Znaczenie: biała, jasna.
Bianca to włoska forma „białej”, wywodząca się od germańskiego blank („błyszczący, jasny”), zlatinizowanego jako blancus, które dało włoskie bianco i francuskie Blanche.
3 października
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Bianka.
Młoda rzymianka z III wieku, zmarła za swoje przekonania. Odmówiła wyrzeczenia się swej wiary pod naciskiem władz, wybierając śmierć zamiast zdrady swoich zasad. Jej imię, oznaczające „białość”, stało się symbolem niezachwianej integralności.
Co z tego zostaje: Poznajemy tu, że uczciwość wobec siebie wymaga czasem ogromnego odwagi. Stawianie czoła tłumowi, by pozostać wiernym temu, co uważamy za słuszne, to uniwersalna lekcja życia.
Źródło: Nominis — Église catholique en France · encyclopedia.com
Bianca obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Brazylii i w Niemczech 3 października; w Hiszpanii i w Argentynie 5 sierpnia.
Bianca to włoska forma imienia Blanche, o znaczeniu „biała, jaśniejąca”, które przenika języki od germańskiego blank („jasny, czysty”). We Włoszech natychmiast przywodzi na myśl czystość, światło i pewien arystokratyczny szyk: nosiły je liczne wielkie damy renesansu, od Bianki Marii Sforza po Biankę Cappello, wielką księżną Toskanii. W kalendarzu imię to jest związane ze świętą Bianką, znaną również jako Candide, męczenniczką czczoną w Rzymie, której wspomnienie obchodzi się 3 października.
Dźwięczne i śpiewne, Bianca przez długi czas było jednym z najpopularniejszych żeńskich imion na Półwyspie Apenińskim, gdzie od lat 2000 odnotowuje się jego silny powrót. Jego łacińska muzykalność, jasność i ponadczasowa elegancja czynią z niego wybór zarówno klasyczny, jak i glamour, noszone przez znane modelki, piosenkarki i sportowców.
We Francji i w świecie anglosaskim Bianca czerpie z tego włoskiego uroku: brzmi wyrafinowanie, nieco egzotycznie i bardzo kobieco. Spotykamy je również w literaturze, od Szekspira (dwie Bianki u niego, w „Poskromieniu złośnicy” i „Otello”) po współczesne powieści. Postrzegane jako jasne i eleganckie, jest to imię, które potrafiło pozostać nowoczesne, nie rezygnując nigdy ze swojej pierwotnej elegancji.
Bianca niesie światło w samym swoim imieniu, i właśnie tak wyobrażamy ją sobie: jasną, elegancką obecność, która oświetla pokój bez wysiłku. Białe znaczenie jej etymologii nie przywodzi na myśl bladości, lecz blasku, czystości intencji, tego sposobu dochodzenia prosto do celu z gracją. U Bianki jest naturalne wyrafinowanie, smak piękna, być może odziedziczony po wszystkich tych wielkich damach włoskiego renesansu, które nosiły jej imię.
Liczba 3 w jej numerologii potwierdza ten słoneczny temperament: Bianca jest ekspresywna, kreatywna, często obdarzona magnetyczną charyzmą. Lubi podobać się innym, błyszczeć, wywoływać śmiech i z łatwością posługuje się sztuką rozmowy. Wyobrażamy ją sobie towarzyską, otoczoną ludźmi, swobodną pod reflektorami, jak sugerują to modelki i artystki noszące jej imię. Ale jej elegancja nigdy nie jest powierzchowna: pod blaskiem kryje się wymagający charakter, poczucie smaku i duma, która nie godzi się na kompromisy w sprawach zasadniczych.
Bo Bianca ma charakter. Ta jasność, która ją definiuje, może też stać się ostra: mówi, co myśli, nienawidzi hipokryzji i broni swoich poglądów z piękną pewnością siebie. Ambitna, ale nie wyrachowana, celuje wysoko i daje sobie środki do realizacji swoich marzeń. W przyjaźni jak i w miłości jest hojna i lojalna, ale w zamian oczekuje nienagannego oddania. Lekko perfekcjonistka, czasem dbająca o swój wizerunek, potrafi też okazać rozbrajające ciepło wobec tych, których kocha. W skrócie: jasna osoba o dobrze ukształtowanym charakterze, łącząca włoską elegancję, szczerość i promieniowanie, które nie pozostawia nikogo obojętnym.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Bianca, dusza o odbiciach czystego śniegu, nie znosi obsceniczności mętnych namiętności. Szuka jasnego światła, połączenia, w którym umysł tańczy z ciałem, nie zasłaniając się. Jej uwodzicielska siła jest niczym świt: dyskretna, nieuchronna, oświetla ciemne zakamarki Waszego codziennego życia. Przyciąga to, co lśni, nie przez wystawność, lecz dzięki wewnętrznemu blaskowi, tej germańskiej iskrze, która obiecuje absolutną jasność. Dla Bianki miłość jest nieskalaną bielą, w której wszystko staje się możliwe, płótnem, na którym maluje się jasne wspomnienia. Z drugiej strony, ucieka przed mętnymi duszami i mętnymi relacjami, które przyciemniają horyzont. Nuda to nieprzezroczystość; znużenie to szarość. Potrzebuje partnera, który odważy się na transparentność, który zaakceptuje, że nagość serca jest tak samo cenna jak nagość ciała. Jej pocałunek nie jest podbojem, lecz objawieniem, echem tego prastarego „białego”, które przenika stulecia, by powiedzieć Wam: jestem tu, cała, lśniąca, bez owijania w bawełnę.
Bianca to włoska forma Blanche, wywodząca się z germańskiego blank, oznaczającego „jasny, błyszczący”, zlatinizowanego jako blancus.
Bianca oznacza „biała”, w sensie jasnej, klarownej i czystej.
Obchodzą je 3 października, w dniu świętej Bianki (lub Kandydy), męczennicy czczonej w Rzymie.
To Blanche, z którą dzieli dokładnie tę samą etymologię i ten sam sens.
Jedno i drugie: noszone już w czasach włoskiego renesansu, przeżywa prawdziwy renesans od lat 2000.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.