Znaczenie: mały kwitnący dąb.
Wymyślone przez Gabriele D’Annunzio w 1904 roku, inspirowane ornello, od łacińskiego ornus.
19 lipca
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Aura.
Chrześcijańska zakonnica żyjąca w Kordobie, w Hiszpanii, w IX wieku. Stając w obliczu tortur narzuconych przez władzę kalifatu, najpierw uległa strachowi, zanim ostatecznie odmówiła porzucenia swoich przekonań. Jej ostateczny sprzeciw, po chwili słabości, kosztował ją życie.
Co z tego zostaje: Może zachwiać się w obliczu strachu, nie zdradzając przy tym swojej tożsamości. To właśnie w tej zdolności do podniesienia się po strachu tkwi bardzo ludzka forma odwagi.
Źródło: Nominis
Ornella obchodzi imieniny we Francji, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 19 lipca.
Ornella to młode i czysto włoskie imię: Gabriele D’Annunzio wymyślił je w 1904 roku, nadając je postaci w tragedii La figlia di Iorio. Poeta czerpał inspirację z ornello, małego kwitnącego jesionu (z łacińskiego ornus), delikatnego i jasnego drzewa typowego dla pól śródziemnomorskich. Ornella oznacza więc poetycko „mały kwitnący jesion”.
Być może z powodu literackiego pochodzenia, imię to szybko zyskało popularność, dzięki urokowi dannunzianemu, a po wojnie – dzięki blaskowi słynnych aktorek i śpiewaczek. W latach 60. i 70. Ornella przeżywała swój złoty okres, kojarząc się z wizerunkiem elegancji, dyskretnego zmysłowości i talentu artystycznego.
Dziś zachowuje szykowny i nieco retro aura, przypominającą divę włoskiego kina, ale również naturalną świeżość dzięki połączeniu z botaniką. Nie ma własnego świętego, więc obchodzi się je z Ognissantami. To imię łączące naturę i poezję, ziemię i scenę, z miękką i niezapomnianą muzykalnością.
Ornella niesie w sobie cichą i szlachetną aurę kwitnącego jesionu, archetyp estetycznej odporności. Jej imię, ten włoski ornello, który tańczy w języku, nie jest prostą etykietą, lecz obietnicą kruchej gracji i ponadczasowej elegancji, spopularyzowaną przez wcieloną w światło postać Ornelli Muti. Jest tą artystką życia, która przekształca codzienność w obraz, gdzie każdy gest staje się opanowaną kompozycją. Jej nadrzędnym ideałem jest łagodna suwerenność: nie panuje siłą brutalną, lecz magnetyczną obecnością piękna, które nigdy nie ustępuje. Jak mówił Jean Cocteau: „Piękno jest jedyną rzeczą, której czas nie jest w stanie zniszczyć”, a Ornella jest jego żywym wcieleniem. Jej siła tkwi w tym rzadkim dualizmie: elastyczności drewna, które się zgina, nie pękając, oraz sztywności moralnej głębokiego korzenia. Obserwuje, rzeźbi, inspiruje bez widocznego wysiłku, niosąc w sobie starożytną pamięć świętego drzewa, które w kwitnieniu oferuje wszechświatowi swoją najpiękniejszą twarz.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Jak wśród kwiatów, drewno jest twarde. Ornella nie kocha; ona inwestuje. Jej uwodzenie to powolny spacer, spojrzenie, które odkrywa swoje karty jedną po drugiej, pozwalając drugiej osobie zgubić się w labiryncie jej uroku. Szuka iskry, namiętności, która płonie jak pożar lasu – szybko i całkowicie. Nuda jest jej jedynym wrogiem; banalność – jej śmiercią. Potrzebuje partnera zdolnego konkurować z jej własnym blaskiem, kochanka, który odważy się dotknąć kory bez strachu. Gdy raz zostanie zdobyta, jest absolutnie lojalna, niemal posesywna, oferując wyrafinowaną zmysłowość, w której każdy pieszczotliwy gest jest poezją. Ale jeśli płomień gaśnie, jeśli podziwanie chwieje się, wycofuje się z zimną elegancją. Nie wybacza przeciętności. Kochanie Ornelli oznacza akceptację życia w wspaniałym scenariuszu, gdzie piękno jest jedynym prawem, a stawia się wszystko na szali, by utrzymać ten perfumowany powiew jesionu.
To imię literackie wymyślone przez Gabriele D’Annunzia w 1904 roku dla utworu La figlia di Iorio, inspirowane ornello, czyli kwitnącym jaworem.
Oznacza „mały kwitnący jesion”, od łacińskiego ornus („ornello”).
Dzień imienia Ornella przypada 19 lipca, ku czci świętej Aury. Była męczennicą w Kordobie.
Nie: powstał na początku XX wieku i jest więc jednym z „młodych” imion włoskich o pochodzeniu literackim.
Dlatego słynne włoskie aktorki i artystki używały go z dużym urokiem, łącząc go z wizerunkiem elegancji i talentu.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.