Znaczenie: poświęcony Janusowi, od miesiąca stycznia.
z łacińskiego „Ianuarius”: odnoszący się do miesiąca stycznia (od Janusa).
19 września
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Januarius.
Biskup Bénévent w IV wieku, na południu dzisiejszych Włoch. Przyjął odpowiedzialność za swoją wspólnotę w obliczu prześladowań ze strony cesarstwa, odmawiając wyrzeczenia się swoich przekonań mimo groźby śmierci. Został w końcu stracony za to, że stawił opór władzy sprawującej rządy.
Co z tego zostaje: Dowiaduje się, że trzymanie się tego, co uważamy za słuszne, wymaga rzadkiego odwagi, zwłaszcza gdy cały system jest przeciwko nam. Jego życie przypomina, że integralność nie jest opcją, lecz warunkiem pozostania sobą.
Gennaro obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Argentynie i w Niemczech 19 września.
Gennaro wywodzi się z łacińskiego Ianuarius, imienia związanego z Janusem, rzymskim bogiem o dwóch twarzach, patronem przejść i początków, który nadał również nazwę pierwszemu miesiącowi roku. Utworzone jako powszechne rzymskie cognomen, imię zyskało popularność dzięki jednemu, ogromnemu protagonistowi: świętemu Gennaro, biskupowi Benevento, zamordowanemu na początku IV wieku, a później patronowi Neapolu.
Nie sposób oddzielić Gennaro od Neapolu. Święty, jego krew, która trzy razy w roku staje się płynna w katedrze, oraz okrzyk „Święty Januarius, pomyśl o tym!” czynią to imię żywym elementem neapolitańskiej tożsamości. Noszenie tego imienia na Południu oznacza włączenie się w gorliwą i pełną uczuć ludową pobożność, opartą na przesądach, wdzięczności i przynależności.
Dziś Gennaro to imię mocno zakorzenione w terenie, częstsze w Kampanii niż gdzie indziej, o autentycznym i szczerym charakterze. Postrzegane jako tradycyjne i ciepłe, przywołuje neapolitańską tożsamość w jej najbardziej dumnym wymiarze i ponownie zyskało uznanie wśród tych, którzy szukają imion tożsamościowych, a nie anonimowych. Diminutyw Gennarino ma niepodważalną czułość.
Gennaro to imię, które pachnie domem, głębokimi korzeniami i śródziemnomorską ciepłotą, a ci, którzy je noszą, często dziedziczą jego autentyczną duszę. Za nim stoi rzymski bóg o dwóch obliczach, Janus, strażnik progów, a przede wszystkim święty z Neapolu: dwaj patroni, którzy opowiadają o charakterze zdolnym stać na progu między przeszłością a przyszłością, między tradycją a ambicją. Gennaro to zazwyczaj osoba bezpośrednia, o wielkim sercu i lojalności jak z granitu, taki rodzaj człowieka, na którym można polegać, gdy sprawy się komplikują: dlatego Neapolitańczycy wzywają „San Gennaro, pienzece tu” właśnie w trudnych momentach.
W nim jest ciepła i zaraźliwa energia, ludowy i hojny humor, ta neapolitańska zdolność do znajdowania żartu i światła nawet w cieniu. Gennaro kocha swój lud, stół, rytuał bycia razem i stawia rodzinę oraz przyjaciół w centrum wszystkiego. Oddanie towarzyszące temu imieniu przejawia się w silnym poczuciu przynależności i wiernym przywiązaniu do swoich korzeni.
Ale to nie tylko tradycja: podobnie jak piłkarz, który dzieli z nim imię, Gennaro potrafi być też bojowy, wytrwały, zdeterminowany, zdolny oddać duszę dla celu z zaraźliwą energią. Pod ciepłą powierzchownością bije ochronne, niemal ojcowe serce, które czuwa nad swoim ludem. Ambitny z umiarem, dumnym ze swoich korzeni, Gennaro to lojalny przyjaciel, który nigdy nie zawiedzie, ciepły strażnik domu, w którym zawsze jest miejsce przy stole.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Gennaro nosi w sobie dualność Janusa: patrzy jednocześnie w przeszłość i w przyszłość, co czyni go głęboko enigmatycznym, wręcz fascynującym. Jako uwodziciel nie rzuca się naprzód bez namysłu; obserwuje, analizuje, testuje grunt z wyliczoną chłodością, która maskuje wewnętrzny płomień. Kocha tych, którzy nie dają się łatwo zbliżyć, umysły, które opierają się, zanim ustąpią. Rutyna jest jego zaciętym wrogiem, podobnie jak pusta fruwolność. Szuka więzi, która przenika czas, połączenia, które uzasadnia upływ pór roku. W miłości jest cielesny, ale introspektywny, wymagając nienagannego oddania. Szybko nudzi go dusze powierzchowne lub te, które szukają jedynie natychmiastowego komfortu. Pragnie porozumienia, które jest przymierzem, niemal sakralnym, w którym każdy wzrok niesie znaczenie. Kocha, chroni, ale w zamian wymaga brutalnej przejrzystości. Bez dziecinnych gier, tylko jasna, intensywna pasja, kuta w ogniu wzajemnego poznania.
Pochodzi z łacińskiego Ianuarius i oznacza „poświęcony Janusowi” lub „urodzony w styczniu”, miesiącu boga Janusa.
Imieniny obchodzone są 19 września, w dniu męczeństwa świętego oraz słynnego cudownego rozpuszczenia się krwi w Neapolu.
Święty Gennaro jest patronem miasta, a jego krew, przechowywana w katedrze, trzy razy w roku ulega płynieniu: wydarzenie to jest uważnie obserwowane przez Neapolitańczyków.
Tak, wciąż jest bardzo żywy, zwłaszcza w Kampanii, gdzie utrzymuje silną tożsamość i ładunek emocjonalny.
Najczęściej spotykanymi formami są Gennarino i Genny, obie typowe dla tradycji neapolitańskiej.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.