Znaczenie: Bóg czyni łaskę.
Słowiańska i germańska forma żeńska imienia Jan, od hebrajskiego Yôhanân, „Bóg daje łaskę”; w arabskim Jana przywodzi też na myśl ogród rajski.
30 maja
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święta Joanna d'Arc.
Młoda francuska kobieta z XV wieku, pochodząca z wiosły w Lotaryngii. Przyjęła dowództwo nad armią francuską, aby wypędzić Anglików i doprowadzić do koronacji dauphina, wyzwalając się od norm swego czasu dzięki wyłącznie swojemu przekonaniu i zmysłowi dowodzenia.
Co z tego zostaje: Dowiaduje się, że nie jest konieczne przynależenie do kasty ani posiadanie tytułu, aby zmienić bieg wydarzeń. Upór i jasność jej celu wystarczyły, by zmobilizować cały naród.
Źródło: Nominis
Jana obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 30 maja.
Jana to żeńska forma imienia Jean w językach słowiańskich (czeskim, słowackim) i germańskich, wywodząca się z hebrajskiego Yôhanân, co oznacza „Bóg okazuje łaskę”. Ciekawostką jest, że imię to ma również arabskie brzmienie, w którym Jana (جنى) przywodzi na myśl owoce lub rajski ogród: podwójne pochodzenie, które zbiega się w idei daru i obfitości.
Bardzo popularne w Europie Środkowej i świecie arabskim, imię Jana pojawiło się we Francji stosunkowo niedawno, zyskując na popularności od lat 90. Kalendarz obchodzi je 30 maja, w dniu świętej Joanny d’Arc, co nadaje mu dodatkową głębię i odwagę.
Postrzegane jako łagodne, krótkie i międzynarodowe, Jana podoba się rodzinom wielokulturowym poszukującym imienia łatwego do noszenia wszędzie. Za jego czułą brzmieniem kryje się zarówno łaska, jak i piękna determinacja – równowaga, która stanowi cały jego urok.
Jana ma w sobie mylną łagodność imion, które kryją stalową wolę. Jako słowiańska i germańska forma żeńska imienia Jan, niesie ze sobą piękne hebrajskie znaczenie „Bóg okazuje łaskę” — podczas gdy w arabskim Jana przywołuje owoce i ogród raju. Dwa źródła, jedna ta sama idea hojności i daru. A ponieważ jej imieniny przypadają 30 maja, w dniu świętej Joanny d’Arc, imię nabiera również francuskiego aromatu odwagi i determinacji.
Jany często mają w sobie rzadką mieszankę gracji i charakteru. Wyglądają na łagodne, ale doskonale wiedzą, czego chcą, i trzymają się tego. Upór Dziewicy z Orléans unosi się nad tym imieniem: Jana nie odpuszcza, nie daje się zastraszyć, idzie do swoich celów spokojną, niezmąconą konsekwencją.
Loyalna, wiarygodna, zorganizowana, Jana jest z tych przyjaciółek, na których można polegać z zamkniętymi oczami. Kultywuje piękny balans między wrażliwością a rozsądkiem, między słuchaniem innych a wiernością własnym zasadom. Jej dyplomacja pozwala rozładowywać napięcia, ale uważaj na tych, którzy ją niedocenają: łagodność imienia maskuje prawdziwą siłę przekonywania.
Kosmopolityczna z natury, popularna od Czech po świat arabski, przez Niemcy, Jana wciela w sobie otwartą i spokojną nowoczesność. Dzisiejsza Jana dorasta między wieloma kulturami i czerpie z tego spokojny bogactwo. Łatwo wyobrazić sobie, jak wchodzi na swoje góry jeden po drugim, bez szumu, z tym spokojnym uśmiechem tych, które wiedzą, dokąd zmierzają.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Pod imieniem Jana płynie ziemna zmysłowość, przesiąknięta chłodnym cieniem arabskiego „ogrodu raju”. Nie potrzebuje krzyków, by uwodzić; jej wdzięk, ten „boski dar”, działa jak miękka i nieodparta pułapka. W miłości Jana jest obecnością, która otula; jest zmysłowa, ale nie agresywna, oferując intymność, która wydaje się święta. Szuka surowej autentyczności, tego połączenia, w którym dusza odsłania się bez filtrów. Co ją fascynuje, to cicha głębia, spojrzenie, które mówi więcej niż słowa. Z kolei szybko nudzą ją powierzchowne pozory, pusta próżność i egoistyczne gry, które nie karmią duszy. Jana potrzebuje partnera, który potrafi zakorzenić jej duchowość w ciele i prawdziwych emocjach. Kocha z spokojną intensywnością, wierna swojej naturze daru i naczynia. Dla niej miłość nie jest podbojem, lecz powrotem do wewnętrznego ogrodu, wymianą wdzięku, w której każdy wreszcie czuje się naprawdę przyjęty i zrozumiany.
Jana to żeńska forma imienia Jean w językach słowiańskich i germańskich, wywodząca się z hebrajskiego imienia Yôhanân, oznaczającego „Bóg okazuje łaskę”.
„Bóg daje łaskę”; w arabskim Jana odnosi się również do owoców lub ogrodu raju.
Jana obchodzi imieniny 30 maja, w dniu świętej Joanny d’Arc. Jest to Dziewica z Orléanu.
Tak, Jana jest formą słowiańską i germańską, tak samo jak Jane w języku angielskim lub Juana w języku hiszpańskim.
W ostatnim czasie, począwszy od lat 90., zyskał na popularności dzięki swojej krótkiej i międzynarodowej formie.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.