Znaczenie: pancerz lub brązowy kolor.
Z germańskiego brun „brunatny, lśniący” lub brunja „pancerz, zbroja”, przywołując ciemny blask metalu, podobnie jak kolor włosów.
6 października
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Brunon z Kolonii.
Niemiecki teolog XI wieku, pochodzący z Kolonii. Po błyskotłanej karierze akademickiej odrzuca honory i intrygi władzy, by wraz z kilkoma przyjaciółmi założyć zakon oparty na ciszy, samotności i pracy fizycznej.
Co z tego zostaje: Można wybrać, by porzucić wydeptane ścieżki i stworzyć przestrzeń, w której to, co istotne, ma pierwszeństwo przed hałasem. To akt jasności i odwagi dla tych, którzy odmawiają poddania się presji społecznej.
Źródło: Nominis — Église catholique en France · Nominis
Bruno obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 6 października; w Polsce 12 lipca.
Bruno wywodzi się ze starogermańskiego, a mianowicie od brun (brązowy kolor, ciemny połysk metalu) lub od brunja (pancerz, zbroja). To imię o wojowniczych korzeniach, które dzięki świętemu Brunonowi z Kolonii, założycielowi w XI wieku zakonu kartuzów – tych mnichów oddanych ciszy, samotności i kontemplacji – zyskało zupełnie inny wymiar. Ciekawy los dla imienia zbroi: stać się imieniem najskromniejszego ze świętych.
We Francji, jak i we Włoszech, Bruno cieszył się prawdziwym powodzeniem w latach 50.–70. XX wieku. Krótkie, dźwięczne, męskie, ale nie agresywne, pociąga swoją otwartą prostotą. Przekracza zarówno granice, jak i języki, pozostając identyczne od Rzymu po Berlin, przez Lizbonę.
Dziś Bruno przywołuje na myśl solidnego, bezpośredniego mężczyznę bez zbędnych ozdobników, pewną wartość w starym stylu. To imię wiernego przyjaciela, poważnego profesjonalisty, ale też – w nowoczesnym akcencie – światowej sławy piosenkarza Bruno Marsa. Solidne imię, które ma w sobie powagę.
Bruno, to solidny typ. Z lojalnością (9) i stabilnością (9) na szczycie skali, wciela w sobie postać skały, tego, który nie drgnie, gdy wszystko wokół niego się chwieje. Wierny swojemu słowu, zakorzeniony w swoich wartościach, Bruno jest filarem grupy, przyjacielem z trzydziestoletnim stażem, do którego można zadzwonić o trzeciej w nocy. Jego etymologia z pancerza pasuje do niego jak ulał: chroni swoich bliskich, nigdy się nie skarżąc.
To nie jest marzyciel – jego fantazja spada bardzo nisko (2). Bruno ma stopy na ziemi, jest alergiczny na gadanie bez treści i budowanie zamków na lodzie. Konkretny, bezpośredni, woli użyteczne działanie od wielkich teorii, a jego wyraźna niezależność (8) czyni go mężczyzną, który nie potrzebuje nikogo, by iść do przodu. Wytycza swoją drogę, samotnie, jeśli trzeba, z cichą stałością kartuza w swoim klasztorze.
W sferze serca Bruno pielęgnuje pewną skromność: jego powściągliwa wrażliwość (4) i niewielka potrzeba uwagi (3) opowiadają o mężczyźnie, który nienawidzi wykładania swoich emocji i ucieka od reflektorów. Nie przeszkadza mu to w posiadaniu ambicji (7) – ale ambicji skromnej, poważnej, skierowanej ku dobrze wykonanej pracy, a nie ku sławie. Jego dyskretny humor (5) i spokojna energia (6) uzupełniają obraz wiarygodnego charakteru, nieco ponurego, ale głęboko dobrego.
Przychodzi na myśl komisarz Maigret w wykonaniu Brunona Cremera: masywny, milczący, ale o poruszającej ludzkiej naturze pod pancerzem. Bruno nie jest z tych, którzy błyszczą w towarzystwie – jest z tych, na których buduje się życie. Pancerz, tak, ale taki, który chroni wierną duszę.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Bruno nie gra w gry miłosne, stawia im czoła z powagą średniowiecznego rycerza. Jego podejście jest jak zbroja: solidne, ochronne, ale czasem odstraszające. Nie uwodzi lekkością, lecz magnetyczną obecnością zakorzenioną w rzeczywistości. Przyciąga go ciemny blask silnej duszy, tej, która nie boi się cienia, by lepiej ujawnić w nim światło. Szuka partnerki zdolnej patrzeć w jego brązowe oczy bez mrugania, ognia, który odpowiada na jego płomień, nie gasnąc. Jednak jego dzika natura szybko męczy go w obliczu frywolności lub niezdecydowania. Potrzebuje natychmiastowej więzi fizycznej i duchowej, złączenia, w którym zbroje spadają, ustępując miejsca nagiemu ciału i wspólnym tajemnicom. Dla Brunona kochać to akt łagodnego, ale nieuchronnego podboju; oferuje bezpieczeństwo skały, ale w zamian wymaga niezachwianej lojalności, ponieważ dzieli się swoją wrażliwością tylko z tymi, którzy potrafili przebić się przez jego tarczę.
Bruno jest pochodzenia germańskiego, od brun „brązowy, lśniący” lub brunja „pancerz”. Rozpowszechnił się dzięki świętemu Brunonowi, założycielowi zakonu kartuzów.
Wskazuje na zbroję (pancerz) lub kolor brązowy. Imię o ochronnych i wojowniczych korzeniach.
Dzień imienin Brunona przypada 6 października, ku czci świętego Brunona z Kolonii. Był on założycielem zakonu kartuzów.
Tak, pisze się i wymawia niemal identycznie wszędzie: we Francji, we Włoszech, w Hiszpanii, w Portugalii i w Niemczech.
Szczególnie w latach 1950–1975 we Francji, ze szczytem popularności około lat 60.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.