Znaczenie: chrześcijanin.
Z łacińskiego „Christianus”, terminu, którym określano pierwszych wyznawców Chrystusa.
12 listopada
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Chrystian.
Mnich kamaldulski z XI wieku, aktywny w Polsce. Żył w surowości życia zakonnego i odmówił opuszczenia swojej wspólnoty w obliczu prześladowań, płacąc życiem za wierność swoim przekonaniom.
Co z tego zostaje: Dowiedziamy się tutaj, że trzymanie się swoich zasad, gdy wszystko skłania do wycofania się, jest czystym aktem odwagi. Jego życie pokazuje, że integralności nie da się negocjować, nawet pod groźbą.
Źródło: Nominis
Christian obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 12 listopada.
Imię „Christian” ujawnia swoje znaczenie w samym brzmieniu: od łacińskiego „christianus”, „uczeń Chrystusa”, narodziło się raczej jako wyznanie wiary niż jako ukłon w stronę konkretnego świętego. Samo słowo, według Nowego Testamentu, zostało po raz pierwszy użyte do określenia wierzących w Antiochii, a w średniowieczu zaczęto je stosować jako imię własne, zwłaszcza na terenach Skandynawii i krajów germańskich.
Prawdziwie królewskim imieniem stało się w Danii, gdzie przez stulecia rządziła długa dynastia królów o imieniu Christian, co nadało temu imieniu majestatyczny ciężar, typowo nordycki. W świecie anglosaskim pozostawało stosunkowo rzadkie, aż do silnego wzrostu popularności od lat 70., który uczynił z niego klasyczny, nowoczesny wybór – solidny, jasny i wiarygodny, nigdy krzykliwy.
Dziś Christian czyta się jako imię pociągające i zakorzenione, równie dobrze pasujące do piłkarza, projektanta mody czy chłopaka z sąsiedztwa. Udaje mu się osiągnąć piękny wyczyn: brzmi jednocześnie tradycyjnie i współcześnie, niesie z sobą niezaprzeczalny powiew prostolinijności i łatwo skracane jest do przyjaznego Chrisa. Jego znaczenie nadaje mu dyskretną moralną powagę, którą wielu rodziców uważa za pociągającą, a nigdy nie wydaje się ciężkie.
Imię „Christian” to przyjaciel, któremu powierzyłbyś swoje klucze, swój sekret i swój samochód — a profil cech dokładnie wyjaśnia, dlaczego tak jest. Lojalność i stabilność są tu na najwyższym poziomie, podczas gdy potrzeba uwagi spada niemal do zera. To mężczyzna, który narzuca swoją obecność dzięki wiarygodności, a nie olśnieniu. W nim czuć aromat spokojnego autorytetu: potrafi utrzymać kurs, podjąć zdecydowaną decyzję i nie ustąpić ani o krok. Jednak jego własne znaczenie — „uczeń Chrystusa” — łagodzi wszystko to: tam, gdzie mógłby rządzić, woli być sprawiedliwy.
Jeśli chodzi o pokolenia, to imię dżentelmena, które niesie w sobie manierę pewnej epoki: nieco kurtuazyjne, nieco dobroduszne, ciepłe z powagą. Jego humor skłania się ku niezmąconej obserwacji, a nie ku głośnemu śmiechowi, a jego wrażliwość jest raczej dyskretna — Christian to mężczyzna czynu i stabilności, nie męki. Swoje uczucia trzyma dobrze uporządkowane, a jego słowo jest z hartowanej stali.
Słynni Christiani pięknie zarysowują ten wachlarz: niezmącona prostolinijność, twórcza ciekawość, duch Christiana Diora czy Christiana Bale’a, którzy nie przestali wymyślać się na nowo z epoki na epokę — dowód na to, że pod wiarygodną powierzchnią może płynąć duch autentycznie niezależny i wynalazczy. A jest jeszcze Chris, przydomek, który pozwala Christianowi puścić żart i poluzować krawat.
Tak powstaje piękna sprzeczność: imię o głębokim brzmieniu, złagodzone do roli filaru rodziny, mężczyzna, który pamięta historię każdego, wozi wszystkich na lotnisko i dyskretnie czuwa, by wszystko się trzymało. Stara szkoła w najlepszym znaczeniu tego słowa — solidna, dobroduszna i zawsze obecna.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Imię „Christian” kryje w sobie oddanie, które wykracza poza zwykłą namiętność; kocha tak, jak się modli, z sakralnym natężeniem i niezłomną lojalnością. Jego uwodzenie nie jest pułapką, lecz zaproszeniem do autentyczności. Nie goni za cieniami, szuka duszy bliźniaczej, tej, która dzieli jego poszukiwanie sensu. Jest zmysłowy, ale na swój sposób: przez obecność, przez wzrok, który zakotwicza, przez dłoń, która uspokaja, a nie posiada. Pociąga go głębia, surowa szczerość, te spojrzenia, które nie kłamią. Z kolei męczy go płytkość, gry oparte na oszustwie i łagodzone kłamstwa. Dla Christiana miłość jest przymierzem, sojuszem. Ofiarowuje wierne serce, miłość, która się nie rozprasza. Jeśli szukasz przemijającego płomienia, uciekaj. Ale jeśli pragniesz domu, w którym czułość jest religią, to właśnie znalazłeś swój horyzont. On jest Pomazanym, tym, który wybiera zostać.
Od łacińskiego „christianus”, co oznacza „chrześcijanin, zwolennik Chrystusa”, a to z greckiego „Christós”, „namaszczony”.
Są to warianty tego samego imienia: „Christian” to zapis łaciński/międzynarodowy, „Cristian” to hiszpański (kastyliański) wariant, a „Cristián” ma akcent graficzny, ponieważ akcent pada na ostatnią sylabę; ta forma jest bardzo powszechna w krajach Stożka Południowego.
Dzień imienia Christian przypada 12 listopada, ku czci świętego Christiana. Był męczennikiem z Polski.
Używa się go jako imienia męskiego; odpowiednią formą żeńską jest Cristina lub Cristiana, a nie Cristian.
Swój największy rozkwit w świecie hiszpańskojęzycznym przeżywał w latach 80.–2000, napędzany przez swoje międzynarodowe brzmienie.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.