Znaczenie: pożądany, ten, na którego czekano.
Z łacińskiego „desiderium” (pragnienie) lub „desideratus” (pragniony, oczekiwany).
23 maja
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Didak z Wiednia.
Biskup Wiednia we Francji na początku VII wieku. Odmówił ugięcia się pod presją polityczną królowej Brunehaut i utrzymał swoje stanowisko w kwestii dyscypliny kościelnej, akceptując męczeństwo, zamiast zdradzić swoje zasady.
Co z tego zostaje: Można wybrać, by pozostać wiernym swoim przekonaniom, nawet gdy presja jest ogromna, a ceną do zapłacenia jest życie. To rzadka forma odwagi, która pokazuje, że upór nie jest słabością, lecz siłą.
Źródło: Nominis
Didier obchodzi imieniny we Francji, w Hiszpanii, w Brazylii i w Argentynie 23 maja.
Didier to imię o czułym sercu ukrytym pod bardzo solidnym wyglądem. Pochodzi z łacińskiego „desiderium”, pragnienie, lub „desideratus”, pragniony — dosłownie długo oczekiwane dziecko, to, na które się czekało. To czułe etymologiczne pochodzenie wiele mówi o przyjęciu, jakie spotyka tych, którzy je noszą.
Jego patron, Didier z Vienne, był biskupem z wczesnego średniowiecza, nieugiętym strażnikiem dyscypliny, zamęczonym za panowania królowej Brunehaut; jego wspomnienie obchodzi się 23 maja. Ciekawostka: wielki humanista Erazm nosił imię Desiderius, co po łacinie oznacza Didier.
Imię to rozkwitło głównie we Francji lat 50. i 60. XX wieku, co nadaje mu dziś uroczy, staroświecki, ciepły i ludowy (w najlepszym znaczeniu tego słowa) aromat. Reprezentują je sympatyczne i bardzo nasze postacie: selekcjoner i mistrz świata Didier Deschamps, komik Didier Bourdon, napastnik Didier Drogba. W efekcie Didier przywołuje na myśl wiernego kumpla, dobrego człowieka, nieco żartownisia — tego, z którym można pogadać o wszystkim przy drinku.
Didier to złoty kumpel, filar ekipy, ten, którego samo imię już wywołuje czuły uśmiech. Jego etymologia – „pożądany”, „dziecko tak długo oczekiwane” – idealnie pasuje do jego natury: Didier to ktoś, na widok którego jesteśmy zadowoleni. Ciepły i żartobliwy (humor 7/10), ma zmysł do dobrodusznych żartów i dobrej atmosfery, w stylu Didiera Bourdona: potrafi rozbawić cały stół, nigdy nie raniąc nikogo.
Pod maską rozrywki kryje się skała niezawodności. Jego stabilność (8/10) i lojalność (8) czynią z niego przyjaciela na całe życie, tego typu, który po dwudziestu latach stawia się na miejscu, jakby nic się nie zmieniło. Nie potrzebuje błyszczeć (potrzeba uwagi 3/10): Didier woli być dyskretnym fundamentem niż gwiazdą, co nie przeszkadza mu mieć charakteru i silnej niezależności (7) – potrafi powiedzieć „nie” i bronić swoich pozycji, w stylu Deschampsa, który prowadzi, nie zaprzeczając sobie.
Jego energia jest spokojna (5/10), bardziej wytrzymały żółw niż spieszący się zając: idzie swoim tempem, pewny siebie, i zawsze to się opłaca – zobacz listę sukcesów selekcjonera. Jego umiarkowana ambicja (5) i spokojna fantazja (5) rysują postać zbalansowanego człowieka, bez przesady, który znajduje szczęście w prawdziwych rzeczach: w przyjaciołach, rodzinie, dobrym posiłku, grze w karty. Pokolenie lat 50. i 60., Didier ma ten staroświecki, kojący urok solidnego i hojnego faceta, z którym przy szklance wina można przebudować świat i na którego naprawdę można liczyć. Pożądany, który, gdy dorośnie, nadal robi dobrze wszystkim wokół.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Didier nie jest typem, który bawi się w niedoświadczonych czarodziejów w sztuce uwodzenia. Jego imię, to „pożądany”, ten ciężar oczekiwania, nadaje mu magnetyczną, niemal ciężką zmysłowość. Nie goni za miłością; pozwala jej przyjść, pewny, że grawitacja jego aury w końcu przyciągnie ku niemu ciała i dusze. Dla niego uwodzenie jest aktem opanowanej cierpliwości, wolnym tańcem, w którym ujawnia swoją wyliczoną wrażliwość. To, co go porusza, to rzadka intensywność, to spojrzenie, które mówi: „czekałem na ciebie”. Natomiast ucieka przed bezwstydną powierzchownością i wiecznymi grami bez wyjścia. Obojętność lub lekkość bez głębi natychmiast go męczy; szuka cielesnego i duchowego połączenia, które uzasadni oczekiwanie. Dla Didiera kochać to łagodny, ale nieunikniony podbój, w którym pożądanie nie jest impulsywnym porywem, lecz oczywistością obciążoną znaczeniem. Chce być tym, którego nie zapomina się, tym, który zostaje.
Didier oznacza „pożądany” lub „ten, na którego czekano”, od łacińskiego „desiderium” (pożądanie).
To imię łacińskiego pochodzenia, wywodzące się od „desideratus”, które dało średniowieczną łacińską formę Desiderius.
Dzień imienin Didiera przypada 23 maja, ku czci świętego Didiera z Vienne. Był on biskupem Vienne.
Didier był bardzo popularny we Francji w latach 50. i 60. XX wieku.
Tak: Desiderio po włosku i hiszpańsku, a Desiderius po łacinie, forma, którą nosił humanista Erazm.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.