Znaczenie: młody asystent kultu.
włoska forma Camille, od łacińskiego „camillus”: młody służący w ceremoniach religijnych.
14 lipca
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Kamillius Lellis.
Włoski kapłan z XVI wieku, założyciel zgromadzenia poświęconego opiece nad chorymi. Ponieważ sam cierpiał na inwalidyzującą chorobę, założył zakon ochotniczych pielęgniarzy, aby opiekować się najbardziej zaniedbanymi, w tym chorymi na dżumę, i zreformował pomoc szpitalną swoich czasów.
Co z tego zostaje: Uczy nas tu, że kruchość może stać się siłą napędową służenia innym. Jego przykład pokazuje, że aktywna współczucie i solidarna organizacja są potężną odpowiedzią na ludzkie cierpienie.
Źródło: Nominis — Église catholique en France · Nominis
Camilla obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii i w Niemczech 14 lipca.
Camilla ma rzymskie pochodzenie. W powszechnym języku łacińskim camillus (w formie żeńskiej camilla) oznaczał szlachetnego chłopca, który asystował kapłanowi podczas ofiar — rolę czystości i honoru. To jednak Wergiliusz uczynił to imię słynnym, nadając je Camilli z Wolsków, wojowniczej królowej tak szybkiej, że mogła biec po polu pszenicy, nie pochylając ani jednego kłosu, lub przekraczać morze, nie zamoczając stóp. Ten miks gracji i twardości towarzyszył imieniu przez dwa tysiące lat.
Kościół dodał później świętą Camillę Battistę da Varano, księżniczkę z epoki Renesansu, która została zakonnicą ubogich klarysek, a której wspomnienie obchodzi się 31 maja. Imię rozpowszechniło się we Włoszech, w Skandynawii i w świecie anglojęzycznym, zachowując przy tym szczyptę arystokratycznej elegancji — dziś wzmacnianą przez królową Camillę z Wielkiej Brytanii.
Dziś Camilla wydaje się elegancka, wieczna i silnie dyskretna: klasyczna, ale nie przytłaczająca, kobieca, ale nie krucha. Noszi w sobie stulecia historii, jednocześnie swobodnie dostosowując się do współczesnego dziecka; to imię tak samo dobrze czuje się w epickim poemacie, jak i na tabliczce szkolnej.
Camilla nosi w sobie dwa pradziadki starożytnego DNA, a oba dają o sobie znać. Z łacińskiego słowa camilla — młody, czysty pomocnik przy ołtarzu — wywodzi się instynkt do gracji, godności i dyskretnej pobożności. Od wojowniczej królowej Wolsków u Wergiliusza pochodzi ogień: szybkość, odwaga i wola, by nie ustąpić, gdy coś jest ważne. Połącz je ze sobą i otrzymasz klasyczny temperament Camilli — spokojny na powierzchni, imponujący w głębi. To osoba, która zachowuje spokój na rodzinnym przyjęciu, a w kryzysie okazuje całkowitą bezczelność.
W tym imieniu jest niezaprzeczalny szlachetny ton, polerowany przez stulecia przez świętych i królowych, aż po królową Camillę Wielkiej Brytanii. Osoby noszące to imię często emanują pewnością siebie i pewną elegancją duszy starożytności, poczuciem, że wiedzą, kim są, i nie muszą głośno tego udowadniać. Jednak mityczna Camilla nie była królową lodu — prowadziła grupę lojalnych wojowniczek, a ten motyw twardej i ochronnej lojalności jest głęboko zakorzeniony. Camilla broni swojego ludu tak, jak Wolskowie bronili swojej ziemi: szybko i bez wahania.
Z pokolenia na pokolenie imię to czyta się jako wieczne, a nie jako moda, co pasuje do charakteru skłonnego ku substancji, a nie do błyskotliwości. Camille często łączą prawdziwe ambicje z szczerym ciepłem — chcą odnieść sukces, ale nie kosztem osób, które kochają. Czekaj na ostry i błyskotliwy umysł, wyrafinowany gust oraz stalowy kręgosłup owinięty w nienaganny savoir-vivre. Diana, łowczyni, rozpoznałaby ją: niezależną, dyscyplinowaną, nieco nieposkromioną i poruszającą się po świecie z bezwysiłkową szybkością, która zostawia innych w tyle. W najlepszym wydaniu Camilla to elegancja z sercem wojowniczki — dyskretna, niezniszczalna i cicho biegnąca w kółko wokół wszystkich.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Camilla podchodzi do namiętności z niemal rytualną dewocją. Pochodząca z linii camilli, nie uwodzi efemerycznym blaskiem, lecz sakralną, magnetyczną obecnością. Jej sensualność jest sensualnością właściwego gestu, skrupulatnej uwagi, która sprawia, że druga osoba czuje się jedynym przedmiotem jej kultu. Przyciąga dusze poszukujące głębi, te, które akceptują zanurzenie się w jej bezczelne spojrzenie.
Co ją wkurza, to surowa powierzchowność, brak szacunku dla nawiązanej więzi. Dla Camilli miłość jest sanktuarium; zaniedbanie jest w nim świętokradztwem. Szuka cichej współudziału, alchemii, w której umysły tańczą, zanim ciała się dotkną. Lojalna, intensywna, oferuje miłość, która tak samo unosi, jak i zapala, wymagając w zamian nienagannego oddania. Jeśli iskra okazuje brak szacunku, uciąga krótko, bezlitośnie, ale sprawiedliwie, jak sprawiedliwość boska.
Pochodzi z łacińskiego camillus/camilla, młody szlachcic, który asystował kapłanowi podczas ofiar; dzięki Wergiliemu przywołuje też wizerunek szybkiej wojowniczki.
W Eneidzie Wergiliusza Camilla była wojowniczą królową Wolsków i oddaną Dianie, legendarną ze względu na swoją szybkość i odwagę w walce.
Dzień imienin Camilla przypada 14 lipca, ku czci świętego Camilla de Lellis. Jest on założycielem regularnych kleryków do służby chorym.
Współdzielą ten sam rdzeń łaciński; Camille to forma francuska (używana dla chłopców i dziewcząt), podczas gdy Camilla to forma żeńska w języku włoskim i angielskim.
Tak — zyskała na popularności jako imię królowej Camilli Wielkiej Brytanii, co wzmocniło jej królewski wizerunek.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.