Znaczenie: mały kwitnący jesion.
Z ornello, z łacińskiego ornus, imię wymyślone przez Gabriele D’Annunzio, inspirowane małym kwitnącym jesionem.
19 lipca
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Aura.
Chrześcijańska zakonnica żyjąca w Kordobie, w Hiszpanii, w IX wieku. Stając w obliczu tortur narzuconych przez władzę kalifatu, najpierw uległa strachowi, zanim ostatecznie odmówiła porzucenia swoich przekonań. Jej ostateczny sprzeciw, po chwili słabości, kosztował ją życie.
Co z tego zostaje: Może zachwiać się w obliczu strachu, nie zdradzając przy tym swojej tożsamości. To właśnie w tej zdolności do podniesienia się po strachu tkwi bardzo ludzka forma odwagi.
Źródło: Nominis
Ornella obchodzi imieniny we Francji, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 19 lipca.
Ornella to młode, czysto włoskie imię: wymyślił je Gabriele D’Annunzio w 1904 roku, nadając je postaci w tragedii „La figlia di Iorio”. Poeta inspirował się ornello, małym kwitnącym jesionem (z łacińskiego ornus), delikatnym i jasnym drzewem typowym dla śródziemnomorskich pól. Ornella oznacza więc, poetycko, „mały kwitnący jesion”.
Pochodzenia literackiego, imię to szybko stało się popularne, dzięki urokowi dannunzianemu, a następnie, po wojnie, dzięki blaskowi słynnych aktorek i śpiewaczek. W latach 60. i 70. Ornella przeżywała swój złoty wiek, kojarząc się z wizerunkiem elegancji, dyskretnej zmysłowości i talentu artystycznego.
Dziś zachowuje szykowną, nieco retro aurę diwy włoskiego kina, ale też naturalną świeżość dzięki swojemu związkowi z botaniką. Nie ma własnego świętego, więc obchodzi się je w Dzień Wszystkich Świętych. Jest to imię łączące naturę z poezją, ziemię ze sceną, o słodkiej i niezapomnianej melodyjności.
Ornella niesie w sobie cichą i szlachetną aurę kwitnącego jesionu, archetyp estetycznej odporności. Jej imię, ten włoski ornello, który tańczy na języku, nie jest zwykłą etykietą, lecz obietnicą kruchej gracji i ponadczasowej elegancji, spopularyzowaną przez wcieloną w światło postać Ornelli Muti. Jest tą artystką życia, która zamienia codzienność w obraz, w którym każdy gest staje się opanowaną kompozycją. Jej nadrzędnym ideałem jest słodka suwerenność: nie panuje siłą brutalną, lecz magnetyczną obecnością piękna, które nigdy nie ustępuje. Jak mawiał Jean Cocteau: „Piękno jest jedyną rzeczą, której czas nie jest w stanie zniszczyć”, a Ornella jest jego żywym wcieleniem. Jej siła tkwi w tym rzadkim dualizmie: elastyczności drewna, które zgina się, nie łamiąc, oraz moralnej sztywności głębokiego korzenia. Obserwuje, rzeźbi, inspiruje bez widocznego wysiłku, niosąc w sobie starożytną pamięć świętego drzewa, które w kwiecie ofiarowuje wszechświatowi swoją najpiękniejszą twarz.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Pod kwiatami drewno jest twarde. Ornella nie oddaje się z nabożeństwem; inwestuje. Jej uwodzenie to powolny spacer, spojrzenie, które rozkłada swoje karty jedna po drugiej, pozwalając, by druga osoba zgubiła się w labiryncie jej uroku. Szuka iskry, pasji, która pali jak pożar lasu – szybko i całkowicie. Nuda jest jej jedynym wrogiem; banalność – jej śmiercią. Potrzebuje partnera zdolnego konkurować z jej własnym blaskiem, kochanka, który odważy się dotknąć kory bez strachu. Gdy raz zostanie oczarowana, jest absolutnie lojalna, niemal posesywna, oferując wyrafinowaną zmysłowość, w której każdy pieszczotliwy gest jest poematem. Ale jeśli płomień zgaśnie, jeśli podziw osłabnie, wycofa się z lodowatą elegancją. Nie wybacza przeciętności. Kochanie Ornelli oznacza akceptację życia we wspaniałej ramie, gdzie piękno jest jedynym prawem, a wszystko się ryzykuje, by zachować ten perfumowany powiew jesionu.
To imię literackie wymyślone przez Gabriele D’Annunzio w 1904 roku dla utworu „La figlia di Iorio”, inspirowane ornello, kwitnącym jesionem.
Oznacza „mały kwitnący jesion”, od łacińskiego ornus („jesion”).
Ornella obchodzi swoje imieniny 19 lipca, w dniu, w którym czci się świętą Aurę. Była męczenniczką z Kordoby.
Nie: powstało na początku XX wieku i jest więc jednym z „młodych” imion włoskich, o pochodzeniu literackim.
Ponieważ słynne włoskie aktorki i artystki nosiły je z dużym urokiem, kojarząc je z wizerunkiem elegancji i talentu.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.