Znaczenie: szczęśliwy lub uprzywilejowany przez bogów.
Pochodzi z łacińskiego Faustus.
15 lutego
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Faust.
Diacon Kościoła Aleksandryjskiego na początku IV wieku, w Egipcie. Odmówił wyrzeczenia się swoich przekonań w obliczu rzymskiego prześladowania, akceptując ścięcie zamiast ugięcia się. Jego upór w starciu z brutalną siłą pozostał sławny.
Co z tego zostaje: Dowiaduje się, że wewnętrzna spójność może oprzeć się zewnętrznemu naciskowi. Odmowa zdrady tego, co uważa się za prawdę, jest aktem wolności, który przenika przez czasy.
Fausto obchodzi imieniny w USA, we Włoszech i w Brazylii 19 listopada; w Hiszpanii i w Argentynie 15 lutego.
Fausto to imię łacińskie, błyszczące i pomyślne: wywodzi się od przymiotnika faustus, oznaczającego „korzystny, pomyślny, szczęśliwy”, słowa, które Rzymianie wyryli na monetach i inskrypcjach jako formułę dobrego omenu. Noszenie tego imienia jest niemal jak noszenie amuletu przynoszącego szczęście.
Używane jako praenomen i cognomen już w starożytnym Rzymie, imię przetrwało przez wieki również dzięki świętemu Faustowi z Aleksandrii, diakonowi-męczennikowi za czasów Dioklecjana, upamiętnianemu 19 listopada. W literaturze niemożliwe jest, by nie myśleć o Fauście Goethego, podczas gdy we włoskiej wyobraźni imię to jest nierozerwalnie związane z mitem sportowym: Fausto Coppi, „il Campionissimo”, jeden z najlepszych kolarzy wszech czasów.
Dziś Fausto to imię klasyczne i męskie, nieco przestarzałe, ale zawsze solidne, które przekazuje obraz pozytywności, spokojnej siły i dobrego losu. Ten, kto je nosi, wydaje się urodzony pod życzliwym niebem.
Fausto to nie po prostu imię; to przymierze z losem. Pochodzące od łacińskiego faustus, oznaczającego pomyślny i szczęśliwy, niesie ciężar błogosławionej wróżby, żywego talizmanu przeciwko codzienności. Wciela archetyp Charyzmatycznego Alchemika, nawiązując do faustowskiego przymierza, ale pozbawiony jego tragicznej rozpaczy, zastąpionej raczej upojną, niemal arogancką łatwością. Jego idealnym przewodnikiem nie jest władza, lecz serendypia; wierzy, że wszechświat spiskuje, by nagrodzić jego obecność. To nie jest ślepy optymizm, lecz przemyślane magnetyzowanie. Porusza się przez życie tak, jakby grawitacja dotyczyła tylko innych. Jak kiedyś zauważył Oscar Wilde, „definiowanie oznacza ograniczanie”, jednak Fausto definiuje się przez obfitość, która mu towarzyszy. To mężczyzna, który znajduje złoto na poboczu i nazywa je prezentem. Jego mistrzostwo opiera się na niezachwianym przekonaniu, że szczęście to umiejętność, którą opanował. Nie goni za sukcesem; przyciąga go jak żelazo do magnesu. Poznanie Fausta to świadectwo rzadkiego zjawiska duszy, która pomyślnie wynegocjowała pokój z przeznaczeniem, zamieniając każdą przeszkodę w stopień ku nieuchronnemu i błyskotliwemu triumfowi.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
W sferze miłości Fausto jest uwodzicielem własnego losu. Nie podbija; łapie zdobycz z nonszalancką gracją drapieżnika, który wie, że ofiara już się poddała. Jego miłość jest zmysłowa, intensywna i głęboko posesywna, zakorzeniona w przekonaniu, że jest przeznaczony do wielkości, a ona stanowi część tej chwalebnej narracji. Pociąga go witalność, ludzie, którzy płoną własnym wewnętrznym ogniem, ponieważ potrzebuje lustra, które odzwierciedla jego własny blask. Nuda jest jego jedynym prawdziwym wrogiem; monotonność natychmiast go odpycha. Kocha z luksusową hojnością, niemal teatralnie, oferując namiętność tak, jakby była to moneta, z której nigdy nie wyczerpie się zapasów. Jednak pod urokiem kryje się ostry nóż: wymaga adoracji, nie tylko uczucia. Jeśli iskra gaśnie, jeśli szczęście wydaje się maleć, jego uwaga zanika jak dym. Szuka partnerki, która podkreśli jego legendę, kogoś, kto sprawi, że jego szczęśliwe życie będzie wydawać się jeszcze bardziej magiczne. Być kochanym przez Fausta, to być wybranym przez sam los: ekscytująca gra o wysoką stawkę, w której nagrodą jest wieczny urok.
Oznacza „szczęśliwy” lub „obdarzony przez los”. Jest zdrobniałą formą łacińskiego Faustus.
Z łacińskiego Faustinus, od rdzenia „favere” (sprzyjać). Dotarł do języka hiszpańskiego za pośrednictwem kalendarza świętych.
15 lutego, dzień świętego Faustyna z Brescii, obchodzony wspólnie ze świętym Jowitą.
Podziela łacińskie korzenie Faustus, ale mit Fausta to odrębna postać literacka; samo imię oznacza „szczęśliwy”.
Jest rzadko spotykane i ma tradycyjny, ciepły charakter, głęboko zakorzeniony w północnej Hiszpanii.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.