Znaczenie: kwiat.
Z łacińskiego flos, floris („kwiat”); Flora była również imieniem rzymskiej bogini rozkwitu i wiosny.
24 listopada
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Flora z Kordoby.
Młoda kobieta o mieszanym pochodzeniu z IX wieku, w Hiszpanii pod panowaniem omajadów. W obliczu prześladowań religijnych odmówiła porzucenia swojej chrześcijańskiej wiary, wybierając śmierć zamiast wyrzeczenia się wolności sumienia.
Co z tego zostaje: Dowiadujemy się tu, że wewnętrzna spójność czasem wymaga zapłacenia wysokiej ceny. Odmowa ugięcia się pod presją grupy pozostaje najbardziej absolutnym aktem odwagi.
Flora obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 24 listopada.
Flora oznacza po prostu i wspaniale „kwiat”, od łacińskiego flos, floris. W starożytnym Rzymie Flora była boginią rozkwitu i wiosny, czczoną podczas świąt Floralia, co nadaje imieniu radosny, wiosenny i jasny wydźwięk. Chrześcijaństwo później je chrystianizowało za sprawą świętej Flory z Kordoby, młodej męczenniczki mozarabskiej z IX wieku, nadając mu w ten sposób również silne hiszpańskie korzenie.
W Hiszpanii i w Ameryce Łacińskiej jest to imię klasyczne, słodkie i nieco retro, bardzo związane z naturą. Przez długi czas kojarzono je z babciami, ale właśnie dlatego teraz z siłą wraca w ramach mody na imiona „kwiatowe” i vintage. Słowo „flora” oznacza również zespół roślinności danego regionu, co wzmacnia jego związek z zielenią i życiem.
Dziś przekazuje czułość, świeżość i optymizm. Jest to imię krótkie, żeńskie i łatwe do wymówienia w wielu językach, przywołujące ogrody, wiosnę oraz prostą i naturalną urodę.
Flora czyni cześć własnemu znaczeniu: jest duszą w rozkwicie, z hojną wyobraźnią i wrażliwością na wyciągnięcie ręki, która łączy ją z pięknem małych rzeczy. Podoba jej się to, co piękne, to, co rośnie, to, co pachnie wiosną, i posiada dar zarażania dobrym humorem: wokół niej atmosfera staje się lżejsza, jakby otwierano okno. Nie należy do tych, którzy narzucają; należy do tych, którzy oświetlają bez wysiłku, z tą mieszanką słodyczy i wesołości, która przywodzi na myśl rzymską boginię rozkwitu.
Jej dyplomacja czyni ją pogodną: woli budować mosty niż stawiać mury, i potrafi mówić trudne rzeczy, owijając je w delikatność. Pod tą miękkością jednak kryje się więcej korzeni, niż się wydaje: refleksyjna, niemal kontemplacyjna podstawa oraz wspomnienie Świętej Flory z Kordoby – tej młodej kobiety, która się nie ugięła – dodają jej spokojnej stanowczości, gdy chodzi o obronę tego, co ważne. Flora jest uprzejma, nie naiwna.
Z energią w średnim zakresie i rozsądną stabilnością, działa najlepiej w ciepłych i kreatywnych środowiskach niż w czystej rywalizacji; jej ambicja nie dąży do wspinania się, ale do uprawiania – projektów, więzi, własnego ogrodu, rzeczywistego lub symbolicznego. Potrzebuje odrobiny uczuciowej uwagi, poczucia bycia kochaną i w dobrej towarzystwie, i zwraca uczucie pomnożone. Może grzeszyć nadmiernym marzeniem lub zbyt dużym unikaniem konfliktu, ale jej naturalny urok rozbraja. W jednym obrazie: dusza w rozkwicie, wiosenna i wrażliwa, która czyni świat miejscem nieco bardziej uprzejmym samym faktem, że istnieje.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Flora kocha z tą samą intensywnością, z jaką łąka kwitnie po burzy: wybuchowo, jasno, nieuchronnie. Jej łacińska natura nadaje jej trzewną ciepłość, kontakt fizyczny, który nie prosi o pozwolenie, ale zawiera ciche przymierze. Nie ogranicza się do patrzenia, ale delektuje się; jej uwodzenie jest niepowtarzalnym zapachem, obecnością, która zajmuje pokój, zanim ona wejdzie. Pociąga ją autentyczność, te dusze, które nie boją się pokazać swoich korzeni, głębokich i czasem naznaczonych cierpieniem. Jednak jej świeżość ma precyzyjny próg tolerancji: nudność jest jej jedynym wrogiem. W momencie, gdy rozmówca staje się przewidywalny, jałowy, powtarzalny, Flora natychmiast więdnie. Nie wybacza sentymentalnej przeciętności ani zbyt ciężkich masek. Szuka ogrodu, w którym może się zakorzenić, a nie plastikowego doniczki. Kocha tych, którzy potrafią świętować wewnętrzną wiosnę, tych, którzy rozumieją, że piękno jest kruche, ale wieczne. Jeśli miłość jest cyklem, ona jest jego szczytem: żywa, szczera, niezapomniana.
Oznacza „kwiat”, od łacińskiego flos, floris. Było to imię rzymskiej bogini wiosny i rozkwitu.
Jest związane z św. Florą z Kordoby, dziewicą i męczenniczką mozarabską IX wieku.
W rzymskiej mitologii bogini kwiatów, ogrodów i wiosny, czczona podczas świąt Floralia.
Było bardzo popularne w poprzednich pokoleniach, ale wraca dzięki trendowi imion kwiatowych i w stylu vintage.
Tak, oba wywodzą się z tego samego łacińskiego źródła; w nauce „flora” oznacza zespół roślin danego miejsca.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.