Znaczenie: samotna lub mądra.
Prawdopodobnie z greckiego monos („samotny”) lub z łacińskiego moneo („doradzać”).
27 sierpnia
Dlaczego ten dzień? Ucy.me świętuje to imię na cześć postaci: Święta Monika. Pamięć o niej trwa w osobie, która nosi to imię.
Berberska kobieta z IV wieku, pochodząca z Afryki Północnej i matka filozofa Augustina. Wykazała się nieustanną cierpliwością, pozostając blisko swojego buntowniczego syna, wspierając go swoją obecnością i wytrwałością, aż znalazł swoją drogę.
Co z tego zostaje: Dowiaduje się tutaj, że miarą miłości nie jest zgodność, lecz zdolność do pozostania wiernym tym, których kocha, nawet gdy się oddalają. Ta delikatna upór jest uniwersalną siłą, która przenika pokolenia.
Monique obchodzi imieniny we Francji, w USA, w Hiszpanii, w Brazylii i w Niemczech 27 sierpnia.
Monique należy do pokolenia imion, które rozkwitły we Francji między dwiema wojnami światowymi a latami 50. XX wieku i które nadano setkom tysięcy dziewczynek. Za tym imieniem stoi silna postać: święta Monique, matka świętego Augustyna, ogłoszona patronką matek i żon, symbolem spokojnej upartości i miłości, która nigdy nie poddaje się.
Przez długi czas nadzwyczaj popularne, imię z czasem nabrało patyny, która jest zarazem czuła i nieco staromodna, przypominająca kochane babcie i ciocie z bystrym umysłem. Przywołuje domową solidność, pamięć rodzinną i hojność bez zadęcia.
Dziś Monique doświadcza ciekawego drugiego oddechu afektywnego: z humorem przetworzone w kulturze popularnej, wciela w sobie ciepłą i łagodną Francję. Niewielu noworodkom nadaje się to imię, co nadaje mu świadomie retro urok, niemal cool dzięki swojemu vintage'owemu charakterowi.
Monique to przede wszystkim lojalność odporna na wszystko (9/10): ta, która nikogo nie opuszcza, na wzór swojej patronki, która przez lata modliła się za swojego syna Augustyna, nigdy nie tracąc nadziei. Ta słodka wytrwałość przenika całą jej osobowość. Ukorzeniona, stabilna (8/10), jest dyskretnym filarem plemienia, tą, do której się zwracamy, gdy życie się chwieje, bo wiadomo, że będzie tam, taka sama jak zawsze.
Jej energia jest umiarkowana, a nie przepełniona (5/10): Monique postępuje we własnym tempie, bez pośpiechu i nie szuka blasku reflektorów. Jej potrzeba uwagi jest zresztą bardzo niska (3/10) — zdecydowanie woli działać w cieniu niż rościć sobie prawo do pierwszego planu. Ale nie dajcie się zwieść: pod tą rezerwą gotuje się bardzo rzeczywisty humor (7/10), suchy, pojawiający się w najmniej oczekiwanym momencie i trafiający w punkt przy stole.
Dyplomatyczna (7/10), rozbraja rodzinne konflikty jednym trafnym słowem i talerzem, który wszystkich godzi. A jeśli jej imię pachnie Francją lat 50., Monique pielęgnuje wyraźną niezależność (7/10): ma swoje pomysły, swoje zwyczaje, swoje przekonania, i nikt ich jej nie dyktuje. Wrażliwa, ale nie krucha (6/10), fantastyczna z umiarem (5/10), łączy retro czułość z niezachwianym zdrowym rozsądkiem. W skrócie: cioteczna babcia, którą się uwielbia, ta, której rady zawsze starzeją się lepiej niż mody.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Monique nie jest stworzona do gier pozorów. Jej imię, związane z jednością, z samotnością, zdradza duszę, która nie dzieli się swoją intymnością. W miłości jest absolutnie lojalna, niemal przerażająco. Nie goni za tłumami; szuka absolutu, tego całkowitego złączenia, w którym indywidualność znika. Pociąga ją głębia, a nienawidzi powierzchowności efemerycznych spotkań. Jej zmysłowość jest spokojna, zakorzeniona, niemal medytacyjna. Nie odgrywa komedii łatwego uwodzenia. Co ją męczy? Niestabilność, nieokreśloność, ci partnerzy, którzy dryfują bez kotwicy. Monique chce skały, albo być skałą. Kocha z cichą, ale pochłaniającą intensywnością. Jeśli szukasz słomianej pasji, uciekaj. Jeśli pragniesz stałego płomienia, który przetrwa burze, nie gasnąc, to go znalazłaś. Jest wymagająca, ponieważ oddaje się całkowicie i toleruje tylko pełną wzajemność. To miłość monady: doskonała w sobie, ale zdolna objąć drugiego, nie rozpuszczając go.
Monique wywodzi się z łacińskiego Monica, upowszechnionego przez świętą Monique, matkę świętego Augustyna. Jego dokładne znaczenie jest niepewne: kojarzy się z greckim monos („jeden”) lub z berberyjskim rdzeniem.
27 sierpnia, dzień przed świętem jej syna, świętego Augustyna (28 sierpnia).
Najczęściej cytowane znaczenie to „jedyne”, choć etymologia pozostaje przedmiotem debaty.
Swojego apogeum doświadczyła we Francji w latach 1930–1950, z szczytami przekraczającymi dziesiątki tysięcy urodzeń rocznie.
Tak: Monica (włoski, hiszpański, angielski), Monika (niemiecki) oraz zdrobnienia Momo, Mona lub Nique.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.