Znaczenie: powiązany z bogiem Janusem lub z miesiącem styczeń.
Od Ianuarius, hiszpańskiej formy łacińskiego imienia związanego z bogiem Janusem.
19 września
Dlaczego ten dzień? Ucy.me świętuje to imię na cześć postaci: Święty Jan Nepomucen. Pamięć o niej trwa w osobie, która nosi to imię.
Biskup Benevento w IV wieku we Włoszech. Obronił swoją wspólnotę podczas rzymskich prześladowań, odmawiając wyrzeczenia się swoich przekonań mimo groźby śmierci. Jego odwaga wobec władzy cesarskiej uczyniła go symbolem oporu.
Co z tego zostaje: Można wybrać, by pozostać wiernym swoim zasadom, gdy wszystko skłania do poddania się. Ta wewnętrzna wytrwałość jest siłą, która przenika epoki i inspiruje tych, którzy pragną działać z uczciwością.
Źródło: Wikidata
Gennaro obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Argentynie i w Niemczech 19 września.
Imię „Gennaro” wywodzi się z łacińskiego Ianuarius, nazwiska związanego z Janusem, rzymskim bogiem o dwóch twarzach, opiekunem przejść i początków, który nadał również nazwę pierwszemu miesiącowi roku. Początkowo funkcjonujące jako powszechne rzymskie cognomen, imię zyskało popularność dzięki jednemu, ogromnemu protagonistom: świętemu Gennaro, biskupowi Benevento, zamordowanemu w początkach IV wieku, a później patronowi Neapolu.
Nie sposób oddzielić Gennaro od Neapolu. Święty, jego krew, która trzy razy w roku cieknie w katedrze, oraz okrzyk „San Gennaro, pomyśl o tym!” czynią z tego imienia żywy element neapolitańskiej tożsamości. Noszenie tego imienia na Południu oznacza przynależność do gorliwej i czułej ludowej pobożności, opartej na przesądach, wdzięczności i poczuciu przynależności.
Dziś Gennaro jest imieniem mocno zakorzenionym w regionie, częstszym w Kampanii niż gdzie indziej, o autentycznym i szczerym charakterze. Postrzegane jako tradycyjne i ciepłe, przywołuje neapolitańską tożsamość w jej najbardziej dumnym wymiarze i ponownie zyskuje uznanie wśród osób poszukujących imion o wyraźnej tożsamości, a nie anonimowych. Diminutyw Gennarino ma niezaprzeczalną czułość.
Gennaro to imię, które pachnie domem, głębokimi korzeniami i śródziemnomorskim ciepłem, a osoby, które je noszą, często dziedziczą jego autentyczną duszę. Za nim stoi rzymski bóg o dwóch twarzach, Janus, strażnik progów, a przede wszystkim święty z Neapolu: dwaj patronowie, którzy dysponują charakterem zdolnym pozostać na progu między przeszłością a przyszłością, między tradycją a ambicją. Gennaro to zazwyczaj osoba bezpośrednia, o wielkim sercu i lojalności jak z granitu, taki typ człowieka, któremu można zaufać, gdy sprawy się komplikują: dlatego Neapolitańczyc wzywają „San Gennaro, pienzece tu” właśnie w trudnych chwilach.
W nim drzemie ciepła i komunikatywna energia, ludzki i hojny humor, ta neapolitańska zdolność do znajdowania żartu i światła nawet w cieniu. Gennaro kocha swój lud, stół, rytuał bycia razem i stawia rodzinę oraz przyjaciół w centrum wszystkiego. Nabożeństwo towarzyszące temu imieniu przejawia się w silnym poczuciu przynależności i wiernym przywiązaniu do swoich korzeni.
Ale to nie tylko tradycja: podobnie jak piłkarz nożny o tym samym imieniu, Gennaro potrafi być też bojowy, wytrwały, zdecydowany, zdolny oddać duszę za cel z zaraźliwą energią. Pod ciepłym zewnętrzem bije ochronne, niemal ojcowskie serce, które czuwa nad swoimi ludźmi. Ambitny z umiarem, dumny ze swoich korzeni, Gennaro to lojalny przyjaciel, który nigdy nie zawiedzie, ciepły strażnik domu, w którym zawsze jest miejsce przy stole.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Imię „Gennaro” kryje w sobie dualność Janusa: spogląda zarówno w przeszłość, jak i w przyszłość, co czyni je głęboko ambiwalentnym, a nawet fascynującym. Jest uwodzicielskie, nie rzuca się ślepo; obserwuje, analizuje, próbuje wód z wyliczoną obojętnością, która ukrywa wewnętrzny płomień. Kocha tych, których niełatwo zdobyć, umysły, które opierają się, zanim ustąpią. Rutyna jest jego zaprzysięgłym wrogiem, podobnie jak pusta fruwolność. Szuka więzi, która przenika czas, związku, który uzasadnia upływ pór roku. W miłości jest cielesny, ale introspektywny, wymagając nieprzeniknionej lojalności. Szybko nudzi się powierzchownym duszom lub tym, którzy szukają wyłącznie natychmiastowego komfortu. Pragnie porozumienia, które jest przymierzem, niemal sakralnym, w którym każdy wzrok ma znaczenie. Oddaje się, chroni, ale w zamian wymaga brutalnej transparentności. Bez dziecięcych gier, tylko jasna, intensywna pasja, kuta w ogniu wzajemnego poznania.
Pochodzi z języka łacińskiego, od Ianuarius, związane z bóstwem Janusem i miesiącem styczeń. Zyskał popularność dzięki świętemu Gennaro z Neapolu.
Oznacza „poświęcony Janusowi” lub „urodzony w styczniu”, miesiącu, który bierze swoją nazwę od rzymskiego boga początków.
19 września, dzień świętego Gennaro z Neapolu, biskupa i męczennika, patrona miasta.
Tak. „Jenaro” z jotą to klasyczny zapis w języku hiszpańskim, a „Genaro” to dziś najbardziej rozpowszechniona wariant; oba odpowiadają włoskiemu Gennaro.
To tradycyjne imię, rzadko nadawane noworodkom, ale bardzo obecne w starszych pokoleniach i z pewnym odrodzeniem w stylu vintage.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.