Znaczenie: boskiej urody.
Wywodzi się ze staronordyckiego Ástríðr — od áss, „bóg”, i fríðr, „piękny”.
17 października
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Anstruda.
Opatka klasztoru w Laon we Francji, pod koniec VII wieku. Broniła niezależności swojej wspólnoty przed naciskami lokalnej władzy kościelnej, zapewniając stabilność instytucji, którą kierowała.
Co z tego zostaje: Można wybrać ochronę autonomii grupy wobec zewnętrznych interesów, nawet jeśli prowadzi to do napięć. Jest to forma uporu, który zachowuje integralność wspólnego przedsięwzięcia.
Źródło: Nominis
Astrid obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 17 października; w Hiszpanii 27 listopada.
Astrid to prawdziwy klejnot z Wielkiego Północy. Wywodzi się ze staronordyckiego Ástríðr – od áss, „bóg”, i fríðr, „piękny” – i oznacza dosłownie „boska piękność”. To promienna etymologia, godna jej aury: od wieków Astrid jest imieniem królowych, księżniczek i skandynawskich heroin.
W Belgii jest nierozerwalnie związana z królową Astrid, żoną króla Leopolda III, która tragicznie zginęła w 1935 roku i pozostała w pamięci jako bardzo lubiana suwerenka. W Szwecji przywołuje postać wielkiej Astrid Lindgren, twórczyni Pippi Pończoszanki, patronki światowej literatury dziecięcej. Innymi słowy, jest to imię, które inspiruje elegancją, odwagą i dobrocią.
We Francji Astrid uwodzi swoim nordyckim szykiem, nieco retro-arystokratycznym urokiem oraz ostrym brzmieniem, które jednocześnie jest miękkie i stanowcze. Nie jest ani zbyt powszechne, ani staroświeckie; przenika przez epoki z ponadczasową klasą. Często kojarzy się z elegancką, niezależną i wyrafinowaną kobiecością. To rzadkie imię, które ma obecność i głębię.
O pięknie boskiej»: niewiele imion zaczyna się od tak wielkiego komplementu wyrytego w ich etymologii. Ale Astrid nie jest kruchą urodą — jej nordyckie dziedzictwo nadaje jej temperament królowej i zdobywczyni. Wygląda na solidną, prostą, obdarzoną naturalną elegancją, która nie potrzebuje sztucznych zabiegów, by narzucić się innym. Jest w niej coś suwerennego.
Wierna wielkim Astridom historii — kochanym królowym, autorce o czułym geniuszu — łączy autorytet i dobroć w rzadkiej równowadze. Astrid prowadzi, decyduje, sądzi, ale nigdy kosztem innych: jej siła jest ochronna i hojna. Podąża się za nią dobrowolnie, ponieważ uspokaja tak samo, jak imponuje. Pod jej dystyngowanym wyglądem bije głęboko lojalne serce.
Niezależna aż do czubków palców, nienawidzi bycia traktowaną jak dziecko lub ograniczania do określonej roli. Astrid wyznacza swoją drogę z spokojną determinacją i otwarta ambicją, nie potrzebując krzyczeć, by być słyszaną. Jej rezerwa nie jest zimnością, lecz głębią: obserwuje, rozmyśla, a potem działa metodycznie.
Jeśli chodzi o wyobraźnię, dziedzictwo Astrid Lindgren szeptem podsuwa jej rozkoszną fantazję i wolność ducha: pod elegancką fasadą może kryć się wielkie, psotne dziecko, zakochane w naturze, przygodzie i szczerości. Astrid nie lubi pozorów; woli prawdę, nawet jeśli jest ostra, niż letnie uprzejmości. W miłości jak i w przyjaźni daje swój afekt rzadko, ale całkowicie. Osobowość ponadczasowa, szlachetna i ujmująca, która nosi swoje imię-koronę z całą skandynawską klasą.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Z etymologią, która woła o boskiej piękności, Astrid nie musi szeptać, by uwodzić; jej sama obecność narzuca ciszę i podziw. Kocha z nordycką intensywnością, zimna na powierzchni, ale płonąca pod lodem. Uwodzenie dla niej jest tańcem władzy, w którym czuje się ciężar spojrzenia, pociągającego jak otchłań. Szuka duszy zdolnej oprzeć się jej świetlistości, partnera, którego ta surowa siła nie oślepi, lecz wzruszy. Zmęczona, nienawidzi sentymentalnej przeciętności i dziecięcych gier; pragnie tego, co prawdziwe, głębokie i istotne. Co ją irytuje? Niezręczna wrażliwość lub słabość charakteru. Potrzebuje mocnego lustra, kogoś, kto może patrzeć na tę „bosko piękną” bez odwracania wzroku, kto odważy się dotknąć boskiego, nie bojąc się go. Miłość jest dla niej sakralnym przymierzem, tak potężnym, jak mit, którego nazwę nosi.
Pochodzi ze staronordyckiego Ástríðr, „o boskiej urodzie”, od áss („bóg”) i fríðr („piękny”).
Jest to imię skandynawskie (staronordyckie), bardzo często używane przez szlachtę szwedzką, norweską i belgijską.
27 listopada, według francuskiego kalendarza (Nominis); niektóre źródła wspominają również o 17 października.
Astrid ze Szwecji, królowa Belgów, żona Leopolda III, stała się słynna dzięki swej gracji i tragicznemu końcowi w 1935 roku.
Nie, to rzadki i elegancki klasyk, który przenika przez pokolenia z ponadczasową elegancją.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.