Znaczenie: bardzo czysta lub bardzo święta.
z greckiego ari- („bardzo”) i hagné („czysta”).
18 września
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Ariadna.
Chrześcijańska niewolnica z pierwszych wieków, w Frygii (obecna Anatolia). Skazona dwukrotnie na śmierć za odmowę wyrzeczenia się swoich przekonań, przyjęła męczeństwo z absolutną stanowczością.
Co z tego zostaje: Można wybrać, by się nie poddać, nawet gdy ceną do zapłacenia jest własne życie. Jest to dowód na to, że godność nie podlega negocjacjom, a upór pozostaje siłą uniwersalną.
Źródło: Nominis
Ariane obchodzi imieniny we Francji, w USA, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 18 września.
Niewiele imion opowiada tak piękną historię. Ariane, od greckiego „Ariadnê”, „bardzo czysta”, jest przede wszystkim kreteńską księżniczką, która przekazuje Tezeuszowi ratujący sznur, by wydostać się z Labiryntu: wyrażenie „sznur Ariany” zachowuje wspomnienie, będąc synonimem przewodnika zapobiegającym zgubieniu drogi. Mitologia przedstawia ją jako postać inteligencji, miłości i pomocy.
Chrześcijaństwo nadało jej drugą patronkę, świętą Ariane, chrześcijańską niewolnicę zamęczoną w Frygii w II wieku, której wspomnienie obchodzone jest 18 września. We Francji imię to od dawna przyciąga swoją skromną elegancją i jasną melodyjnością; przeżyło wielki rozkwit w XX wieku i zachowuje aurę zarówno klasyczną, jak i wyrafinowaną.
Dziś Ariane przywołuje obraz kobiety jasnej i uporządkowanej, nieco intelektualnej, obdarzonej naturalną godnością. Jest również, z dumą bardzo francuską, nazwą europejskiej rakiety: co nadaje imieniu wymiar podbojowy i skierowany ku gwiazdom.
Imię „Ariane” niesie w sobie program: to ona daje nić, ona wyprowadza z labiryntu. Niemożliwe, by nie czytać w tym jasnego intelektu, poczucia orientacji, niemalże powołania do pomagania innym, by nie zabłądzili. Jest w niej coś strukturalnego i uspokajającego, sztuka zachowania spokoju, gdy wszystko się plącze, i cierpliwe rozplątywanie złożonych sytuacji.
Jej rdzeń, „bardzo czysta”, dodaje nutę wymagania i prostoty. Ariane nie lubi dwuznaczności ani półśrodków; ma zasady, ideał, smak dla prawdy, co może czynić ją konsekwentną, a czasem nieprzejednaną. Ta moralna elegancja łączy się z elegancją samą w sobie: imię łatwo przywołuje na myśl dystynkcję, wyrafinowanie, naturalny szlachetny styl, który nie wymaga wysiłku.
Liczba 3 w jej numerologii łagodzi tę sztywność pięknym społecznym blaskiem. Ariane potrafi mówić, czarować, łączyć; błyszczy w wymianach zdań i często posługuje się słowami z wyczuciem. Za fasadą intelektualną kryje się prawdziwe ciepło, zdolność do głębokiego przywiązania, jak to, które skłoniło kreteńską księżniczkę do ryzykowania wszystkiego dla miłości.
Ale mit przypomina też, że Ariane, porzucona na Naksos, potrafiła się podnieść i poznać jeszcze większy los u boga. Być może to jest jej najbardziej trafny znak: elegancka odporność, zdolność do przekuwania rozczarowania w pęd naprzód. Przewodniczka, prosta dusza, subtelny umysł i płonące serce, Ariane zmierza ku gwiazdom – jak statek noszący jej imię – z spokojną pewnością tych, którzy wiedzą, dokąd idą.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Ariane, ta dusza o akcentach świętego marmuru, nie oddaje swego serca pierwszej napotkanej osobie. Jej uwodzenie jest zimnym enigma, tkane z czystości, która przeraża równie mocno, jak przyciąga. Nie goni za płomieniami; pozwala innym zbliżyć się do jej nienaruszalnej aury, oczekując znalezienia echa wspólnej świętości. To, co ją wprawia w drżenie, to intelektualna głębia, ta zdolność przenikania pozorów, by dotknąć nagiej esencji bytu. Z kolei nic tak jej nie męczy jak trywialność, wulgarność surowych instynktów czy bezczelne kłamstwa, które brudzą powietrze między dwoma ciałami. Wymaga więzi duchowej przed jakąkolwiek cielesną rozkoszą. Dla niej miłość jest rytuałem wzajemnej oczyszczenia. Jeśli nie umiesz słuchać ciszy między jej słowami, pozostaniesz poza świątynią. Ale jeśli dostrzeżesz wewnętrzne światło, ofiaruje Ci niezłomną oddanie, o rzadkiej intensywności, gdzie rozkosz staje się modlitwą, a intymność – absolutną świątynią.
Pochodzi z greki i oznacza „bardzo czysta” lub „bardzo święta”, wywodzi się od rdzeni „ari-” (bardzo) i „hagné” (czysta).
Jej imieniny przypadają 18 września, ku czci świętej Ariane. Była niewolnicą w Azji Mniejszej i prawdopodobnie męczennicą z pierwszych wieków.
Zarejestrowano 2031 urodzeń, osiągając szczyt w 2015 roku, choć jego użycie pozostaje stabilne od tamtej pory.
Najczęściej spotykaną odmianą jest Ariadna, zwłaszcza w języku hiszpańskim i portugalskim, zachowującą ten sam grecki rdzeń etymologiczny.
Wymawia się z miękkim „e” na końcu, podobnie jak „a-ri-an”, zgodnie z oryginalną francuską adaptacją, ale wkomponowaną w użycie w języku hiszpańskim.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.