Znaczenie: brązowy kolor, ciemny blask metalu lub pancerz, zbroja.
Ze starogermańskiego, zarówno od brun (brązowy kolor, ciemny połysk metalu), jak i od brunja (pancerz, zbroja).
6 października
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Bruno z Kolonii.
Kanclerz dworu burgundzkiego w XI wieku we Francji. Porzucił swoje przywileje, aby założyć Kartuzję, klasztor, w którym ceniono samotność i pracę ręczną. Ustrukturyzował życie wspólnotowe oparte na ciszy i osobnym wysiłku, a nie na chwale.
Co z tego zostaje: Można wybrać uproszczenie swojego życia, aby lepiej skupić się na tym, co najważniejsze. To dowód na to, że sukces nie mierzy się hałasem, jaki się robi, lecz solidnością tego, co się buduje.
Źródło: Nominis
Bruno obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 6 października; w Polsce 12 lipca.
Bruno wywodzi się ze starogermańskiego, zarówno z brun (brązowy kolor, ciemny połysk metalu), jak i z brunja (pancerz, zbroja). Był to w swym źródle imię wojenne, które dzięki świętemu Brunonowi z Kolonii, założycielowi w XI wieku zakonu kartuzów – mnichów oddanych ciszy, samotności i kontemplacji – zyskało zupełnie inny wymiar. Ciekawy los dla imienia zbroi: stać się imieniem najbardziej dyskretnego z świętych.
We Francji i we Włoszech Bruno cieszył się prawdziwą popularnością w latach 1950–1970. Krótkie, dźwięczne, męskie, ale nie agresywne, pociąga swoją prostą szczerością. Przekracza zarówno granice, jak i języki, pozostając identyczne od Rzymu po Berlin, przez Lizbonę.
Dziś Bruno przywołuje obraz solidnego, bezpośredniego i bez owijania w bawełnę mężczyzny, pewną wartość w starym stylu. To imię wiernego przyjaciela, poważnego profesjonalisty, ale także – w nowoczesnym ujęciu – globalnego piosenkarza Bruno Marsa. Solidne imię, które ma swoją obecność.
Bruno jest solidny. Z lojalnością (9) i stabilnością (9) na szczycie skali, wciela w sobie mężczyznę-skałę, tego, który nie rusza się, gdy wszystko wokół niego drży. Wierny swojemu słowu, zakorzeniony w swoich wartościach, Bruno jest filarem grupy, przyjacielem z trzydziestoletnim stażem, do którego można zadzwonić o trzeciej w nocy. Jego etymologia z pancerza pasuje do niego jak ulał: chroni swoich, nigdy nie narzekając.
Nie jest marzycielem — jego fantazja jest bardzo niska (2). Bruno ma stopy na ziemi, jest uczulony na gadanie i na fantastyczne plany. Konkretny, bezpośredni, woli użyteczne działanie niż wielkie teorie, a jego wyraźna niezależność (8) czyni go mężczyzną, który nie potrzebuje nikogo, by iść do przodu. Wytycza swoją drogę, sam, jeśli trzeba, ze spokojną stałością kartuza w swoim klasztorze.
W miłości Bruno pielęgnuje pewną skromność: jego powściągliwa wrażliwość (4) i słaba potrzeba uwagi (3) opowiadają historię mężczyzny, który nienawidzi wystawiać swoich emocji i ucieka od reflektorów. Nie przeszkadza mu to w ambicji (7) — ale jest to ambicja trzeźwa, poważna, skierowana na dobrze wykonaną pracę, a nie na chwałę. Jego dyskretny humor (5) i spokojna energia (6) dopełniają obrazu wiarygodnego charakteru, nieco surowego, ale głęboko dobrego.
Myśli się o komisarzu Maigrecie w wykonaniu Brunona Cremera: masywny, cichy, ale o poruszającej ludzkiej naturze pod skorupą. Bruno nie jest z tych, którzy błyszczą w towarzystwie — jest z tych, na których buduje się życie. Pancerz, tak, ale taki, który chroni wierną duszę.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Bruno nie traktuje gier miłosnych na luzie, podchodzi do nich z powagą średniowiecznego rycerza. Jego podejście jest jak zbroja: solidne, ochronne, ale czasem odstraszające. Nie uwodzi lekkością, lecz magnetyczną obecnością zakorzenioną w rzeczywistości. Przyciąga go mroczny blask silnej duszy, tej, która nie boi się cienia, by lepiej ujawnić światło. Szuka towarzyszki zdolnej patrzeć mu w brązowe oczy bez mrugania, ognia, który odpowiada jego płomieniowi, nie gasnąc. Jednak jego dzika natura szybko męczy się na widok frywolności lub niezdecydowania. Potrzebuje natychmiastowej fizycznej i duchowej więzi, złączenia, w którym pancerze opadają, ustępując miejsca nagiemu ciału i wspólnym tajemnicom. Dla Brunona miłowanie jest aktem łagodnego, lecz nieuchronnego podboju; oferuje bezpieczeństwo skały, ale w zamian wymaga niezachwianej lojalności, ponieważ dzieli się swoją wrażliwością tylko z tymi, którzy potrafili przebić jego tarczę.
Bruno ma pochodzenie germańskie, od brun „brązowy, błyszczący” lub brunja „pancerz”. Rozpowszechnił się dzięki świętemu Brunonowi, założycielowi kartuzów.
Ewokuje pancerz (zbroję) lub brązowy kolor. Imię o ochronnych i wojowniczych korzeniach.
6 października, w dniu śmierci świętego Brunona z Kolonii w 1101 roku.
Tak, pisze się i wymawia niemal wszędzie tak samo: we Francji, we Włoszech, w Hiszpanii, w Portugalii i w Niemczech.
Głównie między 1950 a 1975 we Francji, ze szczytem popularności około lat 60.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.