Znaczenie: boskiej urody.
Od Ástríðr — od áss, „bóg”, i fríðr, „piękny”.
17 października
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Anstruda z Laon.
Opatka klasztoru Świętego Jana Chrzciciela w Laon we Francji w VII wieku. Przejęła urząd opatki po swojej matce i musiała bronić autonomii swojego klasztoru wobec roszczeń terytorialnych lokalnego biskupa. Utrzymywała strukturę i tożsamość klasztoru pomimo tego nacisku instytucjonalnego.
Co z tego zostaje: Tu dowiaduje się, że stabilność grupy nie jest czymś, co się ogłasza, lecz czymś, co trzeba bronić. To odwaga, by trwać na swoim miejscu, gdy lokalne mocarstwa próbują go zagarnąć.
Źródło: Nominis
Astrid obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 17 października; w Hiszpanii 27 listopada.
Astrid to prawdziwy klejnot pochodzący z Wielkiego Północy. Pochodzi ze staronordyckiego Ástríðr — od áss, „bóg”, i fríðr, „piękny” — i dosłownie oznacza „boskiej urody”. To promienna etymologia, godna jej aury: od wieków Astrid jest imieniem królowych, księżniczek i bohaterek skandynawskich.
W Belgii jest nierozerwalnie związana z królową Astrid, żoną króla Leopolda III, która tragicznie zmarła w 1935 roku i pozostała w pamięci jako bardzo kochana suwerena. W Szwecji przywołuje postać ogromnej Astrid Lindgren, twórczyni Emmy z Zielonego Dachu, patronki światowej literatury dziecięcej. Można powiedzieć, że jest to imię, które inspiruje elegancją, odwagą i dobrocią.
We Francji Astrid uwodzi swoim północnym szykiem, nieco retro-arystokratycznym charakterem i ostrą, a jednocześnie słodką i zdecydowaną brzmieniem. Ani zbyt powszechne, ani nieprzestarzałe, przechodzi przez epoki z ponadczasowym klasą. Dobrowolnie kojarzy się z elegancką, niezależną i dystyngowaną kobiecością. Rzadkie imię, które ma obecność i głębię.
O piękności boskiej»: niewiele imion zaczyna się od tak wielkiego komplementu wyrytego w ich etymologii. Ale Astrid nie jest kruchą pięknością: jej nordyckie dziedzictwo nadaje jej królewską i podbojową twardość. Wywołuje wrażenie solidności, prostoty, obdarzenia naturalną elegancją, która nie potrzebuje sztuczności, by narzucić się. Jest w niej coś suwerennego.
Wierna wielkim Astridom w historii – kochanym królowym, autorce o geniuszu pełnym czułości – miesza autorytet i dobroć w rzadkiej równowadze. Astrid prowadzi, decyduje, tnie, ale nigdy kosztem innych: jej siła jest ochronna i hojna. Podąża się za nią dobrowolnie, ponieważ uspokaja tak samo, jak imponuje. Pod jej dystyngowanym wyglądem bije głęboko lojalne serce.
Niezależna aż do czubków palców, nienawidzi bycia traktowaną jak dziecko lub zamkniętej w roli. Astrid wyznacza swoją drogę z spokojnym determinizmem i przyjętą ambicją, bez potrzeby krzyczeć, by być słyszaną. Jej rezerwa nie jest zimnem, lecz głębią: obserwuje, refleksuje, a potem działa z metodą.
Co do wyobraźni, dziedzictwo Astrid Lindgren szeptem przynosi jej urocze fantazje i wolność ducha: pod elegancką fasadą może kryć się wielka, psotna dziewczynka, zakochana w naturze, przygodzie i szczerości. Astrid nie lubi fałszywych pozorów; woli prawdę, nawet jeśli jest szorstka, niż letnie uprzejmości. W miłości jak i w przyjaźni oddaje swój afekt rzadko, ale całkowicie. Osobowość ponadczasowa, szlachetna i atrakcyjna, która nosi swoje imię-koronę z klasą w pełni skandynawską.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Z etymologią, która woła o boskiej pięknie, Astrid nie musi szeptać, by uwodzić; jej sama obecność narzuca ciszę i podziw. Kocha z nordycką intensywnością, pozorną chłodem, ale płonącym pod lodem. Uwodzenie dla niej jest tańcem władzy, w którym czuje się ciężar spojrzenia, pociągającym jak otchłań. Szuka duszy zdolnej wytrzymać jej blask, partnera, którego ta surowa siła nie oślepia, lecz wzrusza. Zdradziecka, gardzi sentymentalną przeciętnością i dziecinadymi grami; pragnie tego, co prawdziwe, głębokie i esencjonalne. Co ją męczy? Niezdarna wrażliwość lub słabość charakteru. Potrzebuje mocnego lustra, kogoś, kto potrafi patrzeć na tę „bosko piękną” bez odwracania wzroku, kto odważy się dotknąć boskiego bez strachu. Miłość jest dla niej świętym przymierzem, tak potężnym jak mit, z którego pochodzi jej imię.
Pochodzi ze staronordyjskiego Ástríðr, „o boskiej urodzie”, od áss („bóg”) i fríðr („piękny”).
To skandynawskie imię (staronordyjskie), bardzo popularne wśród szwedzkiej, norweskiej i belgijskiej arystokracji.
Imieniny obchodzone są 17 października w hołdzie świętej Anstrudis z Laon. Była przeoryszą klasztoru św. Jana Chrzciciela w Laon.
Astrid ze Szwecji, królowa Belgów, żona Leopolda III, słynąca ze swojego wdzięku i tragicznego zakończenia w 1935 roku.
No, to rzadki i szykowny klasyk, który przenika pokolenia z ponadczasową elegancją.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.