Znaczenie: unikalne, lub berberyjskie pochodzenie niepewne.
Często łączy się Monicę z greckim monos („sam, jedyny”), ale jej etymologia pozostaje niepewna i może odnosić się do berberyjskiego/punickiego rdzenia, ponieważ święta pochodziła z północnej Afryki.
27 sierpnia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Monika z Tagasty.
Kobieta z północnej Afryki z IV wieku, matka Augustyna z Hippony. Przez dziesięciolecia szukała swego syna, który stał się wędrowcem i oddalił się od jej wartości, nigdy nie rezygnując z jego odnalezienia. Jej nieustanna wytrwałość ostatecznie doprowadziła do jego powrotu.
Co z tego zostaje: Można odmówić poddania się w obliczu przeciwności lub oddalenia bliskiej osoby. Ta dobroczynna upartość pokazuje, że stałość jest siłą, która w końcu otwiera nawet najbardziej zamknięte drzwi.
Źródło: Nominis
Monique obchodzi imieniny we Francji, w USA, w Hiszpanii, w Brazylii i w Niemczech 27 sierpnia.
Monique należy do pokolenia imion, które zakwitły we Francji w okresie międzywojennym i trwały aż do lat 50., noszone przez setki tysięcy małych dziewczynek. Za nim stoi silna postać: święta Monique, matka świętego Augustyna, która stała się patronką matek i żon, symbolem spokojnej wytrwałości i miłości, która nigdy nie rezygnuje.
Długo niezwykle popularne, imię z czasem nabrało patyny, która jest jednocześnie czuła i nieco przestarzała, przypominająca kochane babcie i ciocie z bystrym językiem. Ewokuje domową solidność, pamięć rodzinną i hojność bez zadęcia.
Dziś Monique przeżywa ciekawy, drugi oddech emocjonalny: przekształcone z humorem w kulturze popularnej, imię wciela w sobie ciepłą i sympatyczną Francję. Mało noworodków otrzymuje to imię, co nadaje mu świadomie retro urok, niemal cool właśnie dlatego, że jest tak vintage.
Monique to przede wszystkim lojalność na każdą próbę (9/10): ta, która nie opuszcza nikogo, na wzór swojej świętej patronki, która przez całe lata modliła się za swojego syna Augustyna, nigdy nie tracąc nadziei. Ta delikatna wytrwałość przenika całą jej osobowość. Ukorzeniona, stabilna (8/10), jest dyskretnym filarem plemienia, tą, do której się wraca, gdy życie kołysze, bo wiadomo, że będzie tam, taka sama jak zawsze.
Jej energia jest umiarkowana, a nie przepełniona (5/10): Monique idzie swoim tempem, nie spiesząc się i nie szukając reflektorów. Jej potrzeba uwagi jest zresztą bardzo niska (3/10) — zdecydowanie woli działać w cieniu niż domagać się pierwszego planu. Ale nie dajmy się zwieść: pod tą rezerwą tli się bardzo realny humor (7/10), suchy, który wystrzeliwuje w najmniej oczekiwanym momencie i trafia w punkt przy stole.
Dyplomatyczna (7/10), rozbraja rodzinne konflikty jednym trafnym słowem i potrawą, która pojednuje wszystkich. I choć jej imię pachnie Francją lat 50., Monique pielęgnuje zdecydowaną niezależność (7/10): ma swoje pomysły, swoje nawyki, swoje przekonania, i nikt nie dyktuje jej, co ma myśleć. Wrażliwa, ale nie krucha (6/10), fantazyjna z umiarem (5/10), łączy retro czułość z niepodważalnym zdrowym rozsądkiem. W skrócie: ukochana cioteczna babcia, której rady starzeją się zawsze lepiej niż mody.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Monique nie jest stworzona do gier pozorów. Jej imię, związane z jedynością i samotnością, zdradza duszę, która nie dzieli się swoją intymnością. W miłości jest absolutnie lojalna, niemal przerażająco. Nie goni za tłumem; szuka absolutu, tej całkowitej fuzji, w której indywidualność zanika. Pociąga ją głębia, a nienawidzi powierzchowności efemerycznych spotkań. Jej zmysłowość jest spokojna, zakorzeniona, niemal medytacyjna. Nie odgrywa komedii łatwego uwodzenia. Co ją męczy? Niestabilność, nieokreśloność, ci partnerzy, którzy dryfują bez zakotwiczenia. Monique chce skały, albo być skałą. Kocha z cichą, ale pochłaniającą intensywnością. Jeśli szukasz słomianego zapału, uciekaj. Jeśli pragniesz stałego płomienia, który przenika burze, nie gasnąc, to znalazłeś. Jest wymagająca, ponieważ oddaje się całkowicie i toleruje tylko całkowitą wzajemność. To miłość monady: doskonała w sobie, ale zdolna objąć drugiego, nie rozpuszczając go.
Monique wywodzi się z łacińskiego Monica, które nosiła święta Monique, matka świętego Augustyna. Jego dokładne znaczenie jest niepewne: kojarzy się z greckim monos („jedyny”) lub z berberyjskim rdzeniem.
Dzień imienin Monique przypada 27 sierpnia, ku czci św. Moniki z Tagasty. Była matką św. Augustyna z Hippony.
Najczęściej podawanym znaczeniem jest „unikat”, choć etymologia pozostaje przedmiotem sporów.
Osiągnęło szczyt popularności we Francji w latach 1930–1950, ze szczytami przekraczającymi dziesiątki tysięcy urodzin rocznie.
Tak: Monica (włoski, hiszpański, angielski), Monika (niemiecki) oraz zdrobnienia Momo, Mona lub Nique.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.