Znaczenie: ten, kto jąka się.
Od Blasius, powiązane z blaesus.
3 lutego
Dlaczego ten dzień? Ucy.me świętuje to imię na cześć postaci: Święty Błażej. Pamięć o niej trwa w osobie, która nosi to imię.
Biskup Sebasty w Armenii w IV wieku, wykształcony w medycynie. Wykonywał swój zawód z absolutną hojnością, lecząc najuboższych, nigdy niczego nie żądając. Jego odmowa wyrzeczenia się swoich przekonań w obliczu prześladowań przyniosła mu męczeństwo.
Co z tego zostaje: Widzi się w nim siłę, by pozostać wiernym swoim zasadom, gdy wszystko skłania do poddania się. To również idea, że kompetencja powinna służyć ludzkiej godności, bez żadnych warunków.
Źródło: Wikidata
Blas obchodzi imieniny w USA, w Hiszpanii i w Argentynie 3 lutego.
Blas to krótkie i mocne imię, wywodzące się z łacińskiego Blasius, które tradycja wiąże z „blaesus”, „ten, kto jąka się”. Swoją sławę zawdzięcza w całości świętemu Blasowi z Sebasty, biskupowi i męczennikowi IV wieku, który według legendy uratował dziecko przed uduszeniem się ością ryby; stąd jest on patronem gardeł. Jego święto, 3 lutego, jest jednym z najbardziej żywiołowych w kalendarzu ludowym: w wielu miastach w Hiszpanii błogosławi się gardła i je się bułki, „bąbelki świętego Blasa”.
W świecie hiszpańskojęzycznym imię to ma też bohatera narodowego: admirała Blasa de Lezo, który w 1741 roku bronił Cartagena de Indias z bardzo niewielką liczbą ludzi. Święty Blas nadaje nazwę dzielnicom, miastom i świętom w całej Hiszpanii i Ameryce Łacińskiej.
Dziś Blas postrzegany jest jako kastylijskie, ludowe i solidne imię, nie bardzo powszechne wśród noworodków, ale obciążone korzeniami i tradycją świąteczną. Brzmi prosto, uczciwie i uroczo.
Blas to krótkie imię o głębokim charakterze. Jego liczba 7 rysuje portret kogoś refleksyjnego, obserwującego, z wewnętrznym światem bogatszym niż to, co pokazuje: Blas słucha, kalibruje i dopiero wtedy mówi, a gdy już mówi, zwykle trafia w punkt. W nim jest dyskretna mądrość, niemal uzdrowiciela — nawiązanie do świętego lekarza z Sebaste —, ta zdolność do uspokajania innych bez szumu.
Ale imię ma też głęboko ludowy i ciepły rodowód, kuty przez wieki ludowych festiwali, błogosławionych bułek i chronionych gardeł. Dlatego Blas łączy introwersję siódemki z prostym humorem i lojalnością na całe życie: jest wycofany, tak, ale nie suchy. Wśród swoich rozluźnia się, żartuje powoli i chroni z cichą stałością. Jego potrzeba uwagi jest niska; woli uczciwe uznanie niż głośne brawa.
Zabawna etymologia — „ten, kto jąka się” — pasuje do niego jak mrugnięcie: Blas może potrzebować czasu, by zacząć, by się otworzyć, ale pod tą pozorną rezerwą kryje się twardość. Nic dziwnego, że imię nosił admirał, który z połową ciała i garstką ludzi stawił czoła całej flocie: gdy Blas broni czegoś lub kogoś, staje się niewzruszony, uparty i odważny nawet do granicy szaleństwa.
Jego słabością jest ta rezerwa: może wydawać się odległy lub zamknięty, i ma trudności z proszeniem o pomoc, jakby odsłonięcie gardła obniżało jego czujność. Ale ci, którzy mają cierpliwość, odkrywają lojalnego, mądrego i ujmującego Blasa, typ o głębokich korzeniach, który daje tym więcej, im dłużej się z nim jest. Autentyczny, bez pozy, kastylijski w najlepszym znaczeniu.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Blas nie zabiega; powoli się odsłania. Kochać Blasa, to poddać się rytmowi jego wahania, melodii, która brzmi mniej jak potknięcie, a bardziej jak celowe, zmysłowe zawieszenie. Nie pędzi w objęcia, bo jego zacięcie jest poezją oczekiwania. Zachwyca, trzymając oddech, wciągając cię w naładowaną ciszę przed słowem, zmuszając do pochylania się, desperacko pragnąc ukończenia jego myśli. Przyciąga go złożoność, umysły wymagające dekodowania, a uwodzi, ujawniając swoje słabości jako siły. Jednak jego frustracja jest ostra. Szybko nuży go banał, rozmowy płynące z bezwysiłkową, pustą łatwością. Jeśli partnerce brakuje głębi lub odmawia angażowania się w jego pauzy, Blas się wycofuje. Potrzebuje miłości, która odpowiada jego intensywności, towarzyszki, która rozumie, że jego cisza nie jest pustką, lecz naczyniem czekającym na wypełnienie znaczeniem. Szuka duszy, która potrafi mówić przez luki, które zostawia.
Tradycja wiąże je z łacińskim „blaesus”, „ten, kto jąka się lub zacina”, choć jego ostateczne pochodzenie pozostaje niepewne.
3 lutego, jedno z najbardziej zakorzenionych w tradycji popularnych świąt w hiszpańskim kalendarzu.
Zgodnie z legendą uratował dziecko, które dławiło się ością ryby; dlatego jest patronem chorób gardła.
W wielu miastach błogosławi się gardła, a spożywa się błogosławione bułki, zwane „bańką świętego Blasa”.
To klasyczne kastylijskie imię, obecnie rzadko nadawane noworodkom, ale bardzo obecne w toponomastyce i popularnych świętach.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.