Znaczenie: sprzyjający, szczęśliwy, pomyślny.
Z łacińskiego faustus, „pomyślny, szczęśliwy, błogosławiony”.
5 października
Dlaczego ten dzień? Ucy.me świętuje to imię na cześć postaci: Święta Faustyna Kowalska. Pamięć o niej trwa w osobie, która nosi to imię.
Polska zakonnica XX wieku, należąca do Zgromadzenia Najświętszej Maryi Panny Miłosierdzia. Poświęciła swoje krótkie życie pisaniu i rozpowszechnianiu przesłania skupionego na ludzkiej miłosierdziu, zachęcając innych do czynienia tego samego. Jej zaangażowanie zainspirowało trwały ruch duchowy.
Co z tego zostaje: Dowiaduje się, że współczucie nie jest słabością, lecz aktywną siłą. Można przekształcić własną kruchość w zaproszenie do dobroci wobec innych.
Faustina obchodzi imieniny we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii i w Argentynie 5 października.
Faustina to imię już w swoim znaczeniu rozjaśniające: od łacińskiego faustus, „pomyślny, szczęśliwy, błogosławiony”, wróżba dobrego losu wyryta w samej dźwięczności. Jest żeńską formą imienia Faustino i ma głębokie korzenie w Rzymie cesarskim: dwie cesarzynie, Faustina Starsza i Faustina Młodsza, żony Antonina Piusa i Marka Aureliusza, wniosły do niego blask, pojawiając się na monetach i w świątyniach.
W sferze chrześcijańskiej najbardziej słynnym odniesieniem jest święta Faustyna Kowalska, skromna polska zakonnica, apostoł Boskiego Miłosierdzia, kanonizowana w 2000 roku i wspominana 5 października. We Włoszech imię to ma również smak osiemnastowieczny i melodramatyczny, dzięki Faustinie Bordoni, słynnej weneckiej sopranistce. Dziś Faustina jest rzadkie i nieco arystokratyczne, imię retro o uroku łacińskim i wróżebnym: eleganckie, słoneczne, z tym akcentem obiecanej od kołyski fortuny.
Faustina rodzi się pod dobrą gwiazdą, a jej znaczenie otwarcie to potwierdza: „ta szczęśliwa, ta pomyślna”. Osoby noszące to imię często wydają się promieniować naturalną słonecznością, głębokim optymizmem, który zaraża i który, jak samospełniająca się przepowiednia, w końcu przyciąga prawdziwe okazje i sympatię. W Faustinie dostrzegalna jest klasyczna, niemal cesarska elegancja, przypominająca szlachetne rzymskie matrony, od których wywodzi się to imię: wyniosła postawa, gust do piękna, pewna świadomość własnej wartości, która nigdy nie przechodzi w arogancję. Jednocześnie odniesienie do Świętej Faustyny Kowalskiej dodaje nutę słodyczy i głębokiej ludzkości, cechę kogoś, kto potrafi być miłosierny, hojny i uważny na innych. Faustina łączy zatem zewnętrzny blask z wewnętrznym ciepłem: jest towarzyska, ciepła, zdolna sprawiać, by inni czuli się komfortowo, ale również pielęgnuje bogate życie wewnętrzne i wrażliwość, która czyni ją empatyczną i intuicyjną. Ma talent i ambicje, a podobnie jak wielka sopranistka Bordoni, nie boi się sceny: lubi się wyrażać, błyszczeć i zostawiać ślad z gracją. Nie jest jednak z tych, którzy deptają innych, by się wyróżnić; woli wygrywać uśmiechem i jakością. Może mieć pewne pretensje i odrobinę dumy, ale jej szczęściem jest właśnie zdolność przekształcania trudności w okazje, podnoszenia się z lekkością. Wierna w uczuciach, opiekuńcza wobec swoich bliskich, Faustina niesie ze sobą, dokądkolwiek się uda, powiew dobrego omenu, jak żywy talizman. W imieniu dziś rzadkim i cennym zawiera się cały program życia: pielęgnowanie szczęścia i, hojnie, jego rozdawanie.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Faustina nie szuka miłości, przyjmuje ją jako dar przeznaczenia, zwiastun dobra, który objawia się z łagodnością poranka października. Jej uwodzenie jest aktem naturalnej łaski, uśmiechem, który obiecuje stabilność i tę rzadką fortunę, o którą wszyscy się starają. Nie potrzebuje mrocznych gier; jej urok tkwi w zdolności sprawiania, by druga osoba czuła się chroniona, obdarzona, w centrum wszechświata, w którym wszystko zdaje się zmierzać ku lepszemu. Zakochuje się w tym, kto potrafi rozpoznać jej dobroczynną istotę, w tym, kto oferuje bezwarunkową lojalność. Jednak jej natura „szczęśliwej” czyni ją nietolerancyjną wobec bezcelowego dramatu i jałowej negatywności. Gdy czar spokoju pęka, lub gdy druga osoba okazuje się chaotyczna i przynosząca pecha, Faustina wycofuje się z cichą godnością. Nie karze, po prostu się oddala, oddając wiatrowi to, co nie było przeznaczone, by pozostać, zachowując swoje serce dla tego, kto potrafi być naprawdę jej szczęśliwym zakończeniem.
„Pomyślna, szczęśliwa, błogosławiona”, od łacińskiego faustus.
Łacina: jest to forma żeńska od Faustino, od nazwiska Faustinus związanego z faustus.
5 października, w święto św. Faustyny Kowalskiej, apostołki Boskiego Miłosierdzia.
Faustina Starsza i Faustina Młodsza, żony cesarzy Antonina Piusa i Marka Aureliusza.
Nie, we Włoszech jest rzadkie i ma klasyczny, wyrafinowany ton.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.