Znaczenie: Kogut; albo „mieszkaniec Galii” lub „obcokrajowiec”.
Od łacińskiego supernomen 'Gallus': etnonim ('mieszkaniec Galii') lub zoonim ('kogut'); niektórzy proponują germańskie 'walh' ('obcy').
16 października
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Gwal.
Irlandzki mnich z VII wieku, towarzysz świętego Kolumbana, działający w Szwajcarii i w Niemczech. Wybrał życie pustelnika w lasach masywu Appenzell, gdzie wybudował celę, która stała się zalążkiem opactwa i miasta Saint-Gall. Jego działalność umożliwiła trwałe osadzenie się wspólnoty intelektualnej i duchowej.
Co z tego zostaje: Dowiedz się tutaj, że izolacja nie jest ucieczką, lecz glebą dla twórczości. Prosty pomysł, realizowany z cierpliwością, może przekształcić dziki krajobraz w ośrodek cywilizacji.
Źródło: Wikidata
Gallo obchodzi imieniny we Włoszech 16 października.
Gallo to imię pełne dźwięku, podobnie jak głos zwierzęcia, którego nazwa często w nim się kryje. Niezależnie od tego, czy wywodzi się od łacińskiego gallus „kogut”, od etnonimu „mieszkaniec Galii”, czy od germańskiego walh „obcy”, niesie ze sobą poczucie witalności, przebudzenia oraz obecności, która przyciąga uwagę.
Postać świętego Gallo, irlandzkiego mnicha, który wybrał samotność w lasach i w końcu nadał nazwę całemu klasztorowi oraz szwajcarskiemu miastu, dodaje zaskakujący odcień: pod obfitością życia kryje się także zdolność do wycofania się i budowania czegoś trwałego w ciszy.
W dzisiejszych Włoszech Gallo brzmi bardziej jak nazwisko niż imię chrzestne, co czyni je, jako imię własne, rzadkim i zdecydowanym wyborem. Ktoś, kto je nosi, odziedzicza obraz czujnej energii i zdrowej dumy – dumy osoby, która nie boi się głośno śpiewać i zaznaczać swojego terytorium.
Gallo to imię dźwięczne niczym głos zwierzęcia, które często się za nim kryje. Niezależnie od tego, czy wywodzi się z łacińskiego gallus „kogut”, z etnonimu „mieszkaniec Galii”, czy z germańskiego walh „obcy”, niesie ze sobą poczucie witalności, przebudzenia oraz obecności, która przyciąga uwagę. Podobnie jak kogut, który zwiastuje dzień przed wszystkimi, osoba nosząca to imię często posiada energiczny, odważny, nieco teatralny temperament, zdolny obudzić całe podwórko.
Postać świętego Gallo, irlandzkiego mnicha, który wybrał samotność lasów i w końcu nadał nazwę opactwu oraz całemu szwajcarskiemu miastu, dodaje jednak zaskakujący odcień: pod obfitością kryje się również zdolność do wycofania się, pielęgnowania własnej przestrzeni oraz budowania czegoś trwałego w ciszy. Gallo jest więc podwójny: głośny i samotny, stadny i niezależny.
Kochający wolność, mało skłonny do bycia uwięzionym, zazwyczaj ma dobre poczucie humoru i dumę, która nie przechodzi niezauważona. Liczba 2 jednak temperuje wszystko dyplomacją i wrażliwością relacyjną: Gallo potrafi też słuchać, mediować, funkcjonować w parze i w zespole.
W dzisiejszych Włoszech brzmi bardziej jak nazwisko niż imię, co czyni je, jako chrzestne, rzadkim i zdecydowanym wyborem. Kto je nosi, dziedziczy wizerunek czujnej energii i zdrowej dumy: tego, kto nie boi się głośno śpiewać, oznaczać swojego terytorium, a jednocześnie, gdy trzeba, wygospodarować sobie własną pustelnię spokoju.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Gallicus, noszący imię koguta, w sercu przechowuje śpiew świtu, wołanie, które nigdy nie gaśnie. Kocha płomieniem pierwszego światła: intensywnie, bezpośrednio, bez owijania w bawełnę. Jego uwodzicielstwo to pióropusz, który się unosi, popis witalności, który przyciąga wzrok jeszcze przed słowem. Nie szuka pokrętnych dróg; woli czysty krzyk, prawdziwy kontakt, skórę, która drży od nagiej prawdy. Pociąga go odważność, kobieta, która nie spuszcza wzroku, kocha tych, którzy potrafią odpowiedzieć tym samym ogniem. Jednak jego natura naraża go na ryzyko samotności: kogut jest dumny, czasem zbyt pewny swojej korony. Męczy go nieśmiałość, która pachnie słabością, chłód, który zamraża powietrze między nimi. Szuka duszy, która jest jednocześnie lustrem i otchłanią, zdolnej utrzymać jego wysoki lot bez strachu przed upadkiem. W miłości nie zadowala się złotą klatką; chce nieba, nawet jeśli jest burzliwe.
Od łacińskiego cognomen Gallus, które mogło oznaczać koguta, mieszkańca Galii lub, według niektórych, obcokrajowca.
Ma kilka znaczeń: „kogut” (zwierzę), „galijski” albo „obcokrajowiec”.
16 października, w hołdzie dla świętego Gallo, mnicha irlandzkiego.
Mnich-eremita z VII wieku, patron opactwa i szwajcarskiego miasta San Gallo.
We Włoszech dziś jest znacznie częstsze jako nazwisko; jako imię własne jest rzadkie.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.