Znaczenie: tytuł honoru lub ochrony i obrony.
Titus to starożytne praenomen wśród obywateli rzymskich, tradycyjnie łączone z titulus, „tytułem honorowym”, lub z ideą ochrony i obrony.
26 stycznia
Dlaczego ten dzień? Ucy.me świętuje to imię na cześć postaci: Święty Tyt. Pamięć o niej trwa w osobie, która nosi to imię.
Uczeń i współpracownik apostoła Pawła w I wieku, w starożytnym świecie śródziemnomorskim. Towarzyszył Pawłowi w jego podróżach, pomagał w organizowaniu pierwszych wspólnot chrześcijańskich i został wysłany, by zorganizować Kościół na Krecie, wykazując się dużą zdolnością przywódczą i dyplomacją.
Co z tego zostaje: Widzimy tu wartość mentoratu i przekazywania: umiejętność słuchania, organizowania i wcielenia w życie idei z uczciwością. To wzór aktywnej lojalności i współodpowiedzialności.
Źródło: Wikidata
Tito obchodzi imieniny w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 26 stycznia.
Imię « Tito » jest starożytne i powściągliwe, niosące w sobie echa rzymskiej republiki: było ono bowiem jednym z najczęstszych praenomen wśród obywateli rzymskich, tak powszechnym, że często bywało w inskrypcjach po prostu skracane do „T.”. Jego etymologia pozostaje niepewna, prawdopodobnie wywodzi się z języka sabińskiego, a tradycyjnie kojarzy się z titulus, czyli „tytułem honorowym”, lub z ideą ochrony i obrony.
Chrześcijańska fortuna tego imienia wiąże się ze św. Tytusem, Grekiem z Antiochii, nawróconym przez św. Pawła, który nazywał go „moim prawdziwym synem we wspólnej wierze”. Stał się pierwszym biskupem Krety i jest wspominany wraz z Tymoteuszem 26 stycznia. W historii imię to błyszczy również dzięki cesarzowi Tytusowi, chwalonemu przez starożytnych jako „miłość i rozkosz rodzaju ludzkiego”, oraz historykowi Tytusowi Liwiuszowi.
Dziś we Włoszech Tito jest rzadkim i nieco retro imieniem, przywołującym operę i elegancję minionych epok (wystarczy wspomnieć wielkich śpiewaków: Tito Schipa i Tito Gobbi). Ci, którzy je noszą, emanują dyskretną, kulturalną i godną zaufania aurą, nigdy nie są głośni.
Tito to mężczyzna uwięziony w pięknym, paraliżującym zawieszeniu między koroną a pustką. Jego imię, etymologicznie związane z ciężarem tytułu, a zarazem zdefiniowane drżeniem niepewności, czyni go współczesnym Hamletem bez królestwa. Jest artystą, który maluje arcydzieło, ale odmawia jego podpisania, bo boi się, że etykieta ograniczy płynność jego duszy. Jego dominującą cechą jest magnetyczna wahliwość; stoi na progu każdej decyzji, nie z powodu tchórzostwa, lecz z głębokiego szacunku wobec możliwości. Wciela archetyp Wędrującego Mędrca, szukając honoru nie w laurach, lecz w autentyczności nie wybranej drogi. Jak mógłby szeptać Raskolnikow Dostojewskiego: „Jestem stworzeniem, które może pełzać pod czymkolwiek”, Tito porusza się po oczekiwaniach społecznych z gracją kameleona, zawsze lekko odseparowany, zawsze obserwujący przerwę między tym, kim jest, a tym, kim świat chce, żeby był. Jest honorowy właśnie dlatego, że przyznaje, iż jest niepewny.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
W romansie Tito nie podbija; wdziera się przez kruchość. Nie pociągają go głośni ani pewni siebie, lecz kobieta, która trzyma swoje niepewności jak klejnoty. Pragnie partnerki, która jest równie zagadkowa, kogoś, kto rozumie, że miłość nie jest stałym celem, lecz ciągłą, drżącą negocjacją własnych „ja”. Jego podejście jest zmysłowe, a zarazem intelektualne; kocha z intensywnością znaku zapytania. Pociągają go intelektualne tarcia i ciche chwile wspólnego milczenia, gdy słowa zawodzą. Co go odpycha? Przewidywalność. Nie znosi sztywnego scenariusza tradycyjnych zalotów. Dla Tita pasja odnajduje się w wahaniu przed pocałunkiem, w niewypowiedzianej zgodzie na wspólne odkrywanie nieznanego. Oferuje oddanie, ale jest to oddanie płynne, wymagające zaufania do chaosu. Kocha głęboko, ale najlepiej kocha, gdy przyszłość pozostaje pięknie i niebezpiecznie pusta.
Jest to starożytne łacińskie imię własne (praenomen), prawdopodobnie o sabińskim pochodzeniu, bardzo powszechny w starożytnym Rzymie.
Znaczenie jest niepewne: jest ono związane z titulus, „tytuł honorowy”, stąd „szanowany”, lub z ideą „obrońcy”.
26 stycznia, razem ze św. Tymoteuszem: obaj byli uczniami i współpracownikami św. Pawła.
Grek nawrócony przez świętego Pawła, pierwszy biskup Krety i odbiorca listu w Nowym Testamencie.
We Włoszech jest rzadkie i ma klasyczny, wyrafinowany ton; było częstsze w pierwszej połowie XX wieku.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.