawdziwym wrogiem; bez iskry, bez tego dreszczu, który trzęsie nogami i duszą, wycofuje się do swojej wieży z kości słoniowej, preferując godną samotność towarzystwu, które nie potrafi płonąć.
Oznacza „tego, kto kocha Boga”, od łacińskiego amare + Deus.
Pochodzi ze średniowiecznej łaciny (Amadeus) i narodziło się jako imię wyrażające chrześcijańską pobożność.
Imię Amedeo obchodzimy 30 marca, ku czci błogosławionego Amedeo IX z rodu Sabaudów. Był on księciem Sabaudii.
Tak, przez wiele stuleci było to jedno z ulubionych imion dynastycznych rodu Sabaudów.
Tak, w ostatnich latach znowu stał się bardzo popularny wśród włoskich noworodków.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.