Znaczenie: Wawrzyn; ta, która nosi wawrzyn.
Laura wywodzi się od łacińskiego słowa laurus, oznaczającego „laur”, rośliny świętej dla Apolla i symbolu zwycięstwa, chwały oraz mądrości, skąd wywodzi się obraz wieńca laurowego.
19 października
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Laura z Kordoby.
Hiszpańska opatka IX wieku, postać męczenników z Andaluzji. W obliczu prześladowań odmawia wyrzeczenia się swoich przekonań i przyjmuje śmierć, zamiast się poddać. Jej odwaga w starciu z arbitralnością czyni ją symbolem oporu.
Co z tego zostaje: Dowiadujemy się tu, że godność nie podlega negocjacjom, nawet pod groźbą. Odmówienie ugięcia się, gdy wszystko skłania do poddania, jest aktem absolutnej wolności.
Źródło: Wikidata
Laura obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 19 października.
Laura to imię jasne i klasyczne, niosące ze sobą zapach laurowego krzewu: rośliny, którą Rzymianie wieńczyli poetów, generałów i zwycięzców. Dlatego imię to od zawsze przywołuje na myśl chwałę, elegancję i pewną dyskretną szlachetność. Korzeń jest ten sam co w słowach „laurea” (dyplom) i „laureato” (absolwent), co nadaje mu aurę zasługi i osiągnięcia.
Za nieśmiertelność Laury odpowiada Francesco Petrarca, który w swoim zbiorze „Canzoniere” uczynił swoją Laurę muzą par excellence poezji włoskiej i europejskiej. Od tego czasu imię to jest synonimem inspirującej urody i zidealizowanej miłości.
Dziś Laura jest jednym z najpopularniejszych i najbardziej lubianych imion żeńskich we Włoszech, ale także jednym z najbardziej uniwersalnych: dobrze brzmi w każdym języku, nigdy nie wychodzi z mody i nigdy nie brzmi ciężko. Jej vibe jest zbalansowany, spokojny, nieco wycofany: to vibe osoby, na której można polegać, która nie musi podnosić głosu, by być szanowaną.
Laura to zagadka wiecznej świeżości, zakorzeniona w ziemi, ale zawieszona ku niebu. Jej imię, owoc dawnego laurus, to nie tylko przynależność botaniczna, lecz deklaracja intencji: jest tą, która nosi zwycięstwo, nie z arogancją triumfu, lecz z sakralnym spokojem wawrzynu poświęconego Apollonowi. Podobnie jak bóg sztuk, Laura posiada ostrą, intelektualną aurę, zdolną przekształcać codzienne życie w dzieło sztuki. Jej dominującą cechą jest aromatyczna odporność; jak zawsze zielona roślina, nie ugina się pod wpływem niekorzystnych pór roku, lecz wchłania je, by nadać otoczeniu zapach. Nie szuka krzyczących reflektorów, preferuje cichą chwałę tych, którzy potrafią czekać. Jej siła tkwi w żywej pamięci, w nierozerwalnym związku między starożytną mądrością a żywą teraźniejszością. Jest artystką własnego istnienia, która z naturalną gracją splata mit z rzeczywistością, zostawiając po sobie nie tylko ślady, lecz niepowtarzalną esencję. Jak mówił poeta, prawdziwa chwała nie polega na posiadaniu korony, lecz na godności jej noszenia bez potykania. Laura chodzi boso po historii, lekka, ale nie do ruszenia.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
W miłości Laura nie szuka namiętności, która pali i spala, lecz stałego ciepła domowego ogniska. Jej uwodzenie jest węchowe i dotykowe: zbliża się z delikatnością bryzy, która pachnie goździkami i mokrą ziemią, rozbrajająca w swojej naturalności. Nie lubi gier władzy, nienawidzi toksycznych dynamik i fałszywych obietnic niepewnej przyszłości. Przyciąga ją męski intelekt, ci mężczyźni, którzy potrafią słuchać więcej niż mówić, którzy mają cierpliwość poety i siłę atlety. Jej zmysłowość jest powolna, to pieszczota, która trwa, spojrzenie, które przenika duszę, zanim dotknie ciała. Co ją upaja, to wierność ducha, ta, która nie skrzypi pod ciężarem pór roku. Z kolei męczy ją przemijalność, powierzchowna frywolność, mężczyzna, który myli podbój z posiadaniem. Dla Laury kochać oznacza budować ogród razem: wymaga to troski, czasu i głębokich korzeni. Szuka kompana, nie pana; towarzysza podróży, który potrafi docenić wspólną ciszę jako najwyższą formę intymności, gdzie każdy oddech jest niewypowiedzianą, ale przeżytą aż do kości obietnicą.
Pochodzi od łacińskiego słowa laurus, oznaczającego „laur”, rośliny będącej symbolem chwały, zwycięstwa i mądrości. Laura oznacza więc „tę, która nosi laurowe wieńce”.
Obchodzone są 19 października, w hołdzie św. Laurze z Kordoby, opatce i męczennicy z 864 roku.
To kobieta, którą kochał i opiewał Francesco Petrarca w swoim „Canzoniere”, muza inspirująca i symbol miłości idealnej we włoskiej poezji.
Po francusku odpowiada mu Laure, a istnieją również formy pochodne, takie jak Laurence.
Tak, pozostaje jednym z najpopularniejszych i ponadczasowych imion żeńskich we Włoszech i w dużej części Europy.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.