Znaczenie: Zwycięstwo ludu.
Z greckiego Nikolaos, łączącego nikê („zwycięstwo”) i laos („lud”), dosłownie „zwycięstwo ludu”.
6 grudnia
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Mikołaj z Miry.
Biskup IV wieku w Azji Mniejszej, dzisiejszej Turcji. Poświęcił swoje życie i zasoby ochronie najbardziej bezbronnych, w szczególności dzieci i ubogich, działając dyskretnie, aby zachować godność każdego.
Co z tego zostaje: Dowiaduje się, że prawdziwa siła tkwi w zdolności do służenia innym bez oczekiwania na uznanie. Jest wzorem hojności, który przypomina, że każdy gest ma znaczenie w budowaniu bardziej sprawiedliwego świata.
Nicholas obchodzi imieniny we Francji, w USA, we Włoszech, w Hiszpanii, w Brazylii, w Argentynie i w Niemczech 6 grudnia.
Nicholas jest jednym z wielkich imion wędrujących po chrześcijaństwie, noszone od greckiej Azji Mniejszej, przez Bizancjum i Rosję, po kraje niderlandzkie aż po anglojęzyczny świat. Jego siła pochodzi niemal wyłącznie od jednej osoby: świętego Mikołaja z Miry, biskupa IV wieku, którego legendarne hojność — rzucanie złota przez okno do biednej rodziny — uczyniła go patronem dzieci i zarodkiem samego Świętego Mikołaja, za pośrednictwem niderlandzkiego Sinterklaasa. Pięciu papieży i dwóch carów rosyjskich nosiło to imię, a nigdy nie wyszło ono naprawdę z mody. Dziś Nicholas brzmi klasycznie, ale nie sztywno: wystarczająco dostojnie na zarząd firmy, wystarczająco ciepło na pokój dziecka. Noszi lekki, erudycyjny prestiż z innego epoki — pomyślcie o Koperniku lub dickensońskim dżentelmenie — podczas gdy jego codzienny skrót, Nick, jest najbardziej sympatyczny i przyziemny. To podwójne rejestry stanowią cały urok imienia: majestatyczne wejście i za nim swobodny salon, równie dobrze czujący się w katedrze, laboratorium fizyki czy w zespole rockowym.
Nicholas wchodzi z cichą powagą i zostawia was w trakcie śmiechu — to jest cała jego siła. Pod powierzchnią czuwa święty, który wyrzucał złoto przez okno obcego: hojność jest wpisana w imię, a widać to w lojalności, na którą przyjaciele cicho polegają. Ale to nie jest kurzuł duchowny. Jego energia jest przepełniona, a humor szczery, z tych, które zamieniają utopioną naradę w anegdotę opowiadaną przez lata. Nicholas jest ambitny, ale nie bezwzględny; chce zbudować coś ważnego, a jego piękna niezależność sprawia, że chętnie odejdzie od wydeptanych ścieżek, by zrobić to po swojemu — Kopernik porządkujący niebiosa, Nick na czele zespołu, sir Nicholas dyskretnie ratujący setki dzieci i nie mówiący o tym ani słowa przez pięćdziesiąt lat. Wydziela z niego godność z innego czasu, odziedziczona po wiekach biskupów, papieży i carów, ale nigdy nie wpada w pompy, bo „Nick” jest zawsze tam, z podwiniętymi rękawami i żartem na wargach. Jego wyobraźnia daje mu dokładnie tyle, ile potrzeba, by marzyć o wielkich projektach, podczas gdy solidna stabilność zapobiega ich całkowitemu odlecieciu. Jest wystarczająco dyplomatyczny, by uspokoić większość figur, choć jego bardziej powściągliwa wrażliwość sprawia, że woli rozwiązać wasz problem, niż usiąść w waszych emocjach — praktyczna dobroć, a nie pocieszenie. Nie szuka reflektorów; szczerze woli, by jego dobre uczynki przechodziły przez okno, bez świadków. Ogólne wrażenie to klasyczny dżentelmen z figlarnym uśmiechem: niezawodny jak stary dąb, festiwalowy jak grudzień i w sekrecie najbardziej hojna osoba, jaką znacie. Daj mu sprawę i termin, a dostarczy — prawdopodobnie dzień wcześniej, zapakowany, z mrugnięciem oka.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Nicholas nosi w sobie zaciętą dynamikę podboju, tę „ludzi”, których stara się zjednoczyć i ujarzmić z brutalną elegancją. Jego podejście do miłości nie jest oparte na letniej łagodności, lecz na zmysłowym zwycięstwie, w którym każdy pieszczotliwy gest jest strategicznym manewrem w kierunku całkowitego zjednoczenia. Pociąga magnetyczną obecnością, pewną swojej cielesnej legitymizacji, przyciągając drugą osobę jak silny magnes. Co go pasjonuje, to intensywność połączenia, ta alchemia, w której dusze mieszają się bez kompromisów. Z drugiej strony szybko nudzi go niedecyzyjność i przejściowa krucha słabość. Chłód lub banalność są jego śmiertelnymi wrogami; potrzebuje partnerki, która odpowiada jego ogniem tą samą żarzącą płomieniem. Dla Nicholasa kochać jest aktem mocy i dzielenia się, wspólnym zwycięstwem nad samotnością, w którym wzajemne oddanie staje się najpiękniejszym triumfem. Nie dąży do posiadania, lecz do zjednoczenia, przemieniając intymność w święte i płonące sanktuarium.
Pochodzi z greckiego Nikolaos, „zwycięstwo ludu” — od nikê (zwycięstwo) i laos (lud).
Święty Mikołaj z Miry, biskup IV wieku, słynący z prezentów ofiarowanych potajemnie; jest on źródłem postaci Świętego Mikołaja (Dziadka Mroza) oraz patronem dzieci i marynarzy.
6 grudnia, dnia, w którym wiele krajów europejskich nadal wymienia prezenty w „Święto Mikołaja”.
Nicholas to zwykła angielska pisownia; Nicolas (z jednym „l”) to forma francuska. Oba pochodzą z tego samego greckiego rdzenia.
Tak — od dziesięcioleci nieprzerwanie znajduje się w czołowej setce męskich imion w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii, będąc prawdziwym klasykiem, a nie przemijającą modą.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.