Znaczenie: uwieńczony laurem, laureat.
Z łacińskiego „Laurentius”, nazwiska rodowego związanego z miastem Laurento oraz z laurem („laurus”), drzewem zwycięstwa i chwały.
10 sierpnia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Wawrzyniec.
Diacen Rzymski z III wieku, za panowania cesarza Valeriana. Odmówił wydania mienia Kościoła prześladowcom i przyjął śmierć na ruszcie z zadziwiającą spokojnością, przemieniając swój ból w akt niepodważalnej godności.
Co z tego zostaje: Poznajemy tu, że uczciwość nie podlega negocjacjom. W obliczu przemocy pozostawanie trzeźwym i hojnym jest formą odwagi, która rezonuje również dziś.
Lorenzo obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 10 sierpnia.
Lorenzo to imię o łacińskich korzeniach i klasycznym brzmieniu, wywodzące się od „Laurentius”, nazwiska rodowego związanego ze starożytnym miastem Laurento i, przede wszystkim, z laurem: drzewem, którym wieńczono zwycięzców i poetów. Stąd jego jasne znaczenie – „uwieńczony”, „wieńczony chwałą” – które nadaje mu szlachetny i triumfalny charakter.
Swoją ogromną popularność zawdzięcza św. Wawrzyńcowi, rzymskiemu diakonowi, męczennikowi z roku 258, słynącemu ze swego spokoju wobec kary na ruscie. W Hiszpanii jego ślad jest monumentalny: Filip II kazał zbudować klasztor San Lorenzo de El Escorial z planem w kształcie rusztu na jego cześć, po zwycięstwie pod San Quintín, osiągniętym w dzień jego święta. Noc z 10 na 11 sierpnia to ponadto noc Perseidów, popularnie zwanych „łzami św. Wawrzyńca”.
Dziś Lorenzo przeżywa w Hiszpanii i Ameryce Łacińskiej wyraźny renesans: brzmi elegancko, ciepło i ponadczasowo, z tą odrobiną retro-chic, która przywróciła do łask imiona klasyczne. Działa równie dobrze we Włoszech (Lorenzo) jak w świecie hiszpańskojęzycznym, a jego zdrobnienie Lorenzo/Loren nadaje mu bliskie brzmienie. To imię z historią, chwałą i sporą dawką śródziemnomorskiego uroku.
Lorenzo nosi imię, które pachnie laurowym wieńcem i zwycięstwem, a odrobinę tego triumfalnego blasku widać w jego charakterze: posiada ciepłą i towarzyską energię oraz śródziemnomorski magnetyzm, który przyciąga bez wysiłku. Jego profil rysuje go jako osobę o dobrym humorze i wybitnej dyplomacji, naturalnego gospodarza, który potrafi sprawić, by osoby w jego otoczeniu czuły się komfortowo. Nie należy do tych, którzy walczą o uwagę łokciami; po prostu zajmuje centralne miejsce z naturalnością, z tą ponadczasową elegancją, jaką posiada również jego imię.
Pod urokiem kryje się substancja. Postać świętego Lorenzo – diakona, który stawił czoła rusztowi z niemal aroganckim spokojem – nadaje Lorenzo tło stanowczości i spokojnego męstwa. Jest lojalny wobec swoich bliskich, opiekuńczy, z tych, którzy biorą odpowiedzialność, gdy trzeba. Jego liczba 6, symbolizująca dom i harmonię, wzmacnia tę skłonność do dbania: Lorenzo najlepiej funkcjonuje w otoczeniu ludzi, tkając więzi, organizując stół i rozmowę.
Ma ambicje, ale eleganckie, takie, które nie wymagają deptania po innych: chce błyszczeć, tak, choć bardziej niż samotny piedestał podoba mu się wspólny aplauz. Jego fantazja i wrażliwość nadają mu twórczy wymiar – nie jest przypadkiem, że tak wielu pisarzy, rzeźbiarzy i artystów nosi imię Lorenzo – a jego stabilność emocjonalna utrzymuje go z nogami na ziemi. Podobnie jak obecny renesans tego imienia w Hiszpanii, we Włoszech i w Ameryce Łacińskiej, Lorenzo łączy klasyczność i nowoczesność z godną pozazdroszczenia swobodą. Podsumowując: ciepły, szlachetny i ujmujący, Lorenzo wchodzi do każdego pomieszczenia i, nie zamierzając tego, staje się przyjaznym centrum zabawy.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Lorenzo nie całuje, wieńczy. Jego natura, zakorzeniona w zwycięskim laurowym krzaku, przemienia romans w rytuał subtelnej chwały. Nie szuka tanich podbojów; potrzebuje płótna godnego jego rangi moralnej. Jego uwodzenie jest powolne, pachnie starodawnymi przyprawami i cichym zaufaniem, tym 10 sierpnia, który świętuje z intensywnością śródziemnomorskiego słońca.
W łóżku jest mistrzem dotyku i atmosfery. Nie pędzi; delektuje się. Jego pieszczota jest pieczęcią uznania, wzajemnym potwierdzeniem, które legitymizuje istnienie drugiej osoby. Ale uwaga: jego cierpliwość ma złoty limit. Co go najbardziej rozbraja, to nie szaleńcza namiętność, lecz przeciętność lub brak autentyczności. Pusta frywolność wyczerpuje go jak zatęchłe powietrze.
Lorenzo kocha z godnością cesarza w ruinach, który wciąż zachowuje swój tytuł. Potrzebuje kogoś, kto utrzyma jego wzrok bez mrugania, równego sobie, kto zrozumie, że dla niego miłość jest najwyższą formą szacunku. Jeśli uda ci się stać się jego laurem, będziesz jego wieczną królową; jeśli zawiedziesz, jego zimny obojętny wzrok będzie ostrzejszy niż jakikolwiek miecz.
Oznacza „ukoronowany wawrzynem” lub „wawrzynowy”, od łacińskiego „Laurentius”, kojarzonego z wawrzynem zwycięstwa i chwały.
10 sierpnia, święto św. Lorenza z Rzymu, diakona i męczennika III wieku.
Filip II poświęcił go św. Wawrzyńcowi po zwycięstwie w bitwie pod San Quintín, które odniósł w dzień jego święta, i nadał mu plan w formie rusztu, w hołdzie dla męczeństwa świętego.
Deszcz Perseidów, widoczny około 10 sierpnia, jest popularnie znany jako „łzy świętego Lorenza”.
Nic z tych rzeczy: Lorenzo przeżywa silny renesans w Hiszpanii, we Włoszech i w Hiszpańskiej Ameryce dzięki swojej klasycznej i ponadczasowej elegancji.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.